145) Rabbi Jehuda rozpoczął i powiedział: „I zagrzmiał w niebiosach Stwórca, i Najwyższy dał swój głos – grad i węgle ognia” (ribbi jehuda ptach we-amar, wajar’em baszamajim AWAJa, we-eljon jitten kolo – barad we-gachalej esz). Chodź i zobacz, gdy Stwórca stworzył świat, ustanowił go na siedmiu podporach, na czym stoi (ta chaze, kad bara kudsza berich hu alma, atkein lej sziw’a semachin, al mah de-kajma), i wszystkie te podpory stoją na jednej, jedynej podporze (we-kullhu semachin, kajme be-chad samcha jechidaj), i oto już wyjaśniono, jak jest napisane: „Mądrości zbudowały swój dom, wyciosały swoje kolumny – siedem” (we-ha okemuha diktiw: chochmot baneta bejta, chacwa ammudeha sziw’a). A te wszystkie stoją na jednym poziomie spośród nich, który nazywa się „Sprawiedliwy – fundament świata” (we-ilejn kullhu, inun kajme be-chad darga minajhu, de-ikrei caddik jesod olam).
Sulam
145) Przemówił Rabbi Jehuda, ogłaszając: „«I zagrzmiał na niebiosach Stwórca, i Wszechmogący podniósł swój głos; grad i węgle ogniste»[1]. Gdy Stwórca stworzył świat” – to znaczy, gdy stworzył Nukwę, nazywaną „światem”, „ustanowił dla niego siedem kolumn” – czyli świecił jej z siedmiu sfirot HaGaT NeHIM Zeir Anpina. „I wszystkie kolumny stoją na jednej jedynej kolumnie” – Jesod Zeir Anpina, „jak już wyjaśniono w słowach: «Mądrość zbudowała sobie dom, wyrzeźbiła siedem jego kolumn»[2], i wszystkie one stoją na jednym stopniu, zwanym «Sprawiedliwy – fundament (jesod) świata»[3]” – czyli Jesod Zeir Anpina.
146) A świat, gdy został stworzony, z tego właśnie miejsca został stworzony (we-alma kad itbere, me-hahu atar itbere), który jest doskonałością świata i jego naprawieniem (de-ihu sziklulda de-alma we-tikkunoj), który jest jedną kropką świata i środkiem wszystkiego (de-ihu chad nekuda de-alma, we-emcajita de-kolla). A kto to jest? Syjon, jak jest napisane: „Psalm Asafa. Bóg, Elohim, Stwórca przemówił i wezwał ziemię od wschodu słońca aż do jego zachodu” (u-man ihu? Cijon, diktiw mizmor le-Asaf, El Elohim AWAJa diber wajikra erec, mi-mizrach szemesz ad mewo’o). A z jakiego miejsca? Z Syjonu, jak jest napisane: „Z Syjonu, pełni piękna, Bóg zajaśniał” (u-me-an atar? mi-Cijon, diktiw mi-Cijon michlal jofi Elohim hofia). Z tego właśnie miejsca, który jest stroną doskonałości wiary doskonałej, jak należy (me-hahu atar, de-ihu sitra de-sziklulda de-mehejmenuta szlejmata kidka jaot), a Syjon jest mocą i kropką całego świata (we-Cijon takifu u-nekuda de-kol alma). I z tego miejsca został doskonały cały świat i uczyniony, a z jego wnętrza cały świat jest zaopatrywany (u-me-hahu atar isztaklal kol alma we-itawid, u-mi-gawjej kol alma itezan).
Sulam
146) „A kiedy świat był stwarzany, został stworzony z tego właśnie miejsca, które jest zakończeniem świata i jego naprawami. I to jest jeden punkt świata, i on jest centrum wszystkiego. A czym jest ten punkt? To Syjon” – wewnętrzny Jesod Nukwy. „Jak powiedziano: «Psalm Asafa. Władca, Wszechmogący Stwórca, przemówił i wezwał ziemię od wschodu słońca aż po jego zachód»[4]. Skąd przemówił? Z Syjonu. Jak powiedziano: «Z Syjonu, doskonałości piękna, ukazał się Wszechmogący»[5] – z tego miejsca, które jest osiągnięciem pełnej wiary, jak należy. A Syjon – to jego siła” – świecenie Hochmy, „a punkt” – świecenie hasadim, „całego świata”. „I z tego miejsca został dokończony i uczyniony cały świat” – to znaczy dzięki Hochmie w nim. „I z niego cały świat otrzymuje pożywienie” – dzięki hasadim w nim.
147) I chodź, zobacz: „I zagrzmiał w niebiosach Stwórca, i Najwyższy dał swój głos” itd. (we-ta chaze, wajar’em baszamajim AWAJa, we-eljon jitten kolo we-gomer). Skoro powiedział: „I zagrzmiał w niebiosach Stwórca”, dlaczego jest napisane: „I Najwyższy dał swój głos”? (kejwan de-amar wajar’em baszamajim AWAJa, amaj ketiw we-eljon jitten kolo). Oto tutaj jest tajemnica wiary, o której powiedziałem, że Syjon jest doskonałością i pięknem świata, a świat z niego jest zaopatrywany (ha hacha raza de-mehejmenuta, da-amina de-Cijon ihu sziklula we-szafiru de-alma, we-alma minej itezan), ponieważ są dwa poziomy, a są jednym – są to Syjon i Jeruszalajim (begin de-trej dargin inun, we-inun chad, inun: Cijon we-Jeruszalajim), to jest sąd, a to miłosierdzie, a obie są jednością – stąd sąd, i stąd miłosierdzie (da dina, we-da rachamej, we-tarwajhu chad, me-hacha dina, u-me-hacha rachamej).
Sulam
147) „«I zagrzmiał w niebiosach Stwórca, i Wszechmogący podniósł swój głos; grad i węgle ogniste». Skoro powiedziano: «I zagrzmiał w niebiosach Stwórca», po co jeszcze powiedziano: «I Wszechmogący podniósł swój głos», co wydaje się zbędne? Ale to związane jest z wiarą. Syjon – to zakończenie i piękno świata. I świat czerpie z niego pożywienie”. To znaczy, że zawarte są w nim dwie właściwości – Hochma i hasadim, ponieważ to dwa stopnie, i one są jednością. „I to Syjon i Jeruszalajim: jeden – sąd, drugi – miłosierdzie. I obaj są jedno, stąd – sąd, a stamtąd – miłosierdzie.”
Wyjaśnienie. Syjon i Jeruszalajim – obaj są częściami Jesod Nukwy. Syjon – to wewnętrzna część Jesod, nazywana Malchut Dawida, z której wychodzi Hochma[6], i to jest właściwość miłosierdzia względem Jeruszalajimu. A Jeruszalajim – to zewnętrzna część Jesod Nukwy, w której znajduje się ekran, i dlatego jest sądem.
I dlatego powiedziano: „I obaj są jedno” – obaj przynależą do Jesod Nukwy, „stąd – sąd” – to znaczy z Jeruszalajimu, „a stamtąd – miłosierdzie” – z Syjonu. I dlatego „Syjon – to zakończenie i piękno świata”, czyli dopiero gdy jego Hochma zostaje obłóczona w hasadim Jeruszalajimu. I wynika z tego, że powiedziane „I świat czerpie z niego pożywienie” oznacza: z Jeruszalajimu, w którym znajdują się hasadim, wychodzące poprzez ten ekran.
148) Z wysokości najwyższej wychodzi głos, który jest słyszany (me-ejla le-ejla nafka kol de-isztema), a po tym jak ten głos wychodzi i jest słyszany, wychodzą sądy oraz ścieżki sądu i miłosierdzia, wychodzą i rozdzielają się stamtąd (le-watar de-hahu kol nafka we-isztema, nafkei dinin, we-archej de-dina we-rachamej nafkin u-mitparszan mi-taman). „I zagrzmiał w niebiosach Stwórca” – to Dom Sądu z miłosierdziem (wajar’em baszamajim AWAJa – da bej dina be-rachami). A „Najwyższy” – mimo że nie jest odnaleziony i nie jest poznany, gdy ten głos wychodzi, wtedy wszystko zostaje odnalezione: sąd i miłosierdzie (we-eljon – af al gaw de-la isztakach we-la itjeda, kejwan de-hahu kol nafeq, kedajn isztakach kolla: dina we-rachamej). To jest to, co jest powiedziane: „i Najwyższy dał swój głos” (hehu de-w’eljon jitten kolo), gdy daje swój głos, wtedy grad i węgle ognia – woda i ogień (kejwan de-jitten kolo, kedajn barad we-gachalej esz – maja we-esza).
Sulam
148) „Z góry, wysoko” – z Biny, „wychodzi głos, który jest słyszany” – to środkowy filar, który dokonuje uzgodnienia w Binie. „I po tym, jak głos ten wychodzi i jest słyszany” – czyli dokonuje również uzgodnienia w Nukwie, i światła prawej i lewej linii są słyszalne, czyli świecą[7], „wychodzą sądy” – z Nukwy, „i drogi sądu i miłosierdzia wychodzą i zostają stamtąd wyjaśnione”.
Wyjaśnienie. Sądy ustępują wskutek uzgodnienia linii środkowej, a mochin świecą poprzez drogi sądu i miłosierdzia Jesod Nukwy. Drogami miłosierdzia, które objawiają się w Syjonie, świeci Hochma, a drogami sądu, które objawiają się w Jeruszalajimie, świecą hasadim.
„I zagrzmiał na niebiosach Stwórca” – to sąd w miłosierdziu, czyli sądy Syjonu, sądy lewej linii, ale w stosunku do sądów Jeruszalajimu – to miłosierdzie. „I Wyższy” – Bina, „choć nie przebywa i jest niepoznany” – dopóki nie nadejdzie linia środkowa z powodu sądów lewej linii, „kiedy wychodzi ten głos” – i uzgadnia prawą i lewą linię między sobą, „wtedy wszystko istnieje w sądzie i miłosierdziu” – czyli ona podtrzymuje świecenie dwóch linii, prawej i lewej.
I to oznacza słowa: „I Wszechmogący podniósł swój głos” – kiedy On podnosi swój głos, czyli kiedy Wyższy, czyli Bina, przekazuje swój głos Nukwie i uzgadnia jej dwie linie między sobą, „wtedy (jest) grad i węgle ogniste” – czyli woda i ogień.
Wyjaśnienie. Z przyjściem tego głosu, linii środkowej, z Biny do Nukwy, odchodzą sądy, i mochin objawiają się drogami sądu i miłosierdzia w niej, jak już powiedzieliśmy. A drogi miłosierdzia, które objawiają się w Syjonie, nazywane są gradem i tam objawia się Hochma. A drogi sądu, które objawiają się w Jeruszalajimie, nazywane są węglami ognistymi i tam objawiają się hasadim.
149) Chodź i zobacz, w chwili gdy narodził się Jehuda, co jest napisane: „I przestała rodzić” (ta chaze, be-sza’ta de-ityeled Jehuda, ma ketiw: wa-ta’amod mi-ledet), ponieważ to jest czwarty fundament spośród owych czterech, które są wyższym rozpaleniem, jedna podpora spośród owych czterech podpór (begin de-da hu jesoda rewia’a me-inun arba, de-inun reticha ila’a, samcha chad me-inun arba samchin). Co jest o nim napisane? „I stało się w tym czasie, że zszedł Jehuda od swoich braci”, ponieważ był królem nad nimi (ma ketiw bej: wajhi ba-et hahi, wajered Jehuda me-et echaw, de-hawa malka alajhu). Dlaczego? Ponieważ Josef został opuszczony do Micraim, jak powiedzieliśmy (maj ta’ma? begin de-Josef nachatu lej le-Micraim kidkaamaran).
Sulam
149) Kiedy urodził się Jehuda – co jest powiedziane? „I przestała rodzić”[8], ponieważ on jest czwartym fundamentem (jesod) spośród czterech, które nazywają się Hesed, Gwura, Tiferet, Malchut i są wyższą strukturą dla objawienia Biny. I on jest jedną z tych czterech podpór tronu, czyli Malchut[9]. I dlatego w związku z nim powiedziano: „I przestała rodzić”, ponieważ on jest ostatnią sfirą – Malchut.
I o nim powiedziano: „I stało się w tym czasie, że Jehuda oddalił się od swoich braci”[10] – ponieważ panował nad nimi, będąc sfirową Malchut (królestwo), a po sprzedaży Josefa został obniżony, tracąc swoją wielkość. A dlaczego? Bo doprowadził do tego, że Josef został sprowadzony do Egiptu. Wyjaśnienie. Josef – to linia środkowa, która świeci w Malchut, czyli w Jehudzie. I kiedy świeci w niej, sądy odchodzą z jej Jesod, który nazywa się „Syjon i Jeruszalajim”, i mochin świecą drogami jej sądu i miłosierdzia: w Syjonie świeci Hochma, a w Jeruszalajimie – hasadim. Jednak gdy Josef zostaje sprzedany do Egiptu i przestaje jej świecić, Malchut wraca do lewej linii i sądy Syjonu, zwane gradem, panują w niej. I dlatego powiedziano: „Jehuda został poniżony” – ponieważ zszedł, tracąc swoje wielkie światło (gadlut), i upadł w stan „sądy gradu”.
[1] Pisma, Psalmy, 18:14. „I zagrzmiał w niebiosach Stwórca, a Najwyższy podniósł swój głos – grad i węgle ogniste.”
[2] Pisma, Miszlej, 9:1. „Mądrość zbudowała swój dom, wyciosała siedem swoich filarów.”
[3] Pisma, Miszlej, 10:25. „Gdy przeminie wichura – niegodziwych już nie ma, a sprawiedliwy jest wiecznym fundamentem.”
[4] Pisma, Psalmy, 50:1. „Psalm Asafa. Władca, Elohim, Stwórca, przemówił i wezwał ziemię od wschodu słońca aż do jego zachodu.”
[5] Pisma, Psalmy, 50:2. „Z Cijonu, doskonałości piękna, ukazał się Elohim.”
[6] Zob. Zohar, rozdział Bereszit, część 1, p. 117.
[7] Zob. Zohar, rozdział Lech lecha, p. 6, od słów: „W godzinie, gdy ruach…”
[8] Tora, Bereszit, 29:35. „I poczęła jeszcze raz, i urodziła syna, i powiedziała: «Tym razem wysławię Stwórcę» – dlatego nazwała go Jehuda. I przestała rodzić.”
[9] Zob. Zohar, rozdział Wajera, p. 16, od słów: „Choć służy ona jako tron dla praojców…”
[10] Tora, Bereszit, 38:1. „I było w tym czasie, że Jehuda oddzielił się od swoich braci i zamieszkał u pewnego Adulamitczyka imieniem Chira.”