Wyjaśnia czwarty i piąty parcuf należący do A’K, które nazywane są M’A i Bo’N de-A’K. Zawiera cztery punkty:
- Wyjście M’A i Bo’N de-A’K.
- Awijut nazywa się „ewel” (dosłownie: para) i pięć bhinot w nim nazywane: mecach, ain, ozen, hotem, pe (dosłownie: czoło, oko, ucho, nos, usta).
- Do awijut bhiny alef i szoresz de-A’K włącza się bhina dalet, i dlatego w nich odbył się ziwug de-akaa.
- M’A i Bo’N, pnimijut i hiconijut w A’K.
Wyjście MA i BoN de-AK.
1) Po tym, jak dopełnił się parcuf SaG, znowu powróciło otaczające światło i oczyściło awijut (ekranu) z bhiny bet do bhiny alef. Nieprzestające świecić wyższe światło uderza w niego i wyprowadza dziesięć sfirot na poziomie Zeir Anpina, które nazywają się parcufem MA de-AK i rozprzestrzeniają się w rosz-toch-sof. Ten parcuf nazywa się światem Nekudim. W nim także zachodzi usubtelnienie ekranu, jak w poprzednich parcufim de-AK, lecz tutaj usubtelnienie uważa się za etap rozbicia kelim, ponieważ zmieszał się z nim awijut bhiny dalet (jak napisał raw w części czwartej, p.36). I pozostaje mu awijut de-szoresz. Nieprzestające świecić wyższe światło uderza w ten korzeniowy awijut i wychodzi dziesięć sfirot poziomu Malchut, które uważa się za parcuf BoN de-AK. On nazywa się światem Acilut i (światami) BEA, jak to opisano w odpowiednim miejscu.
Awijut nazywa się ewelem, a pięć bhinot w nim nazywa się: mecach[1], ejn, ozen, chotem, pe.
2) A więc szczegółowo wyjaśnione zostało wyjście pięciu parcufim AK jeden z drugiego, które nazywają się: Galgalta, AB, SaG, MA i BoN. I wiedz, że właściwości tych pięciu ekranów nazywają się pięcioma ewelim, bowiem awijut w ekranie nazywa się ewelem. W ten sposób, parcuf Galgalta de-AK wychodzi z ewela pe, będącego bhiną dalet; parcuf AB de-AK wychodzi z ewela chotem, będącego bhiną gimel; parcuf MA de-AK wychodzi z ewela ejnaim, będącego bhiną alef; parcuf BoN de-AK wychodzi z ewela mecach, będącego właściwością Keteru, czyli korzeniem awijut[2].
Z awijut bhinot alef i szoresz de-AK połączyła się bhina dalet, i dlatego w nich był możliwy ziwug de-akaa.
3) I nie ma trudności w tym, że awijut ewela ejnaim, będącego bhiną alef, jest słaby i niewystarczający dla ziwug de-akaa (jak napisał raw wyżej – zob. rozdz.11, p.8 i w Or Pnimi p.9)[3]. A tym bardziej – ewel wychodzący z mecach, a to awijut korzenia, który jest niewystarczający dla ziwug de-akaa. Rzecz w tym, że zanim zaszedł ziwug na ewel ejnaim, tam pojawiło się nowe naprawienie, które nazywa się drugim cimcum, będące tajemnicą wzniesienia bhiny dalet w Binę. Dzięki temu zgęstniały bhina alef i bhina szoresz na tyle, że stały się wystarczające dla ziwug de-akaa, jak to opisano w odpowiednim miejscu. A to, że świat Nekudim, który wyszedł z ejnaim, nazywa się „SaG”, a świat Acilut, który wyszedł z mecach, nazywa się nowym MA – wynika z tego, że tam są dwa poziomy: zachar i nekewa. Bowiem w świecie Nekudim pozostało reszimo obłóczenia z bhiny bet, połączone z reszimo awijut z bhiny alef, i na nie wyszedł poziom SaG, nazywany zachar. Podobnie i w świecie Acilut pozostało reszimo obłóczenia z bhiny alef, połączone z awijut bhiny szoresz. I z ich połączenia razem wyszedł na nie poziom MA, nazywany zachar, jak to napisano w odpowiednim miejscu. Ale ze strony reszimo de-awijut, będącego poziomem nekewa, był tam tylko poziom BoN. I dlatego ten MA nazywa się nowym MA, w odróżnieniu od poziomu MA w Nekudim, będącego starym MA, który poprzedza ten MA.
Wewnętrzne i zewnętrzne MA i BoN de-AK.
4) Jednak te dwa poziomy MA i BoN, które wyszły w Nekudim i w świecie Acilut, już uważa się nie za MA i BoN samego AK, lecz za zewnętrzne MA i BoN de-AK. I to dlatego, że ustanowione są w drugim cimcum, a cały AK – to świat pierwszego cimcum. Lecz te dwa poziomy MA i BoN są włączone we wnętrze właściwości AK z tej przyczyny, że przeszły przez niego i ustanowiły się tam, bowiem nie ma znikania w duchowym. I te MA i BoN, które są włączone w AK, nazywają się MA i BoN de-AK, albo wewnętrzne MA i BoN de-AK, na które obłaczają się świat Nekudim i świat Acilut. Pytania 186–187
[1] Dosłownie: czoło.
[2] W oryginale brak opisu ewela, z którego wychodzi parcuf SaG. Jest to ewel oznaim (oznajim).
[3] W oryginale znajduje się odwołanie do p.80 Wewnętrznego spostrzegania, który nie istnieje.