Ponieważ człowiek został stworzony z kli, które nazywa się „miłością do siebie”, to gdy człowiek nie widzi, że jakieś działanie przyniesie mu jakąkolwiek osobistą korzyść, nie ma paliwa do podjęcia wysiłku, aby wykonać nawet najmniejszy ruch. A bez anulowania miłości do siebie nie jest możliwe osiągnięcie zjednoczenia ze Stwórcą, to znaczy podobieństwa właściwości.

I ponieważ jest to przeciwne naszej naturze – potrzebna jest grupa, w której wszyscy będą stanowili wielką siłę, abyśmy mogli wspólnie pracować nad anulowaniem pragnienia otrzymywania, które nazywa się „złem”, ponieważ właśnie ono przeszkadza w osiągnięciu celu, dla którego człowiek został stworzony.

Dlatego grupa powinna składać się z jednostek o jednakowej opinii, że trzeba to osiągnąć. Wtedy ze wszystkich jednostek tworzy się jedna wielka siła, dzięki której każdy może walczyć z samym sobą, ponieważ w każdym zawierają się wszyscy. W ten sposób każdy opiera się na wielkim pragnieniu osiągnięcia tego celu.

Aby jednak jeden mógł zawrzeć się w drugim, każdy musi anulować siebie przed przyjacielem. Odbywa się to poprzez to, że każdy dostrzega zalety przyjaciela, a nie jego wady. Ten zaś, kto uważa, że jest choć trochę wyższy od przyjaciół, już nie może się z nimi zjednoczyć.

Ponadto, podczas spotkania trzeba być poważnym, aby nie wyjść z intencji, z którą się zebrano. Ze względu na zasadę skromności, która jest bardzo ważna, na zewnątrz zwykło się sprawiać wrażenie braku powagi. W rzeczywistości jednak w sercach płonął ogień.

Jednak ludzie mniej zaawansowani [w nauce], przynajmniej podczas spotkania, powinni uważać, aby nie dać się porwać słowom i czynom, które nie prowadzą do celu spotkania, czyli osiągnięcia dzięki temu spotkaniu zjednoczenia ze Stwórcą. O zjednoczeniu tym poczytaj w księdze Dar Tory (Artykuł „Na zakończenie Zoharu”, od słów „A w istocie”).

Natomiast tylko wtedy, gdy nie przebywają wśród przyjaciół, lepiej nie pokazywać otoczeniu intencji, którą mają w sercu, i zewnętrznie być jak wszyscy. Powiedziano o tym: „postępuj w pokorze ze swoim Bogiem”[1]. I chociaż istnieją na to wyższe objaśnienia, proste objaśnienie jest również bardzo ważne.

Dlatego wskazane jest, aby przyjaciele, którzy się jednoczą, byli sobie równi, aby jeden mógł anulować siebie przed drugim. A w grupie trzeba szczególnie uważać, aby nie przeniknęła do niej lekkomyślność, ponieważ lekkomyślność wszystko niszczy. Lecz, jak już powiedziano, powinno to być sprawą wewnętrzną. Jednak w obecności kogoś, kto nie należy do tej grupy, nie należy okazywać żadnej powagi, lecz zewnętrznie dostosować się do człowieka, który właśnie przyszedł. Innymi słowy, nie mówić o rzeczach poważnych, lecz o tym, co pasuje do osoby, która właśnie przyszła i która nazywa się „nieproszonym gościem”.

[1] Prorocy, Micha, 6:8. „Powiedziano ci, człowiecze, co jest dobre i czego Stwórca żąda od ciebie: tylko czynienia sprawiedliwości, miłowania dobroci i kroczenia pokornie ze swoim Elohim.”