Opisuje dziesięć sfirot de-igulim. Zawiera sześć punktów:

1. Igulim jest to Ga’R.
2. Pośród sfirot de-igulim każdy bardziej zewnętrzny – jest ważniejszy. I odwrotnie – pośród sfirot de-joszer bardziej wewnętrzny – ważniejszy.
3. Dwie otrzymujące części są w kelim: a) w ich pnimijut, b) poprzez ich hiconijut.
4. Niemożliwe jest otwarcie stadium dalet inaczej niż za pośrednictwem trzeciego stadium, które wyprzedza go i wywołuje jego otwarcie.
5. Stadium dalet podobne do 4-ech powłok, które nawarstwione jedna na drugą w ściankach kli, i nasłodzenie (światło) przyjmowane jest w wewnętrzną powłokę.
6. Ten masach, u którego większy awijut, wznosi or hozer na większy, wyższy poziom. A wszystkich jest 5 poziomów.

Igulim jest to kategoria Ga’R.

1) O dziesięciu sfirot igulim raw mówi bardzo niewiele i nawet te nieliczne wypowiedzi wydają się pełne sprzeczności. Jednak szczegółowe omawianie ich jest niemożliwe, ponieważ należą one do kategorii trzech pierwszych sfirot, którymi zabroniono się zajmować. Jednocześnie, tą niewielką ilość praw, które opisał raw, należy wyjaśnić dokładnie i zrozumiale, żeby było to wystarczające do osiągnięcia celu, do którego dążył raw, czyli na ile to jest to absolutnie niezbędne dla (wyjaśnienia) powiązań (w studiowanej) mądrości.

W dziesięciu sfirot de-igulim bardziej zewnętrzny – ważniejszy

2) Na początku zrozum ogólny obraz. Raw dzieli całą rzeczywistość na dwie kategorie: igulim i joszer. A mianowicie, w każdym parcufie, znajdującym się w pięciu światach A’K i ABE’A, aż do tego świata, są właściwości dziesięciu sfirot de-igulim i właściwości dziesięciu sfirot de-joszer. I tak widzimy, że w sfirot de-igulim, każdy bardziej zewnętrzny okazuje się bardziej godny, a bardziej wewnętrzny – gorszy. Ponieważ wyższy igul jest najbliżej do Ejn Sof, otaczającego całą realność, to on najdoskonalszy ze wszystkich, i nazywa się keterem. Wewnątrz niego drugi igul, który nazywa się hochma, on gorszy od keter, i tak dalej, aż do najbardziej wewnętrznej ze wszystkich sfery, będącej tym światem, która najgorsza ze wszystkich igulim, i ona jest to ciemność bez światła i pełna nieczystości. W ten sposób każdy wewnętrzny igul – gorszy, a każdy zewnętrzny igul – bardziej doskonały.

W dziesięciu sfirot de-joszer bardziej wewnętrzny – ważniejszy.

3) I przeciwnie jest w sfirot de-joszer, gdyż w nich każdy bardziej wewnętrzny jest bardziej doskonały. W ten sposób dziesięć pierwszych sfirot de-joszer – pierwsze i najbardziej wewnętrzne ze wszystkich, jest to dziesięć sfirot świata A’K, będące linią rozprzestrzeniającą się z Ejn Sof, która przedłuża się prawie do tego świata, lecz nie dotyka go. I w jego (czyli A’K) zewnętrznej właściwości na niego obłacza się dziesięć sfirot de-joszer drugiego świata, nazywanego światem Acilut, poziom którego niższy w stosunku do świata A’K. Na zewnętrzną właściwość świata Acilut obłacza się dziesięć sfirot de-joszer świata Brija, gorszego od świata Acilut, i tak dalej, aż do dziesięciu sfirot de-joszer świata Asija, który jest najgorszy ze wszystkich, i obłacza z zewnątrz wszystkie światy. W ten sposób w sfirot de-joszer otrzymujemy, że każdy bardziej zewnętrzny od innego jest gorszy od niego, a bardziej wewnętrzny jest lepszy i doskonalszy. Czyli jest to przeciwne do dziesięciu sfirot de-igulim. W rzeczywistości to przeciwieństwo pomiędzy sfirot de-igulim i sfirot de-joszer zawiera głębokie i wielkie znaczenie, które należy dobrze zrozumieć.

Dwie metody otrzymywania w kli: dzięki jego wewnętrznej właściwości i dzięki jego zewnętrznej właściwości.

4) Już wiesz, że kiedy w centralnej kropce, znajdującej się w Ejn Sof, odbyło się skrócenie (cimcum), i oddaliło się światło od tej kropki i powstała pusta przestrzeń (patrz wyżej cz.1, rozdz.1, OP p.50). Wyjaśniono tam, że jest ona nazywana jest centralną kropką dlatego, żeby pokazać, że nie ma u niej otrzymywania za pomocą wewnętrznej właściwości, we wnętrzu, a wyłącznie poprzez otaczającą ją zewnętrzną właściwość. Dlatego otrzymuje światło bez miary i ograniczenia, ponieważ otrzymujący w zewnętrzną właściwość nie czyni ograniczenia na światło, i przestudiuj to uważnie. W ten sposób mamy dwa rodzaje otrzymywania w kelim: pierwszy rodzaj – otrzymanie w zewnętrzną właściwość, a drugi rodzaj – otrzymanie w wewnętrzną właściwość. I oczywiście nie mówi się tu o miejscach i przestrzeniach, które byłyby podobne do materialnych pojęć przestrzeni – wewnętrznej i zewnętrznej. A jeżeli tak, to powinniśmy dobrze zrozumieć, jakimi wewnętrznymi i zewnętrznymi właściwościami zajmujemy się tu.

Trzy pierwsze bhinot wyłącznie służą otwarciu bhiny dalet, a same nie są otrzymujące, podobnie do czterech powłok w ściankach kli.

5) Już wiadomo, że duchowe kli jest to aspekt „życzenia”, które istnieje w neecalu, aby otrzymać nasłodzenie od Ejn Sof (patrz cz.1, Pytania o sensie słów, p.25). Wiadomo również, że w tym życzeniu są cztery bhinot, jedna poniżej drugiej. Innymi słowy, to kli, czyli „życzenie otrzymywać”, nie określa się w neecalu jako przydatne dla swojego przeznaczenia, dopóki stopniowo nie przejdzie przez cztery stadia (rozwoju). Bhina alef jest to życzenie bardzo słabe, (życzenie w) bhinie bet większe od stadium alef i tak dalej, do bhiny dalet, która jest wielkością życzenia w stopniu niezbędnym do utworzenia pełnego i doskonałego kli. Sens tego został już wyjaśniony wcześniej (cz.1, rozdz.1, p.50 – zobacz tam). I ponieważ forma tego życzenia otrzymywać jest całkowicie przeciwna do właściwości życzenia oddawać, które zawarte w świetle Ejn Sof, dlatego ono nie może otworzyć się jednorazowo, lecz wyłącznie stopniowo. (To otwarcie) zaczyna się od życzenia oddawać, wchodzącego w korzeń, zwanego keterem, następnie (staje się) bardziej gęste niż ono, różniąc się nieco od niego, stając się bhiną alef, następnie do jeszcze gęstszego, które nazywa się bhiną bet itd., aż do całkowicie różnej od światła formy – bhiny dalet, która jest przydatna do wykorzystania w neecalu jako kli. Tymczasem w trzech poprzednich stadiach życzenie otrzymywać nie otwiera się w stopniu wystarczającym, aby było pożądane jako kli otrzymywania. I dlatego wyłącznie bhina dalet uważana jest za główne kli otrzymywania dla neecala i nazywa się na skutek tego wewnętrzną właściwością i wnętrzem neecala. A bhina gimel w życzeniu jest uważana za zewnętrzną względem bhiny dalet, bhina bet zewnętrzną względem bhiny gimel, bhina alef zewnętrzną względem bhiny bet, a właściwość keteru zewnętrzną względem ich wszystkich. Jest to podobne do ścianki materialnego naczynia, które składa się z czterech powłok, jedna na drugiej, i zawartość tego naczynia znajduje się, oczywiście, tylko w czwartej, wewnętrznej powłoce, a trzy zewnętrzne, otaczające powłoki istnieją tam wyłącznie dla wzmocnienia czwartej, wewnętrznej powłoki. Podobnie rozważ i tu: światło jest przyjmowane wyłącznie w bhinę dalet, a trzy poprzedzające ją bhiny są jej zewnętrzną częścią i istnieją tylko dlatego, że jest niemożliwe, żeby objawiła się bhina dalet inaczej, jak tylko za pośrednictwem rozwoju (z nich).

Pytania 53, 78, 97, 122-124

Wewnętrzne i awijut (gęste) – jest to jedno i to samo, zewnętrzne i zakut (subtelne) – jest to jedno i to samo.

6) W ten sposób dokładnie wyjaśniliśmy wewnętrzne (pnimijut) i zewnętrzne (chiconijut) właściwości, które należy rozróżniać w każdym kli. Jak wiadomo, z powodu tego, że w każdym kli konieczne są cztery bhiny, dlatego ostatnia bhina w nim nazywa się wnętrzem (toch) i wewnętrzną właściwością tego kli, będąc główną właściwością otrzymywania, znajdującą się w kli. A bhinot, które poprzedzają ją, żeby otworzyć ostatnią bhinę, uważane są za zewnętrzną część kli, i każdy poziom, bardziej oddalony od ostatniej bhiny, uważa się bardziej zewnętrzną częścią kli. Wiadomo również, że bhina alef bardziej subtelna od bhiny bet, a bhina dalet najgęstsza ze wszystkich. Wychodzi, że wewnętrzne i awijut – jest to jedno i to samo. W ten sposób, ponieważ bhina dalet uważa się otrzymującą nasłodzenie (światło), wynika z tego, że jest najbardziej gęsta (awijut). A zewnętrzne i zakut (subtelne) – jest to jedno i to samo: gdyż jej (bhiny alef) życzenie jest słabe, subtelne i najbliższe do Maacila, dlatego ona sama zewnętrzna. Innymi słowy, ona najbardziej oddalona od tego, aby być właściwością otrzymywania, którą jest wewnętrzna właściwość i wnętrze.

Pytanie 28

Bliskość i oddalenie od Maacila mierzone względem otrzymywania w neecalu.

7) I to jest to, co pisze raw o sfirot igulim: każdy bardziej zewnętrzny – lepszy i bliższy do Maacila. Podobnie aspekt korzenia, nazywany keterem, który jest najbardziej subtelny ze wszystkich i znajduje się w podobieństwie właściwości do Ejn Sof najbardziej ze wszystkich. To właśnie nazywa się, że jest on bliski do Maacila, i to nazywa się, że on najbardziej zewnętrzny ze wszystkich, czyli bardzo oddalony od wnętrza, wewnętrznej właściwości, od właściwości otrzymywania. Poniżej niego jest bhina alef, bardziej wewnętrzna od keter, czyli bardziej bliska do właściwości otrzymywania. Dalej bhina bet bardziej wewnętrzna niż ona, czyli bardziej bliska do bhiny dalet, będącej właściwością otrzymywania, aż do bhiny dalet, która jest naprawdę wewnętrzna. Czyli ona otrzymuje nasłodzenie i dlatego jej forma jest bardziej oddalona od Maacila, niż forma pozostałych bhinot.

Pytanie 96

W dziesięciu sfirot de-joszer miara ich wielkości zależy od or hozer, które wznosi się od awijut w masachu; im bardziej gęsta, tym większe or hozer.

8) Jednak w sfirot de-joszer jest pojęcie „odbitego światła (or hozer)”, które wznosi się od ziwug masachu z or elion (patrz część 1, Pytania o sensie słów, słowo: masach). Poziom wielkości or hozer określa się miarą awijut, będącą w masachu, który czyni ziwug z or elion. Najbardziej gęsty masach, czyli bhiny dalet, okazuje się objawiającym pełny poziom dziesięciu sfirot, czyli do keteru. A jeżeli poziom awijut w masachu mniejszy o jeden poziom i nie ma tam więcej niż bhina gimel, to objawia on dziesięć sfirot, w których jest wyłącznie poziom hochmy i brakuje keteru. A jeżeli nie ma w masachu awijut większego od stadium bet, to objawia on dziesięć sfirot, w każdej z których jest tylko poziom biny i brakuje keteru i hochmy. A jeżeli nie ma w masachu awijut większego niż stadium alef, jest otwarcie takich dziesięciu sfirot, że w każdej z nich jest nie więcej niż poziom Z’A. Jeżeli masach jest tak cienki, że nie ma w nim nawet awijut bhiny alef, więc on nie objawia żadnego poziomu, a wyłącznie poziom malchut. I sens tego wyjaśnimy w części trzeciej.