163) „I wstąpił od niego Bóg na miejscu, gdzie mówił z nim” (wa-ja’al me-alaw Elohim ba-makom aszer diber itto). Rabbi Szymon powiedział: stąd uczymy się, że został uczyniony święty budowaniem razem z ojcami (Rabbi Szimon amar: mi-kan de-it’abed reticha kadisza ba-hadej awahan). I chodź i zobacz: Jaakow jest świętym wyższym budowaniem, które trwa, by oświetlać lunę, i on sam jest tym budowaniem (we-ta chaze: Jaakow ihu reticha kadisza ila’a, de-kajma le-anhara le-sihara, we-ihu reticha bilchudoj). To jest to, co jest napisane: „I wstąpił od niego Elohim” (hada hu de-ktiw: wa-ja’al me-alaw Elohim).
Sulam
163) „I wzniósł się nad nim Wszechmogący w miejscu, gdzie rozmawiał z nim”[1]. Powiedział Rabbi Szimon: „Stąd Jaakow stał się świętym budowaniem dla Stwórcy razem z praojcami. Bo Jaakow – to najwyższe święte budowanie” – dla Zeir Anpina, „stworzony dla świecenia lunie” – Nukwie. „I on sam w sobie jest budowaniem (merkawa)” – ponieważ zawiera w sobie praojców, przedstawiających Hesed i Gwurę, ponieważ Tiferet zawiera Hesed i Gwurę. „I to oznacza powiedziane: «I wzniósł się nad nim Wszechmogący»” – podobnie jak ktoś, kto wychodzi ze swojej rydwanu (merkawy).
164) Rozpoczął i powiedział: „Bo któryż to wielki naród, do którego Elohim jest blisko, jak Stwórca, nasz Bóg, za każdym razem, gdy Go wzywamy?” (patach we-amar: ki mi goj gadol, aszer lo Elohim kerovim elaw, ka-Haszem Elokeinu be-kol kor’einu elaw). Chodź i zobacz, jak bardzo umiłowany jest Israel przed Świętym, niech będzie błogosławiony, bo nie ma żadnego narodu i języka wśród wszystkich narodów bałwochwalczych świata, który miałby Boga, który by ich słuchał – tak jak Święty, niech będzie błogosławiony, jest gotów przyjmować modlitwy i prośby Israela (ta chaze: kamma inun chabibin Israel kamej Kudsza brich Hu, de-lejt lach am we-liszan be-kol ammin avoda zara de-alma, de-it lehu Ela’a de-jiszma lon, ke-ma de-Kudsza brich Hu zammin le-kabbela tzelotehon u-bautehon de-Israel). Za każdym razem, gdy potrzebują, by wysłuchana została ich modlitwa, zostają wysłuchani – z powodu tego stopnia, który do nich należy (be-kol shaata de-itstrichu lon le-mishma tzelota, de-inun ba’an, be-gin hahu darga dilhon).
Sulam
164) Oświadczył publicznie: „Bo któryż to wielki naród, do którego bogowie byliby tak bliscy, jak Stwórca, nasz Wszechmogący, ilekroć wzywamy Go”[2] – spójrz, jak drogi jest Israel Stwórcy. I nie ma narodu ani języka spośród wszystkich narodów świata, służących bożkom, którego bogowie przyjmowaliby ich modlitwę tak, jak w przyszłości Stwórca będzie przyjmował modlitwę i prośbę Israela za każdym razem, gdy będą potrzebować, by ich modlitwa została przyjęta, ponieważ modlą się oni tylko ze względu na swój stopień, czyli Szchinę, innymi słowy, za każdym razem, gdy ich modlitwa jest skierowana na naprawę Szchiny.
165) Chodź i zobacz: Jaakow został nazwany przez Świętego, niech będzie błogosławiony, „Israel”, jak jest napisane: „Nie będzie już nazywane twoje imię Jaakow, lecz Israel będzie twoim imieniem” (ta chaze: Jaakow karej leh Kudsza brich Hu Israel, de-ktiw: lo jikare szimcha od Jaakow, ki im Israel jihje szmecha). I nazwał jego imię – kto „nazwał”? To Szchina (we-jikra et szemo – man we-jikra? – da Szechinta). Jak gdzie indziej: „I zawołał do Moszego” – a potem: „i powiedział do niego Elohim” (ke-dawar acher: wa-jikra el Mosze, wa-jomer lo Elohim).
Sulam
165) „Stwórca nazwał Jaakowa Israelem” – czyli Szchina, „jak powiedziano: «Nie będziesz się już nazywał Jaakow, lecz Israelem będzie imię twoje». I nadał (waikra וַיִּקְרָא) mu imię Israel”[3]. O kim powiedziano: „I nadał”? To jest Szchina, jak powiedziano: „I zawołał do Moszego”[4]. „I zawołał (waikra וַיִּקְרָא)” napisano z małą literą „alef א” – i to jest Szchina. I przed tymi słowami również jest napisane: „I powiedział do niego Wszechmogący” – i to jest imię Szchiny.
166) Wyżej już wyjaśniliśmy, że „Israel” – ponieważ został dopełniony we wszystkim, jak należy (le-eil okimna: Israel – de-ha isztalem be-kolla kidka jaot), i wtedy wzniósł się w swoim stopniu i został dopełniony w tym imieniu (u-kedein istallak be-dargejhu, we-isztalem bi-szma da). I dlatego: „I nazwał jego imię Israel” – i to zostało już powiedziane (we-al da wa-jikra et szemo Israel, we-ha ittemar).
Sulam
166) Już wyjaśniliśmy[5], że imię Israel zostało wypełnione wszystkim, co właściwe, i wtedy on wzniósł się na swój stopień i został dopełniony tym imieniem. Dlatego: „I nadał mu imię Israel”.
[1] Tora, Bereszit, 35:13. „I wzniósł się Elohim znad niego w miejscu, gdzie do niego mówił.”
[2] Tora, Dwarim, 4:7. „Bo któryż to wielki naród, do którego bogowie są tak bliscy, jak Stwórca, nasz Elohim, za każdym razem, gdy do Niego wołamy?”
[3] Tora, Bereszit, 35:10. „I powiedział do niego Elohim: «Imię twoje – Jaakow; lecz odtąd nie będziesz nazywany Jaakow, lecz Israel będzie twoim imieniem». I nazwał go imieniem Israel.”
[4] Tora, Wajikra, 1:1. „I zawołał do Moszego, i mówił do niego Stwórca z Namiotu Zgromadzenia.”
[5] Zob. Zohar, rozdział Toldot, p. 167–169.