Rozdział wyjaśnia ziwug istaklut alef, który odnosi się do ejnaim w AHa’P, na skutek którego wyniknęły kelim rosz, i ziwug drugiego istaklut, na skutek którego wyniknęły kelim guf, i w nim jest osiem punktów:
- Ze światła istaklut w odbitych światłach nefesz, ruach, neszama, które są stadium dalet, gimel, bet, wyniknęły kelim.
- Słowa: „I zobaczył Elokim” w kabbale oznaczają „istaklut” (dosłownie: wpatrywanie się). „Et” – jest to nefesz, „or” – jest to ruach i neszama. Słowa: „i podzielił” oznaczają „stworzył kelim”, czyli podział i granice.
- W istaklut jest or jaszar i or hozer, ponieważ wtedy, kiedy rozprzestrzeniło się or jaszar do masachu, co nad malchut, masach odbił to światło do góry, i to or hozer obłóczyło or jaszar z dołu do góry.
- Na początku rozprzestrzenienia or jaszar do ziwug de-akaa na masach, który wystawiła malchut, ono stworzyło wyłącznie korzenie kelim w rosz.
- Żeby stworzyć kelim guf, niezbędny jest istaklut bet na masach znajdujący się w pe.
- W dziesięciu sfirot istaklut, które są or jaszar, wyniknął korzeń, który nazywa się keter – znajdujący się blisko ain (hochma w rosz parcufa, dosłownie: oko). Hochma, bina, tiferet i malchut rozprzestrzeniają się od ain w dół do jesod, umieszczonego blisko pe.
- W or hozer wyniknął korzeń, który nazywa się keter, który znajduje się blisko pe, czyli malchut, która jest korzeniem or hozer. A hochma, bina, tiferet i malchut rozprzestrzeniając się, wznoszą się od pe w górę do malchut or hozer, dochodzącej blisko do ejnaim, i obłaczają dziesięć sfirot or jaszar.
- Dziesięć sfirot or hozer włączyło się w dziesięć sfirot or jaszar czyniąc równym poziom wszystkich kelim.
Ze światła spostrzegania w ewelim nefesz, ruach i neszama, a to bhina dalet, bhina gimel i bhina bet, tworzą się kelim.
1) Należy zrozumieć, co oznaczają te widzenie i spostrzeganie ejnaim. Wiedz, że od spojrzenia ejnaim rozciąga się spostrzeganie we wspomniane nefesz, ruach i neszama. I wskutek tego spostrzegania powstają kelim. I to tajemnica ustępu: „I zobaczył Bóg (wa-jera Elohim et[1]) światło, że dobre, i oddzielił…”[2]. Bowiem ruach i neszama nazywają się „światło”, a nefesz nazywa się „et”, ponieważ nefesz to Malchut, i nazywa się „et”.
Or pnimi
1. Od widzenia ejnaim rozciąga się spostrzeganie we wspomniane nefesz, ruach i neszama. Innymi słowy, to nazywa się rozprzestrzenieniem światła Ejn Sof do ziwug de-akaa dla stworzenia kelim, bowiem światło Ejn Sof to tajemnica światła Hochma, i tylko dla niego charakterystyczna jest właściwość uderzenia.
Pytanie 36
2. Ruach i neszama nazywają się „światło”. To znaczy właściwości ruach i neszama światła prostego w ich istocie przed usubtelnieniem ekranu i jego podniesieniem od bhiny dalet do ich właściwości. Bowiem wtedy nie mają one nic z właściwości kli, ponieważ kli istnieje tylko w bhinie dalet, a trzy pierwsze bhiny światła prostego uważa się tylko za przyczyny ujawnienia kli, czyli bhiny dalet, jak napisano wyżej (w Wewnętrznym spostrzeganiu cz.2, p.15) – przestudiuj tam uważnie. I o tym powiedziano przez rawa: „ruach i neszama”, czyli bhina bet i bhina gimel, „nazywają się światłem, ponieważ nie uważa się ich za kelim”, jak tam wyjaśniono.
Pytania 140, 151
„I zobaczył Bóg” – to tajemnica spostrzegania; „et” – to nefesz; „światło” – to ruach i neszama; „i oddzielił” – stworzył kelim, będące właściwością podziału i granicy.
2) I okazuje się, że przy Jego, błogosławionego, spojrzeniu w „et światło” – a to nefesz, nazywająca się „et”, a ruach i neszama nazywają się „światłem”, wychodzą kelim. One oddzielają i tworzą rozdzielenie, granicę i miarę w światłach, jak wiadomo. I to (pojęcie) „i oddzielił”.
Pytanie 28
Or pnimi
3. „Et”, a ruach i neszama nazywają się „światłem”, wychodzą kelim. Słowo „et (את)” wskazuje na ogólność dwudziestu dwóch liter (alfabetu) od alef (א) do taw (ת). Z tego powodu, że tylko Malchut podnosi odbite światło, wszystkie zmiany, litery i wszystkie kombinacje liter w światach powstają tylko z powodu odbitego światła, jak napisano wyżej. Dlatego to, że Malchut nazywa się „et”, wskazuje, że od niej pochodzą wszystkie podziały, miary i granice.
Pytanie 14
W spostrzeganiu jest światło proste i światło odbite, bowiem kiedy rozprzestrzenia się światło proste ku ekranowi nad Malchut, ekran odbija światło w górę, i to światło odbite obłacza światło proste z dołu do góry.
3) I wiedz, że w tym spostrzeganiu są dwie właściwości: światło proste z góry w dół i światło odbite z dołu do góry. Bowiem najpierw rozciągnęło się widzenie z góry aż do końca dziesiątej, najniższej właściwości nefesz. A potem, kiedy światło odbiło się z dołu do góry, wtedy stały się rozróżnialne utworzone kelim. Pojawiły się i obłóczyły nefesz we wszystkich jej częściach z dołu do góry. I patrz wyżej w poprzednim objaśnieniu (które przytoczone jest niżej w p.6)[3], bowiem tam szczegółowo wyjaśniono istotę tego spostrzegania i w jaki sposób tworzą się kelim z dołu do góry. Przestudiuj tam uważnie.
Pytanie 40
Or pnimi
4. I wiedz, że w tego spostrzegania są dwie właściwości: światło proste z góry w dół i światło odbite z dołu do góry. Wyjaśnienie. Ta część światła, która przyjmowana jest w parcufie, to znaczy do Malchut, nazywa się światłem prostym we właściwości „z góry w dół”. A ta część światła, która nie jest przyjmowana w parcufie, to znaczy cała ta miara wyższego światła, która odnosi się do Malchut, ale ekran w niej odrzuca je i zawraca na jego miejsce – ta część nazywa się światłem odbitym we właściwości „z dołu do góry”. W ten sposób oba – światło proste i światło odbite, dosłownie równe są we właściwościach do wyższego światła. A cała różnica w tym, że światło proste przyjmowane jest w parcuf, a światło odbite to tylko właściwość światła odtrąconego od kli Malchut. I zrozum to.
Pytanie 116
Na początku rozprzestrzenienia światła prostego do ziwug de-akaa na ekran w Malchut tworzy on tylko korzenie kelim w rosz.
4) I wiedz, że w świetle prostym była siła stworzyć kelim dla właściwości rosz. Jednak ta właściwość nie była rozróżnialna, dopóki to spostrzeganie nie spotkało się ze światłem nefesz pe. I dzięki temu stała się rozróżnialna właściwość kelim rosz.
Pytanie 90
Or pnimi
5. Kelim dla właściwości rosz. Jak napisano wyżej, nie ma postrzegania światła prostego bez jego obłóczenia w światło odbite. Dlatego w parcufie nierozróżnialne są te sfirot światła prostego, które są powyżej światła odbitego, chociaż one znajdują się tam. Na przykład, w parcufie, którego światło odbite sięga poziomu Biny, nierozróżnialne są Keter i Hochma, mimo że obłóczone są wewnątrz właściwości Biny. I zrozum to.
Pytanie 118
6. I dzięki temu stała się rozróżnialna właściwość kelim rosz. To znaczy, dzięki obłóczeniu dziesięciu sfirot światła prostego w światło odbite, które podnosi się od ekranu z dołu do góry. To wystarcza dla właściwości kelim rosz, co oznacza tylko korzenie kelim, a nie zakończone kelim.
Pytania 128, 141
Dla stworzenia kelim guf konieczne jest drugie spostrzeganie na ekranie w pe, będącym Malchut.
5) Ale samo światło proste spostrzegania nie może stworzyć właściwości kelim guf, a to siedem niższych (sfirot), dopóki nie będzie spostrzegać i nie spotka się to spostrzeganie ze światłem nefesz pe. I dzięki nim obojgu światło zostanie odbite z dołu do góry, i stworzą się kelim i obłóczą siedem niższych (sfirot), zwanych guf.
Or pnimi
7. Ale samo proste światło spostrzegania nie może stworzyć właściwości kelim guf, a to siedem niższych (sfirot), dopóki nie będzie spostrzegać i nie spotka się to spostrzeganie ze światłem nefesz pe. Innymi słowy, po tym jak światło odbite odwraca się i schodzi od ekranu w dół, i kiedy Malchut, nazywana „pe”, rozszerza się, rozprzestrzeniając się w dziesięć sfirot minej u-bej (jak napisano w OP cz.2, rozdz.2, p.3), aż do Malchut w niej, nazywanej „nefesz pe”, wtedy tworzą się zakończone kelim, zwane „guf” albo dziesięć sfirot guf.
Pytanie 129
8. I dzięki nim obojgu światło zostanie odbite z dołu do góry, i stworzą się kelim i obłóczą siedem niższych (sfirot), zwanych guf. Wyjaśnienie. (To dzieje się) dzięki światłu spostrzegania, będącemu tajemnicą rozprzestrzenienia światła Ejn Sof, i dzięki Malchut, będącej właściwością ekranu, który uderza i odbija światło z powrotem, co jest aspektem wzniesienia świateł ku Stwórcy (jak wspomniano w Drzewie Życia, we Wrotach akudim, rozdz.3, i w cz.4, rozdz.4[4]). To oznacza oczyszczenie ekranu od bhiny dalet do bhiny gimel, i tak dalej, aż do bhiny szoresz, która nazywa się Stwórcą. I poprzez Jego spostrzeganie tworzy się pięć poziomów, które nazywają się pięcioma kelim: KaHaB, Zeir Anpin i Malchut guf.
Pierwsze rozprzestrzenienie do nefesz de-pe tworzy kli Keteru guf. Kiedy Malchut wznosi się do Zeir Anpina, to znaczy, kiedy usubtelnia się bhina dalet do bhiny gimel, dokonuje się drugi ziwug de-akaa i wyprowadza poziom Hochmy, przy czym tworzy się kli Hochmy guf. Kiedy Malchut wznosi się w bhinę bet, w taki sam sposób tworzy się kli Biny guf. Kiedy Malchut wznosi się w bhinę alef, tworzy się kli Zeir Anpina guf. Kiedy zaś Malchut wznosi się do właściwości swojego korzenia, to znaczy oczyszcza się ze wszystkiego awijut, które było w niej, powstaje kli Malchut guf. I o tym powiedziano przez rawa, że dzięki drugiemu spostrzeganiu, w ziwug de-akaa na ekranie w Malchut, który tworzy rozprzestrzenienie pe, ponownie podnosi się światło odbite z dołu do góry, aż do tego, kiedy całe zostaje anulowane. Przy tym tworzy się dziesięć sfirot: Keter, Hochma, Bina, Zeir Anpin i Malchut guf. W ten sposób są oni – dwaj uczestnicy w stworzeniu kelim (guf).
Pytania 37–38, 44
W dziesięciu sfirot spostrzegania, będących światłem prostym, wychodzi korzeń, i to Keter, przyległy do ain; HuB TuM rozprzestrzeniają się od ain w dół, aż do Jesod, przyległego do pe.
6) Jednak z dziesięciu sfirot w spostrzegania każda, bardziej zlana z korzeniem, jest bardziej wyższa. Keter jest najbardziej bliski i przyległy do ain niż pozostałe. I tak samo pozostałe – w tym porządku.
* Wrota przedmów, s.30, objaśnienie 1 do kwestii AK
Pytanie 73
W świetle odbitym wychodzi korzeń – Keter, przyległy do pe, którym jest Malchut, i to jest korzeń światła odbitego; HuB TuM rozprzestrzeniają się i wznoszą od pe i wyżej aż do Malchut światła odbitego, przylegającej blisko do ain; obłaczają dziesięć sfirot światła prostego i czynią równym poziom wszystkich kelim.
7) Jednak najpierw wyszła kategoria Malchut; kiedy zaś światło uderza i odbija się, wtedy wszystkie właściwości kelim stają się równe. I jeśli Jesod rozprzestrzenia się wewnątrz bardziej niż Malchut, to mimo że to Jesod (bo rozprzestrzenia się bardziej), będzie równy Malchut z powodu tego, że u Jesod od obfitości światła Malchut była siła dla większego rozprzestrzenienia. I jest u niego przewaga nad Malchut tylko dlatego, że to rozprzestrzenienie[5] we właściwości światła odbitego, które ponownie zbliża się do swojego źródła. Jednak we właściwości samych kelim są równe. A kiedy światło odbija się i obłacza ewel, okazuje się, że kiedy jest blisko pe, wtedy światło pe tam wielkie – ono większe niż światło oznajim, ponieważ będąc tutaj, ewel pe – we właściwości rosz, a ewel oznajim, będąc tutaj, to wciąż aspekt pozostałego guf.
Pytanie 8
Or pnimi
9. Jednak jako pierwsza wyszła kategoria Malchut. To znaczy, przy rozpatrywaniu dziesięciu sfirot światła odbitego okazuje się, że Malchut wychodzi pierwsza, bowiem ona jest źródłem i korzeniem wszystkich dziesięciu sfirot światła odbitego. Bo całe to światło odbite to jej własna część, którą miałaby otrzymać, gdyby ekran jej nie przeszkodził. Dlatego Malchut uważa się za właściwość korzenia i Keteru dla wszystkich dziesięciu sfirot światła odbitego, obejmując je wszystkie. I o tym napisano: „pierwsza wyszła kategoria Malchut”, czyli w odniesieniu do światła odbitego.
10. A kiedy światło uderza i odbija się, wtedy wszystkie właściwości kelim stają się równe. Bo światło proste uporządkowane jest z góry w dół, to znaczy od subtelnego do grubego, gdzie każde bardziej subtelne – ważniejsze. A przeciwnie światło odbite uporządkowane jest z dołu w górę, to znaczy od grubego do subtelnego, gdzie grubsze – ważniejsze. Dlatego kiedy obłaczają się jedno na drugie, wszystkie okazują się równe: każde niższe ze wszystkich w świetle prostym, na przykład Malchut, okazuje się najwyższe w świetle odbitym, ponieważ Malchut to Keter światła odbitego; i tak samo odwrotnie. Dlatego okazuje się, że poziomy Keteru i Malchut są równe. Podobnie do tego pozostałe sfirot: ponieważ brak w świetle prostym jest zawsze zaletą i przewagą w świetle odbitym, i tak samo odwrotnie, dlatego poziomy wszystkich dziesięciu sfirot są równe (i patrz tutaj we Wewnętrznym spostrzeganiu, rozdz.3, gdzie jest to szczegółowo wyjaśnione).
20. A jeśli Jesod rozprzestrzenia się wewnątrz bardziej niż Malchut, to mimo że to Jesod (bo rozprzestrzenia się bardziej), będzie równy Malchut. To znaczy, mimo że Jesod ma właściwości ze światła prostego z góry, które nazywa się wewnętrznym, a Malchut niczego nie otrzymuje ze światła wyższego, będącego wewnętrznym, bowiem ekran przeszkadza i odbija całe je w górę, to jednak obie (tj. Jesod i Malchut) są równe, jak wyjaśniono.
30. U Jesod od obfitości światła Malchut była siła dla większego rozprzestrzenienia. To znaczy, od obfitości światła odbitego Malchut, Jesod otrzymuje siłę rozprzestrzenienia większą niż jego poziom, bowiem w mocy tego światła odbitego on osiąga poziom Keteru.
40. I ma on przewagę nad Malchut tylko z powodu tego, że to rozprzestrzenienie – we właściwości światła odbitego. To znaczy, cała jego przewaga nad Malchut jest z tego powodu, że Malchut to światło odbite bez światła prostego, oznaczającego światło, odtrącone od Malchut, które odbija się i zbliża do swojego korzenia, podczas gdy Jesod otrzymuje swoją część w świetle prostym, i to bez wątpienia jest większą zaletą. Jednak z punktu widzenia samych kelim, to znaczy światła odbitego – są one równe. Innymi słowy, po tym, jak to odtrącone światło odbite podniosło się, obłóczyło wszystkie sfirot i stało się dla nich kli – z tego punktu widzenia obie są równe. Bowiem całe światło proste, które przyjęte jest w parcufie jest tylko z powodu tego światła odbitego, i żadna sfira światła prostego nie może świecić w parcufie bez niego. A skoro tak, to światło proste i światło odbite w świeceniu parcufa łączą się w równym stopniu. Tutaj trzeba przypomnieć to, co napisał raw wcześniej (w tym rozdziale, p.3), że światło proste i światło odbite – oba są jednym światłem, to znaczy światłem spostrzegania. A całe umniejszenie (znaczenia) światła odbitego z powodu tego, że to światło odtrącone od Malchut. Teraz zaś całkowicie odwrotnie: każde rozprzestrzenienie światła w ogóle, zależy od światła odbitego i z nim jest związane. Dlatego teraz jest ono całkowicie równe światłu prostemu, bowiem teraz znowu stało się właściwością światła rozprzestrzenienia z tego punktu widzenia, że tworzy kelim. I zrozum to dobrze. I o tym powiedziano przez rawa: „Jednak we właściwości samych kelim są one równe”.
50. A kiedy światło odbija się i obłacza ewel. Tutaj kopista popełnił błąd. Powinno być: „A kiedy odbija się ewel i obłacza światło”. Bowiem ewel, będący tajemnicą światła odbitego, obłacza światło proste, jak powiedziano wyżej.
60. Będąc tutaj, ewel pe – we właściwości rosz. Bowiem pe to korzeń światła odbitego, dlatego to rosz, to znaczy Keter. 70.Ewel oznajim, będąc tutaj – to wciąż aspekt pozostałego guf. Dlatego że światło odbite, które sięga oznajim, Biny, jest sfirą Hod światła odbitego, a to właściwość guf.
[1] Przyimek pełniący funkcję wskazania na biernik (co? kogo?) następującego po nim słowa.
[2] Tora, Bereszit 1:4.
[3] Uściślenie autora.
[4] Prawdopodobnie chodzi o część czwartą Talmudu dziesięciu sfirot.
[5] Chodzi o rozprzestrzenienie Malchut.