37) Rabbi Szymon otworzył (Rabbi Szimon patach): „Jednak do zasłony nie wejdzie, i do ołtarza nie podejdzie, bo skaza jest w nim, i niech nie zbezcześci Mego świętego miejsca, bo Ja jestem Stwórca, który go uświęca” (ach el ha-parochet lo jawo, we-el ha-mizbeach lo jigasz, ki mum bo, we-lo jechallel et mikdaszaj, ki Ani Haszem mekaddeszo). „Jednak do zasłony nie wejdzie” (ach el ha-parochet lo jawo). Przyjdź i zobacz (ta chaze): w tym czasie, kiedy ten strumień, który płynie i wypływa, wydaje wszystkie te dusze (be-hahi sza’ata de-hahu nahar de-nageed we-nafik, apeek kol inun niszmatin), i nukwa zostaje zapłodniona (we-it’abarat nukwa), wszyscy oni stoją wewnątrz (kull’hu kajmin le-go), w dziedzińcu wewnętrznym, po stronie dziedzińca (be-korta de-lego, be-sito corta).

Sulam

37) Przemówił Rabbi Szymon: „«Lecz do zasłony nie wolno mu się zbliżać, i do ołtarza nie wolno mu podchodzić, gdyż jest ułomny; niech nie znieważa Moich świętości, bo Ja jestem Stwórcą, który je uświęca»[1]. W godzinie, gdy rzeka, biorąca początek i płynąca z Edenu, to znaczy Jesod, wyprowadza wszystkie te dusze do Nukwy, i Nukwa staje się nimi brzemienna – wszystkie one znajdują się w jej wnętrzu, komnata w komnacie, ściany których pokryte są papierowymi obiciami lub kobiercami”.

Wyjaśnienie. Każda sfira Nukwy składa się z trzech kli, nazywanych „zewnętrzne”, „środkowe” i „wewnętrzne”. Zewnętrzne kli odnosi się do jej własnej właściwości. Środkowe kli to właściwość Zeir Anpina w niej. Wewnętrzne kli to właściwość Biny w niej. I każde światło przyjmowane jest do odpowiadającego mu kli.

I to oznacza powiedziane: „Wszystkie one znajdują się w jej wnętrzu, komnata w komnacie, ściany których pokryte są papierowymi obiciami lub kobiercami” – to znaczy trzy kli, jedno wewnątrz drugiego. A ponieważ dusze są światłami pochodzącymi z Biny, Nukwa otrzymuje je w swoje wewnętrzne kli, to znaczy w właściwość Biny. A to, co Zohar nazywa środkowym kli, to jest obłóczenie z kobierców lub papierowych obić na ścianach domu. Jednak to nie jest dom, ponieważ określenie „dom” odnosi się tylko do Nukwy. I dlatego zewnętrzne kli, pochodzące od samej Nukwy, oraz wewnętrzne kli, pochodzące od Biny – obydwa są właściwością nekewa i nazywane są komnatami. Lecz środkowe kli, pochodzące od Zeir Anpina, to obłóczenie, a nie dom, i dlatego nazywane jest pokryciem.

38) A gdy luna zostaje uszkodzona (we-kad sihara itfegem), po tej stronie złego węża (be-hahu sitra de-chiwja bisza), wtedy wszystkie te dusze, które wychodzą (kedejn kol inun niszmatin de-nafkin), mimo że wszystkie są czyste (af al gaw de-kull’hu dakkin), i wszystkie są święte (we-kull’hu kadiszin), skoro wpadły w uszkodzenie (ho’il we-naflu be-fgimu), to we wszystkich miejscach, do których docierają te dusze (be-kol inun atrej de-matu inun niszmatin), wszystkie zostają złamane (kull’hu ittabru), i doznają uszkodzenia w wielu cierpieniach (we-itfegemu be-kama tza’arin), w wielu bólach (be-kama ke’ewin). A ci są tymi, w których Święty, niech będzie błogosławiony, ma upodobanie (we-ilejn inun de-itra’ej behu Kudsza Berich Hu), po tym jak zostali złamani (le-vatar de-ittabru), mimo że ich dusze są w smutku, a nie w radości (we-af al gaw de-niszmatin be-atzivu, we-la be-chedwan).

Sulam

38) „Gdy luna staje się ułomna z powodu właściwości «węża zła», wszystkie dusze, które wychodzą w tym czasie, chociaż wszystkie są czyste i wszystkie święte, to ponieważ wyszły w godzinie ułomności, wszystkie miejsca, to znaczy ciała, do których przychodzą dusze, stają się rozbite i ułomne z powodu wielu boleści i wielu cierpień. To są ci, których Stwórca pragnie i kocha, po tym jak zostali złamani, chociaż te dusze przebywają w smutku, a nie w radości”.

Wyjaśnienie powiedzianego. Istnieją dwa rodzaje ułomności w lunie, to znaczy w Nukwie:

1. Gdy znajduje się pod władzą lewej linii – i to jest właściwość „ciemności Imy”;
2. Ułomność z powodu właściwości „węża zła”, która została spowodowana grzechem Drzewa poznania, jak powiedziano: „A jeśli się nie udoskonalił – staje się złem”[2]. Wtedy w Nukwie objawia się właściwość sądu z pierwszego skrócenia, i nie jest ona godna, by otrzymywać światło[3].

Dlatego Rabbi Szymon doprecyzowuje: „Gdy luna staje się ułomna z powodu właściwości «węża zła»” – to znaczy, że jest to ułomność w samej właściwości Nukwy, ponieważ przez węża zła w grzechu Drzewa poznania zostało odsłonięte, że nie jest ona godna otrzymania światła.

Ta ułomność w ogóle nie dotyczy dusz w niej, ponieważ dusze pochodzą z Biny, na którą nie było żadnego skrócenia. A mimo to one również stają się ułomne razem z Nukwą. I dlatego powiedziano: „Wszystkie dusze, które wychodzą w tym czasie, chociaż wszystkie są czyste i wszystkie święte” – ponieważ ta ułomność dotyka tylko Nukwy, a nie dusz, które przychodzą do niej od Biny. Ale mimo to „ponieważ wyszły w godzinie ułomności, wszystkie miejsca, to znaczy ciała, do których przychodzą dusze, stają się rozbite i ułomne” – z powodu tego, że przebywają w Nukwie, te dusze stały się ułomne razem z nią, jakby były jej częścią.

I dlatego, gdy przychodzą potem i obłaczają się w ciało człowieka, choćby był on sprawiedliwym – jego ciało otrzymuje ułomność z powodu duszy, która się w nie obłóczyła.

Ale to wymaga wyjaśnienia: jak można powiedzieć, że dusza czyni ciało ułomnym? Otóż chodzi o to, że jest to szczególne naprawienie dla sprawiedliwego. Dzięki temu naprawieniu ciało sprawiedliwego staje się przygotowane do przyjęcia wielkiego światła tej duszy.

To naprawienie ma swój początek w Binie, i o nim powiedziano: „Matka pożycza swoje szaty córce”, ponieważ Bina zobaczyła, że Nukwa nie jest godna przyjęcia mochin, i wtedy podniosła do siebie Nukwę i zmniejszyła się przez nią do poziomu Wa’K bez rosz, czyli pozostała z literami MI (מי), a litery ELE (אלה) opuściła do Nukwy. I ponieważ Nukwa otrzymała katnut Biny, to stała się zdolna do przyjęcia także jej gadlut[4].

I to jest sens słów: „I rzeka wypływa z Edenu, aby nawadniać ogród”[5]. Bo Eden to Hochma, rzeka to Bina, a ogród to Malchut. I powiedziano, że dlatego wyszła rzeka, czyli Bina, „z Edenu”, czyli Hochmy, i zmniejszyła się do poziomu Wa’K bez rosz, „aby nawadniać ogród” – by dać mochin Nukwie, ponieważ dzięki temu wyjściu Bina dała katnut Nukwie. A otrzymawszy jej katnut, jest już godna otrzymać również jej gadlut.

Dlatego Rabbi Szymon rozpoczyna ten artykuł słowami[6]: „W godzinie, gdy rzeka, biorąca początek i płynąca z Edenu, wyprowadza wszystkie te dusze, i Nukwa staje się nimi brzemienna” – ponieważ to przygotowuje Nukwę do przyjęcia katnut de-Ima, co nazywa się „ibur” (poczęciem). I dzięki temu może ona otrzymać również gadlut.

I w ten sam sposób, po tym jak Nukwa się dopełniła i chce dać dusze ludziom, których ciało zstępuje od Nukwy sprzed jej naprawy i nie jest godne przyjąć światła duszy, wtedy ona ponownie zmniejsza się do Wa’K bez rosz. I to jest ułomność spowodowana przez węża zła, przez co również dusze w niej stają się ułomne. I te uszkodzone dusze daje ludziom, aby ich ciało otrzymało ułomność i katnut dusz.

I wtedy ciała stają się gotowe także do przyjęcia światła gadlut dusz. W ten sposób ułomność, którą dusze zadają ciałom, jest przeznaczona dla naprawy ciała, aby przygotować je do przyjęcia światła gadlut.

Dlatego powiedziano: „To są ci, których Stwórca pragnie i kocha, po tym jak zostali złamani” – po tym, jak ciało zostało złamane wskutek ułomności i katnut duszy i stało się przez to kli zdolnym do przyjęcia także gadlut duszy, stają się oni pożądani przez Stwórcę.

Jednak zanim ciało zostanie złamane przez ułomność duszy, Stwórca ich nie pragnie, ponieważ nie są godni przyjąć światła duszy, jako że pochodzą z Nukwy sprzed jej naprawy, i pierwsze skrócenie nadal nad nimi panuje.

39) Tajemnica tej sprawy jest taka, że ustawieni są na wzór tego, co powyżej (raza de-mila szarjin ke-gawna de-le’ela): ciało jest uszkodzone (gufa itfegem), a dusza wewnątrz – na wzór tego, co powyżej (we-niszmata le-go ke-gawna de-le’ela). I to – jak to (we-da ke-gawna de-da). I dlatego (u-ve-gin kach), ci są tymi, którzy potrzebują odnowienia w odnowieniu luny (ilejn inun de-ba’in le-chadtutej be-chadtuta de-sihara). I o nich jest napisane: „I będzie, z miesiąca na miesiąc i z szabatu na szabat, przychodzić będzie wszelkie ciało, by oddać pokłon przede Mną – mówi Stwórca” (we-al ilejn ketiw: we-haja mi-dej chodesz be-chodszo u-mi-dej szabbat be-szabbatto jawo kol basar le-hisztachawot le-fanaj amar Haszem). „Wszelkie ciało” – rzeczywiście (kol basar wadaj), to ci, którzy będą odnawiani we wszystkim (de-ilejn jitchadtun be-kolla) i będą potrzebować odnowienia w odnowieniu luny (u-ba’in le-chadtutej be-chadtuta de-sihara).

Sulam

39) „I chodzi o to, że przebywają oni w takim samym stanie, jak na górze” – w Nukwie, „ciało stało się ułomne, a w jego wnętrzu – dusza, tak samo jak i w Nukwie” – tak jak w ułomnej Nukwie przebywa dusza, tak i tutaj dusza przebywa w ułomnym ciele. „I są podobni do siebie nawzajem”. Dlatego muszą się odnawiać w nów, i o nich powiedziano: „I będzie: w każdy nów i w każdy szabat przychodzić będzie wszelkie ciało, by pokłonić się przede Mną – mówi Stwórca”[7]. „Wszelkie ciało” – oczywiście, ponieważ oni całkowicie się odnowią i powinni odnawiać się w nowiu.

Wyjaśnienie. Po tym, jak ich ciała otrzymały ułomność i katnut duszy, są już godne przyjęcia światła gadlut, którego wpływ pojawia się w nowiu i w szabat – i jest to światło haja. Wiadomo, że w parcufie jest pięć kli, nazywane: mocha-acamot-gidim-basar-or (mózg–kości–ścięgna–ciało–skóra), i to odpowiada KaHaB TuM. I dopóki nie ma w parcufie kli de-basar, nie jest on godny światła haja[8]. I dlatego powiedziano: „«Wszelkie ciało» – oczywiście, ponieważ oni całkowicie się odnowią” – ponieważ kli de-basar jest całkowicie przeznaczone do przyciągania światła haja, które zstępuje w nowiu i w szabat. W przeciwieństwie do tego, kelim mocha-acamot-gidim otrzymują tylko część tego światła, ponieważ przeznaczone są głównie dla trzech świateł NaRaN (nefesz–ruach–neszama).

40) A ci są w jednym partnerstwie z luną (we-ilejn inun be-szutafuta chada be-sihara), uszkodzeni w tym jej uszkodzeniu (pegimin be-hahu pegimu dilah), i dlatego ona przebywa w ich wnętrzu stale (u-ve-gin kach ihi szarja be-gawajhu tadir), bo ich nie opuszcza (de-la szawka lon), jak jest powiedziane: „I z pokornym i skruszonego ducha” (kede-amar: we-et dakka u-szfal ruach), i napisano: „Bliski jest Stwórca do złamanym sercem” (u-ketiv: karow Haszem le-niszberej lew) – to dla tych, którzy cierpią razem z luną to uszkodzenie (le-inun de-sawlej im sihara hahahu pegimu), ci są zawsze bliscy jej (inun karewin lah tadir). I dlatego: „Aby ożywić serce skruszonych” (we-al da: le-hachajot lew nidka’in) – tym życiem, które przychodzi do niej, by się odnowić (be-inun chajin de-atjan lah le-itchadeta), niech będzie ich udział (jehe lon chulak’chon), ci, którzy z nią cierpieli, będą się z nią odnawiać (inun de-sawlej imah, jitchadtun imah).

Sulam

40) „I ci sprawiedliwi zawsze są w połączeniu z luną” – Nukwą, i „ułomni są tą jej ułomnością” – to znaczy ułomnością z powodu katnut Biny, wskutek czego ona (Nukwa) staje się godna światła gadlut Biny. „I dlatego ona zawsze przebywa w nich i nie opuszcza ich, jak powiedziano: «Lecz z tym jestem Ja, kto skruszony i pokorny duchem»”[9], i powiedziano: „Bliski jest Stwórca złamanym w sercu”[10] – tym, którzy cierpieli razem z luną tę ułomność” – z powodu katnut Biny. „Oni są jej zawsze bliscy” – ponieważ zasługują dzięki temu na otrzymanie także gadlut Biny. „I dlatego powiedziano: «Ożywiać serce skruszonych»” – tym życiem, które przychodzi do Nukwy dla odnowienia” – to znaczy światłem haja. „I będzie to ich udziałem, bo ci, którzy cierpieli z nią, odnowią się z nią” – ponieważ dzięki temu, że otrzymali katnut, otrzymują również gadlut.

41) A ci nazywani są cierpieniami z miłości (we-ilejn ikrun jisurin szel ahawa), z miłości są one (szel ahawa inun), a nie ze strony tego człowieka (we-la minej de-hahahu bar nasz). Z miłości są one (szel ahawa inun), bo uszkodzone zostało światło małej miłości (de-itpagem nehora szel ahawa zuta), które zostało oddzielone od wielkiej miłości (de-itdachja me-ahawa rabba). Dlatego ci są przyjaciółmi z nią połączeni (be-gin kach ilejn inun chawerim meszutafin ba-hadah). Błogosławiony ich udział na tym świecie i w świecie przyszłym (zakka’a chulak’chon be-alma dejn u-be-alma de-atej), że zasłużyli na to, by być przyjaciółmi z nią (de-inun zakku le-haj le-mehewej chawerim ba-hadah). O nich jest napisane: „Ze względu na moich braci i przyjaciół” itd. (alajhu ketiw: le-ma’an achaj we-re’aj we-gomer).

Sulam

41) „I one” – te niedostatki, wycierpiane przez sprawiedliwych z powodu katnut Biny, „nazywane są cierpieniami miłości, ponieważ są z miłości, a nie z powodu samego człowieka”. „Z miłości są one dlatego, że ułomnym stało się światło małej miłości” – to znaczy Nukwy, w czasie jej otrzymywania z katnut Biny, „która została odrzucona z powodu wielkiej miłości” – to znaczy Biny w jej gadlucie. „I dlatego ci sprawiedliwi są jej towarzyszami i sprzymierzeńcami” w jej ułomności. „Szczęśliwy ich los na tym świecie i w świecie przyszłym”, ponieważ zasłużyli, by być jej towarzyszami. I o nich powiedziano: „Ze względu na braci moich i przyjaciół moich będę życzył ci pokoju”[11].

---

[1] Tora, Wajikra, 21:22–23. „Z chleba swojego Elohim – ze świętości nad świętościami i ze świętości – może jeść. Ale do zasłony niech nie podchodzi, i do ołtarza niech się nie zbliża, bo ma skazę – niech nie znieważa Moich świętości, bo Ja jestem Stwórcą, który je uświęca.”

[2] Zob. „Przedmowa do Księgi Zohar”, p. 123: „Malchut – to Drzewo poznania dobra i zła; jeśli człowiek się zasłużył – staje się dobrem, a jeśli się nie zasłużył – to złem.”

[3] Zob. „Przedmowa do Księgi Zohar”, p. 123.

[4] Zob. „Przedmowa do Księgi Zohar”, p. 17, od słów: „I to oznacza: ‘Matka (Ima) pożycza swoje szaty córce i przyozdabia ją swoimi ozdobami’…”

[5] Tora, Bereszit, 2:10. „A rzeka wypływała z Edenu, by nawadniać ogród, i stamtąd się rozdzielała – i stawała się czterema odnogami.”

[6] Zob. wyżej, p. 37.

[7] Prorocy, Jeszajahu, 66:23. „I będzie: w każdy nów księżyca i w każdy szabat przychodzić będzie wszelkie ciało, by pokłonić się przede Mną – mówi Stwórca.”

[8] Zob. Zohar, rozdział Noach, p. 130, od słów: „Wiadome jest, że pięć kelim KaHaB TuM nazywa się ‘mózg–kości–ścięgna–ciało–skóra’…”

[9] Prorocy, Jeszajahu, 57:15. „Bo tak mówi Wywyższony i Wzniosły, Wiecznie Istniejący, a Święty – to Jego imię: «Na wysokości i w świętości mieszkam, ale też z tym, kto jest pokorny i skruszony duchem – by ożywiać ducha pokornych i ożywiać serce skruszonych».”

[10] Pisma, Psalmy, 34:19. „Bliski jest Stwórca złamanym sercem, a pokornych duchem – wybawia.”

[11] Pisma, Psalmy, 122:8. „Ze względu na moich braci i moich bliźnich – będę mówił: Pokój tobie.”