Wyjaśnia dziesięć sfirot sof parcufa. Zawiera trzy punkty:
- W dziesięciu sfirot de-toch – pnimijut parcufa, nie panuje awijut masachu, ponieważ malchut de-malchut mesajemet znajduje się z dołu w taburze, i jej awijut nie może wpłynąć powyżej miejsca jej znajdowania się. Jednak w dziesięciu sfirot de-sof, gdzie malchut mesajemet (zamykająca) znajduje się powyżej nich, tam awijut masachu panuje nad nimi.
- Dlatego dziesięć sfirot de-sof nazywane są światłem nekewa (żeńska, otrzymująca część), które otrzymuje, a nie daje, ponieważ przeznaczone do otrzymywania wyłącznie or hozer.
- Na skutek tego one zamykają parcuf, zaprzestając jego świecenie.
Różnica między (właściwościami) „od pe do tabura” a „od tabura i niżej”.
1) I w tym, że raw stale nazywa każdy guf imieniem „siedem niższych sfirot”, jest bardzo ważny aspekt. Jak już wiesz, że awijut i granica w Malchut działają tylko w czasie świecenia światła odbitego z góry w dół, to znaczy od Malchut i niżej. I wiedz, że tutaj istnieje bardzo wielka różnica między świeceniem światła odbitego z góry w dół przed obłóczeniem światła w zakończone kelim – a to tajemnica (właściwości) od pe do tabura, a świeceniem światła odbitego z góry w dół po tym, jak już zaszło obłóczenie w zakończone kelim, co jest tajemnicą (właściwości) od tabura i niżej. Bowiem (właściwości) z góry w dół przed obłóczeniem nazywają się toch parcufa, co oznacza podstawę parcufa, ponieważ tam obłóczone jest całe światło proste, jakie znajduje się w parcufie. I to miejsce nazywa się „od pe do tabura” parcufa, gdzie pe – to Keter Malchut, a tabur – to Malchut de-Malchut.
Dziesięć sfirot sof parcufa – to światło odbite.
2) Jednak światło odbite, schodzące z góry w dół po tym, jak już zaszło obłóczenie w kelim, określa się jako dziesięć sfirot sijum parcufa. I to miejsce nazywa się „od tabura i niżej” do sijum parcufa, bowiem tabur – to Malchut de-Malchut, która od czasu cimcum i dalej już nie może przyjmować od światła prostego niczego. I dlatego, chociaż iskra tych dziesięciu sfirot od pe do tabura przechodzi również i poniżej tabura, to jednak wskutek tego, że z iskrą rozciąga się nie światło proste, a tylko samo światło odbite, liczy się ono dlatego jako światło nekewa, to znaczy przyjmowanie, a nie obdarzanie. I ponieważ nie ma w tych dziesięciu sfirot żadnego obdarzania i rozprzestrzenienia, dlatego kończą one ten poziom.
Pytania 125, 143
Z tego wszystkiego, w czym niższy pomaga wyższemu – zasługuje na to także i niższy; w pe jeszcze nie ma właściwości przyjmowania.
3) I nie ma trudności w tym, jak światło proste przechodzi od pe i niżej, skoro pe to także Malchut, która nie przyjmuje światła prostego od cimcum i dalej. Jednak już wiesz, że cimcum został uczyniony na bhinę dalet w jej byciu właściwością kli przyjęcia, co oznacza: po tym, jak sama Malchut już rozprzestrzeniła się i obłóczyła całe wyższe światło. Ale pe, które jest Malchut rosz, używaną tam we właściwości z dołu do góry, jest inaczej, to znaczy, nie ma ona jeszcze żadnego kli przyjęcia, a tylko podnosi światło odbite od siebie i wyżej. Dlatego, ponieważ stała się przyczyną rozprzestrzenienia dziesięciu sfirot w rosz, może także i ona rozprzestrzenić się stamtąd i w dół, minej u-bej, w czterech właściwościach HuB TuM, gdzie trzy pierwsze właściwości – Hochma, Bina i Tiferet w Malchut, są godne przyjęcia światła prostego. I tylko Malchut de-Malchut, to znaczy tabur, uważa się tutaj za kli Malchut, na którym spoczywa cimcum, i ona nie może przyjąć do swojego wnętrza niczego od światła prostego.
Pytanie 120
Tabur, który już wchodzi w ogólność przyjęcia, jest godny rozprzestrzenienia nie w światle prostym, a tylko w świetle odbitym.
4) Stąd pojmiesz i zawsze będziesz mógł rozróżniać, że Malchut, która używana jest z dołu do góry, ma możliwość rozprzestrzenienia od siebie i w dół w czterech bhinot, kiedy w trzy pierwsze bhinot przyjmuje światło proste. Jednak Malchut, używana z góry w dół, to znaczy Malchut w tej rozprzestrzeniającej się Malchut, już nie jest zdolna przyjąć wewnątrz niczego od światła prostego, ponieważ siła cimcum już spoczywa na niej. Malchut, która używana jest z dołu do góry, nazywa się Keterem Malchut, albo pe. A Malchut, używana z góry w dół, nazywa się Malchut de-Malchut albo nefesz de-nefesz, albo tabur.
W rosz – tylko korzenie kelim; w toch – kelim dla światła prostego; w sof – tylko światło odbite.
5) A więc wyjaśniona została różnica między rosz, toch i sof każdego parcufa: w dziesięciu sfirot rosz nie ma zakończonego kli przyjęcia, ponieważ światło odbite, które podnosi się i obłacza je z dołu do góry, nie uważa się za kelim, a tylko sprzyja postrzeganiu światła prostego w parcufie tak, aby mogło ono potem zaiskrzyć i przejść z góry w dół, i dlatego nazywa się je korzeniami kelim. Dziesięć sfirot toch parcufa, od pe do tabura – to zakończone kelim i tam jest podstawa obłóczenia światła prostego w parcufie. A dziesięć sfirot sof parcufa – to kategoria światła nekewa, ponieważ to światła odbite bez światła prostego – przyjmujące, ale nie obdarzające. I dlatego one kończą parcuf i zatrzymują jego światła.