I objawił mu się Stwórca – Akademia Kabały

1) Rabbi Chija otworzył: „Pędy ukazały się na ziemi, nadszedł czas śpiewu, a głos synogarlicy słychać w naszej ziemi” (rabi Chija patach, ha-niccanim nir’u ba-arec, et ha-zamir higi’a we-kol ha-tor niszma be-arcenu). „Pędy ukazały się na ziemi” (ha-niccanim nir’u ba-arec) – kiedy Stwórca stworzył świat (kad kudsza b-rich hu bra alma), umieścił na ziemi całą siłę, która była jej przeznaczona (jehaw be-ar’a kol chejla de-itchaze la). I wszystko było na ziemi (we-kola hawa be-ar’a), i nie wydała ona owoców na świecie (we-la afikat ibin be-alma), dopóki nie został stworzony człowiek (ad de-itbre adam). Kiedy został stworzony człowiek (kejwan de-itbre adam), wszystko się ukazało na świecie (kola itchaze be-alma), a ziemia objawiła swoje owoce (we-ar’a galia ibaha) i swoje siły, które zostały w niej ustanowione (we-chejla-ha de-itpokdu ba).

Sulam

1) Powiedziano: „Pędy ukazały się na ziemi”[1]. Kiedy Stwórca stworzył świat, dał ziemi całą należną jej siłę. I wszystko było u ziemi, ale nie wydała ona owoców na świecie, dopóki nie pojawił się Adam (dosł.: człowiek). Po tym, jak pojawił się Adam, wszystko pojawiło się na świecie – to znaczy, ziemia otworzyła zalążki i siły, znajdujące się w niej, i wtedy powiedziano: „Pędy ukazały się na ziemi”.

2) Podobnie do tego (ke-gawna da), niebiosa nie dały swojej siły ziemi (szamaja la jahawu chejlin le-ar’a), dopóki nie przyszedł człowiek (ad de-ata adam). Jak jest powiedziane (ha-hu de), „I wszelki krzew polny, zanim pojawił się na ziemi, i wszelka trawa polna, zanim wykiełkowała, bo Stwórca Elohim nie spuścił deszczu na ziemię, i nie było człowieka, aby uprawiał ziemię” (we-kol siach ha-sade terem jihje ba-arec, we-kol esew ha-sade terem jicmach, ki lo himtir Haszem Elohim al ha-arec, we-adam ajin la-awod et ha-adama). Ukryły się wszystkie te zarodki (ittamaru kol inun toladin), i nie zostały ujawnione (we-la itgalun), a niebiosa zostały zatrzymane (uszmaja it’akawu), i nie spuściły deszczu na ziemię (de-la amtiru al ar’a), ponieważ nie było człowieka (be-gin de-adam ajin), nie został znaleziony (de-la isztekach), i nie został stworzony (we-la itbre), i wszystko zostało zatrzymane z jego powodu (we-kola it’akaw be-gineh). Kiedy człowiek się ukazał (kejwan de-itchaze adam), natychmiast „pędy ukazały się na ziemi” (mi-jad ha-niccanim nir’u ba-arec), i wszystkie siły, które były ukryte (we-kol chajilin de-it’tamaru), zostały objawione i dane ziemi (itgal’iu we-it’jehibu ba).

Sulam

2) Podobnie do tego, niebiosa nie dawały ziemi siły, dopóki nie pojawił się Adam. Jak powiedziano: „Żadna trawa polna jeszcze nie rosła na ziemi, gdyż Stwórca nie zesłał deszczu”[2] – wszystkie te zarodki były w niej ukryte i nie ujawniały się, a niebiosa zatrzymały się i nie spuszczały deszczu na ziemię, ponieważ „człowieka nie było” – jeszcze się nie pojawił i nie został stworzony, i wszystko zatrzymuje się w swoim rozwoju przez niego. Kiedy pojawił się Adam, natychmiast „pędy ukazały się na ziemi”, i wszystkie siły, które były ukryte, ujawniły się i zostały jej dane.

3) „Nadszedł czas śpiewu” (et ha-zamir higi’a), ponieważ został przygotowany porządek wychwalania, aby śpiewać przed Stwórcą (de-ittakan tikuna de-tuszbechan le-zamra kamej kudsza b-rich hu), co nie istniało, dopóki nie został stworzony człowiek (ma de-la isztekach ad la itbre adam). „A głos synogarlicy słychać w naszej ziemi” (we-kol ha-tor niszma be-arcenu) – to jest słowo Stwórcy (da mila de-kudsza b-rich hu), które nie istniało na świecie (de-la isztekach be-alma), dopóki nie został stworzony człowiek (ad de-itbre adam). Kiedy człowiek pojawił się (kejwan de-isztekach adam), wszystko się objawiło (kola isztekach).

Sulam

3) „Czas śpiewu nadszedł” – ustanowiono naprawę pieśni i pochwał dla wysławiania przed Stwórcą, czego nie było przed stworzeniem Adama. „I głos synogarlicy słyszany jest w naszej ziemi” – to mowa Stwórcy, której nie było na świecie, zanim został stworzony Adam, a wraz z pojawieniem się Adama, pojawia się wszystko.

4) Po tym, jak zgrzeszył (batar de-chata), wszystko oddaliło się ze świata (kola istallak me-alma), a ziemia została przeklęta (we-itlatja ar’a). Oto jest powiedziane (ha-hu de): „Przeklęta niech będzie ziemia z twojego powodu” i dalej (arura ha-adama ba-awurecha we-go’). I jest napisane (u-ketiv): „Gdy będziesz uprawiał ziemię, nie da ci już swojej siły” i dalej (ki taawod et ha-adama lo tosef tet kocha lach we-go’). I jest napisane (u-ketiv): „Ciernie i osty będzie ci rodziła” (we-koc we-dardar taczmiach lach).

Sulam

4) Po tym, jak zgrzeszył, wszystko zniknęło ze świata i ziemia została przeklęta, jak powiedziano: „Przeklęta przez ciebie ziemia”[3]. I powiedziano: „Gdy będziesz uprawiał ziemię”[4], powiedziano: „Ciernie i osty rodzić ci będzie”[5].

5) Przyszedł Noach (ata Noach) i przygotował siekiery i dłuta na świecie (we-tiken kardumin u-fecire be-alma). A potem (u-le-batar): „I napił się wina, i upił się, i obnażył się w swoim namiocie” (wajeszt min ha-jajin, wajiszkar, wajitgal be-toch aho’lo). Przyszli mieszkańcy świata (atu bene alma) i grzeszyli przed Stwórcą (we-chawu kamej de-kudsza b-rich hu), i ponownie oddaliły się siły ziemi, jak wcześniej (we-istallaku chejlin de-ar’a ke-mil’kadmin), i tak trwało to, aż przyszedł Awraham (wa-hawu kajmej ad de-ata Awraham).

Sulam

5) Pojawił się na świecie Noach i wprowadził siekiery i dłuta na świecie, jednym słowem, wprowadził narzędzia do obróbki ziemi, dlatego powiedziano o nim: „Ten ulży nam w naszych czynach i wybawi od udręki naszych rąk”[6] – ponieważ da nam narzędzia i wybawi od udręki naszych rąk, których doświadczaliśmy dotychczas. A potem: „I napił się wina i upił się, i obnażył się wewnątrz namiotu”[7]. I potem mieszkańcy świata zaczęli grzeszyć przed Stwórcą, i siły ziemi zniknęły, jak na początku. Innymi słowy, wszystkie naprawy Noacha straciły siłę i tak trwało, dopóki nie przyszedł Awraham.

6) Kiedy przyszedł Awraham (kejwan de-ata Awraham), natychmiast „pędy ukazały się na ziemi” (mijad ha-niccanim nir’u ba-arec), zostały przygotowane i objawiły się wszystkie siły na ziemi (ittakanu we-itgalu kol chejlin be-ar’a). „Nadszedł czas śpiewu” (et ha-zamir higi’a) – w chwili, gdy Stwórca powiedział mu, aby został obrzezany (besza’ata de-amar le-kudsza b-rich hu de-jitgzar). Kiedy nadszedł ten czas przymierza (kejwan de-mata hahu zimna de-brit), znalazł się on w Awrahamie (isztekach bej be-Awraham), i został obrzezany (we-itgzar). Wtedy spełniło się na nim całe to słowo (kedein itkajam bej kol hajj kera), i świat się ustanowił (we-itkajam alma), i słowo Stwórcy było jawnie w nim objawione (u-mila de-kudsza b-rich hu hawa be-itgalja bej). Jak jest powiedziane (ha-hu de): „I objawił mu się Stwórca” (wajera elaw Haszem).

Sulam

6) A kiedy pojawił się Awraham, natychmiast „pędy ukazały się na ziemi”, to znaczy wszystkie siły ziemi zostały naprawione i ujawnione. „Czas śpiewu (zamir) nadszedł” – to znaczy w godzinie, kiedy Stwórca powiedział mu, aby uczynił sobie obrzezanie. „Śpiew (zamir, także – obcinanie gałęzi)” oznacza odcięcie, odcięcie napletka. Ponieważ nadszedł ten czas, kiedy to przymierze znajduje się w Awrahamie, kiedy uczynił obrzezanie. I wtedy spełniło się w nim powiedziane: „Ukazały się pędy”. I świat przebudził się do życia. I mowa Stwórcy zaczęła mu się objawiać. I o tym powiedziano: „I objawił mu się Stwórca”[8] – po tym, jak dokonał obrzezania.

7) Rabbi Elazar otworzył (rabbi Elazar patach): Ten werset został powiedziany po tym, jak Awraham został obrzezany (haj kera batar de-itgzar Awraham), ponieważ dopóki nie został obrzezany, Stwórca nie rozmawiał z nim (de-ad la itgzar, la hawa malel immej), tylko poprzez niższy stopień (ela mi-go darga tata’a), a wyższe stopnie nie stały nad tym stopniem (we-dargin ilajin la hawu kajmej al hahi darga). Kiedy został obrzezany (kejwan de-itgzar), natychmiast „pędy ukazały się na ziemi” (mijad ha-niccanim nir’u ba-arec), czyli te niższe stopnie, które wyprowadziły i przygotowały ten niższy stopień (ilejn dargin tata’in da-afekat we-atkenat haj darga tata’a).

Sulam

7) Zanim Awraham dokonał obrzezania, Stwórca mówił z nim tylko z niższego stopnia, nazywanego „widzeniem”, czyli Nukwy, gdy ta znajdowała się jeszcze w świeceniu lewej strony, jak powiedziano: „Było słowo Stwórcy do Awrama w widzeniu”[9]. I wyższe stopnie Zeir Anpina nie łączyły się ze stopniem Nukwy. A kiedy się obrzezał, natychmiast „pędy” niższego stopnia „ukazały się na ziemi”. To znaczy, niższy stopień, nazywany „widzeniem”, wydobył je i naprawił, aby wszystkie wyższe stopnie mogły się w nim połączyć.

Wyjaśnienie powiedzianego. Dwie linie ISZSuT, prawa i lewa, nie łączą się w ziwugu i nie włączają się jedna w drugą inaczej, jak tylko przez stopień chasadim, wychodzący na MaN Zeir Anpina, który je harmonizuje i łączy ze sobą. I podobnie ZoN, po tym jak wznoszą się w ISZSuT i otrzymują od nich mohin: Zeir Anpin staje się tam prawą linią, a Nukwa – lewą linią. Są one oddzielone od siebie, jak zwykle bywa z dwiema liniami, prawą i lewą, dopóki nie wznosi się do nich MaN poprzez dusze sprawiedliwych, i wtedy wychodzi stopień chasadim na ten MaN sprawiedliwych, prowadzący do ziwugu Zeir Anpina i Nukwy[10]. I w czasie, gdy ZoN są oddzielone od siebie, Nukwa nazywana jest „widzeniem”, ponieważ w tłumaczeniu na język Targumu (aramejski) oznacza „widzenie”. A słowo przytaczane w Piśmie w języku Targumu wskazuje na mohin de-achoraim. I te mohin lewej linii w Nukwie, zanim dokonuje ziwugu z Zeir Anpinem, są właśnie mohin de-achoraim.

Zanim Awraham wzniósł MaN w ZoN poprzez wypełnienie przykazania obrzezania, Zeir Anpin nie był w ziwugu z Nukwą, lecz byli oddzieleni od siebie. Zeir Anpin znajdował się w prawej linii, a Nukwa – w lewej linii, i byli ze sobą w sprzeczności. Kiedy zaś wzniósł MaN poprzez wypełnienie przykazania obrzezania, natychmiast „pędy ukazały się na ziemi” – właściwości w ekranie, na które dokonany został ziwug de-akaa, wyprowadzający stopień chasadim w linii środkowej, harmonizującej i jednoczącej obie linie, prawą i lewą. I te właściwości ekranu nazywane są „pędami”, które „ukazały się na ziemi”, w Nukwie, dzięki wzniesieniu MaN poprzez przykazanie obrzezania. A gdy te siły pojawiły się i ujawniły w Nukwie, naprawiła ona siebie za ich pomocą, tworząc w sobie ekran gotowy do ziwugu, aby wyprowadzić stopień chasadim, łączący ją z ZoN.

8) „Nadszedł czas śpiewu” (et ha-zamir higi’a) – to są gałęzie nieczystości (ilejn anpoj de-arla). „A głos synogarlicy słychać w naszej ziemi” (we-kol ha-tor niszma be-arcenu) – to jest głos, który wychodzi z tej najbardziej wewnętrznej, co obejmuje wszystko (da kol de-nafik mi-go hahu penima’a de-kola), i ten głos jest słyszany (we-hahu kol niszma). A jest to głos, który ustanawia słowo, aby mówić (we-da kol de-gazar mila le-malala), i czyni je doskonałym (we-awed la szlimu).

Sulam

8) „Czas śpiewu (zamir, także – obcinanie gałęzi) nadszedł” – czas odcięcia złych gałęzi nadszedł, gałęzi „napletka”, gdyż ta klipa panowała, zanim został obrzezany. I była ona, jak powiedziano: „Narzekający odrzuca Władcę”[11]. „Głos synogarlicy słyszany jest w naszej ziemi” – to głos wychodzący z tej, która jest najbardziej wewnętrzna ze wszystkich. „Głos” – to Zeir Anpin. „Najbardziej wewnętrzna ze wszystkich” – to Ima. To znaczy, Zeir Anpin powstaje i wychodzi z niej. I „głos” ten, Zeir Anpin, „słyszany jest w naszej ziemi” – w Nukwie. I Zeir Anpin dokonuje ziwugu z Nukwą dzięki wzniesieniu MaN poprzez przykazanie obrzezania. I ten „głos” tworzy wyrazistość słowa w mowie, to znaczy zawiera w sobie wyrazistość wymowy tej mowy i nadaje jej doskonałość. Zeir Anpin nazywany jest „głosem”, a Nukwa nazywana jest „mową”. I to oznacza, że Zeir Anpin naprawia Nukwę i buduje ją w pełnej doskonałości.

9) Przyjdź i zobacz (ta chaze), że dopóki Awraham nie został obrzezany (de-ad la itgzar Awraham), nie spoczywał na nim żaden wyższy stopień (la hawa alejh), tylko ten stopień, o którym powiedzieliśmy (ela haj darga kid-amaran). Kiedy został obrzezany (kejwan de-itgzar), co jest napisane? (ma ketiw) „I objawił mu się Stwórca” (wajera elaw Haszem). Komu? (le-man) Przecież nie jest napisane „I objawił się Stwórca Awramowi” (de-ha la ketiw wajera Haszem el Awram). Bo gdyby chodziło o Awrama (de-i le-Awram), jaka byłaby tu większa zasługa niż poprzednio (maj szibcha hacha jatir mi-bekadmejta), zanim został obrzezany (ad la itgzar), kiedy byłoby napisane (de-ketiw): „I objawił się Stwórca Awramowi” (wajera Haszem el Awram).

Sulam

9) Przez cały czas, dopóki Awraham nie dokonał obrzezania, nad nim znajdował się stopień Nukwy. Po obrzezaniu powiedziano: „I objawił mu się Stwórca”.

10) Lecz jest to ukryta tajemnica (ela, raza stima ihu) – „I objawił mu się Stwórca” (wajera elaw Haszem). Objawiło się to temu stopniowi, który przemawiał z nim (le-hahu darga de-malel immej), czego nie było wcześniej (ma de-la hawa mi-kadmat dena), zanim został obrzezany (ad de-la itgzar). Teraz objawił się głos (de-haszta itgalj kol) i połączył się w mowie (we-itchabar be-dibur), gdy rozmawiał z nim (kad malel immej).

Sulam

10) „I objawił mu się Stwórca” – oznacza, że objawił się ten stopień, który mówił z Nim. Innymi słowy, Zeir Anpin, czyli AWAJa, objawił się jej, czyli Nukwie – czego nie było przed dokonaniem obrzezania, ponieważ była oddzielona od Zeir Anpina. Teraz zaś ujawnił się głos, Zeir Anpin, i połączył się z mową, Nukwą, gdy Stwórca mówił z Awrahamem. I teraz Awraham otrzymuje wypełnienie od ziwugu ZoN, stając się budowlą dla nich obojga. Dlatego powiedziano tutaj: „Objawił mu się Stwórca”, co wskazuje na połączenie (ziwug) ZoN razem.

11) „A on siedział u wejścia do namiotu” (we-hu joszew petach ha-ohel). „A on” (we-hu) – lecz nie zostało ujawnione, kto (we-lo galej man). Jednak tutaj została objawiona mądrość (ela, hacha galej chochmeta), że wszystkie stopnie spoczęły na tym niższym stopniu (de-kolhu dargin szero al haj darga tata’a), po tym, jak Awraham został obrzezany (batar de-itgzar Awraham). Przyjdź i zobacz (ta chaze): „I objawił mu się Stwórca” (wajera elaw Haszem). To jest tajemnica głosu, który został usłyszany (da hu raza de-kol de-isztema), który połączył się w mowie (de-itchabar be-dibur) i został w nim objawiony (we-itgalj bej).

Sulam

11) „A on siedział u wejścia do namiotu”. „On” – to Nukwa, „siedział u wejścia do namiotu” – to znaczy, że stała się wejściem dla wszystkich stopni. „Namiot (ohel)” pochodzi od słów „gdy świeci (beilo)”, jak powiedziano: „Gdy świeci jego świeca nad moją głową, w jego świetle pójdę w ciemności”[12]. „I objawił mu się Stwórca” – oznacza, że „głos”, Zeir Anpin, jest słyszany i łączy się z „mową”, Malchut, i ujawnia się w niej.

12) „A on siedział u wejścia do namiotu” (we-hu joszew petach ha-ohel) – to jest wyższy świat (da alma ila’a), który stoi, aby świecić nad nim (de-kaejm le-anhar alejh). „W upale dnia” (ke-chom ha-jom) – ponieważ rozjaśniła się prawa strona (de-ha itnher jemina), stopień Awrahama połączył się z nią (darga de-Awraham itdabbak bej). Inne wyjaśnienie (dawar acher): „W upale dnia” (ke-chom ha-jom) – w chwili, gdy jeden stopień zbliżył się do drugiego (besza’ata de-itkrew darga le-darga), z pragnieniem tego wobec tamtego (be-teiuwta de-da le-kabel da).

Sulam

12) „A on siedział u wejścia do namiotu”. „On” – to wyższy świat, Ima, który jest gotowy świecić jej, to znaczy Nukwie, nazywanej wejściem do namiotu, ponieważ staje się wejściem dla świateł. „W czasie południowego skwaru” – gdy świeciła prawa linia, Hesed, stopień, z którym połączył się Awraham.

Inne wyjaśnienie. „W czasie południowego skwaru” – to znaczy w godzinie, gdy stopnie zbliżyły się w żarliwym pragnieniu do siebie nawzajem, Zeir Anpin do Nukwy – wtedy powiedziano o nich: „W czasie południowego skwaru”.

13) „I objawił mu się” (wajera elaw). Powiedział Rabbi Aba (amar Rabbi Aba): Dopóki Awraham nie został obrzezany (ad la itgzar Awraham), było to ukryte (hawa atim). Kiedy został obrzezany (kejwan de-itgzar), wszystko się objawiło (itgalj kola), i Szchina spoczęła na nim w pełni (uszra alejh Szhinta bi-szlimu), tak jak należy (kid-ka jaot). Przyjdź i zobacz (ta chaze): „A on siedział u wejścia do namiotu” (we-hu joszew petach ha-ohel). „A on” (we-hu) – to jest wyższy świat (da alma ila’a), który spoczął na tym niższym świecie (de-szarej al haj alma tata’a). Kiedy? (ejmataj) – „w upale dnia” (ke-chom ha-jom), w czasie, gdy pojawiło się pragnienie jednego sprawiedliwego, aby spoczął w nim (be-zimna de-teiuwta de-chad cadik le-miszrej bej).

Sulam

13) Dopóki Awraham nie dokonał obrzezania, był zamknięty w sobie, to znaczy, że nie mógł otrzymywać wyższych świateł. Kiedy zaś dokonał obrzezania, wszystko się ujawniło – to znaczy, wszystkie światła się przed nim odsłoniły. Ponieważ uwolnił się od swojej zamkniętości, a Szchina zapanowała nad nim w doskonałości.

„A on siedział u wejścia do namiotu”. „On” – to wyższy świat, Bina, panująca nad niższym światem, Nukwą. „W czasie południowego skwaru” – w godzinie, gdy jeden sprawiedliwy, Jesod Zeir Anpina, żarliwie pragnie panować w niższym świecie, Nukwie. Innymi słowy, w chwili, gdy dokonuje się ziwug ZoN, mohin Biny panują w Nukwie.

14) Natychmiast (mijad) „podniósł swoje oczy i zobaczył, a oto trzej mężowie stali nad nim” (wajissa einaw wajar we-hine szlosza anoszim niccawim alaw). Kim są ci trzej mężowie? (man inun szlosza anoszim) – to Awraham, Icchak i Jaakow (ilejn Awraham, Jicchak we-Jaakow), którzy stoją nad tym stopniem (de-kajmej alejh de-haj darga), i z nich czerpie i się karmi (u-minajhu janik we-itzan).

Sulam

14) Natychmiast „podniósł swoje oczy”[13]. Zaraz po tym, jak dokonał się ziwug ZoN, „podniósł swoje oczy i zobaczył: a oto trzej ludzie stoją nad nim”. To Awraham, Icchak i Jaakow, czyli Hesed, Gwura i Tiferet Zeir Anpina, stojący nad tym stopniem, Nukwą. I od nich ona otrzymuje pożywienie i utrzymanie.

15) Wtedy „zobaczył i pobiegł na ich spotkanie” (kedein wajar wajarac likratam) – to jest pragnienie tego niższego stopnia (de-teiuwta de-haj darga tata’a), aby połączyć się z nimi (le-itchabr be-hu), i jego radość, aby podążać za nimi (we-chedwata dila le-itmaszcha awatrajhu). „I pokłonił się do ziemi” (wajisztachu arcah) – aby przygotować tron dla nich (le-ittakna karsija le-gabajhu).

Sulam

15) Wtedy „zobaczył i pobiegł im na spotkanie”, ponieważ niższy stopień, Nukwa, żarliwie pragnie połączyć się z HaGaT i odczuwa radość z dążenia za nimi. W ten sposób „zobaczył i pobiegł” – powiedziano o Nukwie, która chciała się z nimi połączyć. „I pokłonił się do ziemi” – aby, poprzez naprawę, stać się tronem dla nich, ponieważ Nukwa staje się tronem dla HaGaT Zeir Anpina, aby mogli panować nad nią, jak człowiek siedzący na tronie.

16) Przyjdź i zobacz (ta chaze), Stwórca uczynił dla króla Dawida (awad kudsza b-rich hu le-Dawid malka) jedno podparcie z wyższego tronu (chad samcha mi-karsija ila’a), tak jak dla praojców (ka-awahan). I chociaż on jest tronem względem nich (we-af al gaw de-ihu karsija le-gabajhu), to jednak w chwili, gdy się z nimi połączył (abal, be-zimna de-itchabar be-hu), stał się jednym podparciem (ihu chad samcha), aby być ustanowionym w wyższym tronie (le-ittakna be-karsija ila’a). I dlatego (u-be-gin kach), król Dawid (Dawid malka) panował w Hebronie przez siedem lat (netal malchuta be-Chevron szewa sznin), aby się z nimi połączyć (le-itchabr be-hu). I tak jest powiedziane (we-ha itmar).

Sulam

16) Stwórca uczynił króla Dawida, Nukwę, jedną z podpór wyższego tronu, podobnie jak praojców. Wyjaśnienie. Wyższy tron – to Bina. Praojcowie – to HaGaT, trzy podpory tronu. Zeir Anpin naprawił Nukwę, nazywaną królem Dawidem, aby stała się czwartą podporą tronu. I Nukwa znajduje się na tym samym stopniu co praojcowie, czyli HaGaT, ponieważ została ustanowiona podporą tronu, tak jak oni[14].

Chociaż Nukwa służy jako tron dla praojców, to jak mogła zostać ustanowiona na tym samym stopniu co praojcowie, uzupełniając liczbę podpór tronu do czterech? Stało się to dopiero wtedy, gdy połączyła się z nimi, aby stać się jedną z podpór i ustanowić się w wyższym tronie. Dlatego król Dawid otrzymał Malchut (królestwo) nad Israelem w Chewronie na siedem lat[15], aby połączyć się z nimi, z HaGaT. I już wyjaśniono, że „Dawid nie mógł otrzymać królestwa (Malchut), zanim nie połączył się z praojcami, spoczywającymi w Chewronie”[16].

Wyjaśnienie. Początkowo Nukwa buduje się w właściwości „dwa wielkie światła”, to znaczy na równym stopniu z Zeir Anpinem, po jego przeciwnej stronie. Wówczas oboje służą jednemu Keterowi – Binie. Zeir Anpin otrzymuje prawą stronę, a Nukwa – lewą stronę Biny, i wtedy ZoN uważane są za cztery jej podpory, a ona nazywana jest wyższym tronem. HaGaT Zeir Anpina to trzy podpory tronu, a Nukwa – czwarta podpora. W tym stanie oboje są sobie równi. Jednak te mohin w odniesieniu do Nukwy stanowią jedynie mohin odwrotnej strony (achoraim). Aby jednak mogła być zbudowana w mohin przedniej strony (panim), zmniejsza się do poziomu małego światła – i wtedy może otrzymywać od Zeir Anpina mohin de-panim. W tym stanie staje się tronem dla Zeir Anpina, znajdując się pod nim[17].

W ten sposób Nukwa przechodzi dwa etapy: najpierw jest na równym stopniu z Zeir Anpinem, a następnie zmniejsza się i staje się od niego mniejsza. W czasie świecenia mohin de-panim jest mniejsza od niego i służy jako tron dla HaGaT Zeir Anpina. Jednak w czasie świecenia mohin de-achoraim, gdy połączyła się z HaGaT Zeir Anpina na równym poziomie, wtedy staje się jedną z podpór ustanawiających ją w wyższym tronie, na równi z HaGaT Zeir Anpina. Ponieważ w tym stanie oboje służą wyższemu tronowi – Binie – na równych zasadach. I gdyby początkowo Nukwa nie otrzymała mohin de-achoraim w stanie „dwa wielkie światła”[18], nie mogłaby później otrzymać mohin de-panim.

Dlatego powiedziano, że „król Dawid otrzymał Malchut (królestwo) nad Israelem w Chewronie na siedem lat, aby połączyć się z nimi”. Malchut Chewronu – to mohin de-achoraim, a Malchut całego Israela – to mohin de-panim. I gdyby król Dawid najpierw nie otrzymał Malchut (królestwa) w Chewronie, czyli mohin de-achoraim, nie byłby godny otrzymania Malchut (królestwa) całego Israela, czyli mohin de-panim. Ponieważ najpierw musi połączyć się na równym stopniu z HaGaT od strony achoraim, i bez tego nie mógłby otrzymać doskonałej Malchut – mohin de-panim.

17) (Tosefta) „I objawił mu się Stwórca w Alonej Mamre” (wajera elaw Haszem be-Elonej Mamre). Dlaczego w Alonej Mamre (amai be-Elonej Mamre), a nie w innym miejscu (we-la ba-atar achara)? Lecz dlatego, że dał mu radę dotyczącą obrzezania, które na nim spoczywało (ela, be-gin de-jahiv lejh eita al geziru de-kajma dilejh). W chwili, gdy Stwórca powiedział Awrahamowi, aby się obrzezał (be-sza’ata de-amar kudsza b-rich hu le-Awraham le-migzar), Awraham poszedł naradzić się ze swoimi przyjaciółmi (azal Awraham le-mimalach im chabroj). Aner powiedział mu (amar lejh Aner): „Ty masz dziewięćdziesiąt dziewięć lat (ant ben tisz’in sznin), a chcesz sprawiać sobie ból?” (we-at me’ik garmach).

Sulam

17) „I objawił mu się Stwórca w Alonej Mamre”. W Alonej Mamre, a nie w innym miejscu, ponieważ Mamre doradził mu w sprawie obrzezania. Gdyż kiedy Stwórca powiedział Awrahamowi, aby się obrzezał, Awraham poszedł skonsultować się z przyjaciółmi. Powiedział mu Aner: „Masz już ponad dziewięćdziesiąt lat – i zamierzasz znosić cierpienie?!”

18) Mamre powiedział mu (amar lo Mamre): „Przypomnij sobie dzień, kiedy Chaldejczycy wrzucili cię do ognistego pieca (de-chart joma de-ramu lach Kaszdaej be-atun de-nura). I ten głód, który przeszedł przez świat (we-hahu kafna de-abar al alma), jak jest napisane: „I był głód w ziemi, i Awram zszedł do Egiptu” (de-ketiw: wajhi raaw ba-arec, wajered Awram Micrajma). I tych królów, których gonili twoi ludzie (we-inun malchin de-radfu batrejhon), a ty ich pokonałeś (u-machit jat’hon). I Stwórca wybawił cię ze wszystkiego (we-kudsza b-rich hu szazwinach mi-kola), i żaden człowiek nie mógł wyrządzić ci szkody (we-la jachil bar nasz le-meabad lach bisz). Wstań i wykonaj rozkaz swojego Pana (kum awejd pikuda de-marach).” Stwórca powiedział mu (amar lo kudsza b-rich hu): „Mamre, ty dałeś mu radę, aby się obrzezał (ant jahawt lejh eita le-migzar). Na twoje życie! (chajach) Nie objawię mu się nigdzie indziej, tylko w twoim pałacu (lejt ana mitgalej alejh ela be-paltrin dilach).” Dlatego jest powiedziane: „w Alonej Mamre” (ha-hu de be-Elonej Mamre). (Do tego miejsca) (ad kan).

Sulam

18) Powiedział mu Mamre: „Przypomnij sobie dzień, gdy Chaldejczycy wrzucili cię do ognistego pieca. I głód, który ogarnął cały świat, jak powiedziano: „I był głód na ziemi, i zszedł Awraham do Egiptu”[19]. I tych królów, za którymi gonili twoi ludzie, a ty ich pokonałeś[20]. Stwórca ocalił cię od wszystkich i nikt nie może wyrządzić ci krzywdy. Wstań i wypełnij przykazanie swojego Władcy”. Powiedział Stwórca do Mamre: „Ty doradziłeś mu w sprawie obrzezania. Przysięgam, że objawię mu się tylko w twoim pałacu”. I dlatego powiedziano: „W Alonej Mamre”.

19) (Midrasz HaNe’elam) Rabbanim otwierają ten werset (rabbanan patchej be-haj kera): „Dla woni twoich olejków – dobre, olejek wylany jest twoim imieniem” i dalej (le-re’ach szemanecha towim, szemem turak szemecha we-go’). Nauczyli mędrcy (ta’na rabbanan): Ta dusza człowieka (haj niszmata de-bar enasz), w chwili, gdy wznosi się z ziemi do firmamentu (be-sza’ata de-salka me-ar’a le-rakia), i stoi w tym wyższym świetle, o którym mówiliśmy (we-kajma be-hahu zihara ila’a da-amaran), Stwórca bada ją (kudsza b-rich hu mewaker lah).

Sulam

19) Dusza człowieka, gdy śpi w nocy, wznosi się z ziemi na firmament i stoi tam w wyższym świeceniu[21], a Stwórca ją bada.

20) Przyjdź i posłuchaj (ta szma). Powiedział Rabbi Szymon ben Jochaj (amar Rabbi Szymon ben Jochaj): Każda dusza sprawiedliwych (kol niszmata de-caddikaja), kiedy znajduje się w miejscu Szchiny chwały (kejwan de-kajma ba-atar Szhinta jikara), i widzi, że tam powinna spocząć (de-chazja le-mejtaw), Stwórca woła do praojców (kudsza b-rich hu karej le-awahata) i mówi im (we-amar lon): „Idźcie i odwiedźcie tego sprawiedliwego, który przyszedł (zilu u-bakeru le-planja caddika de-ata), i pozdrówcie go w moim imieniu” (we-akdimu lejh szlama min szmi). A oni odpowiadają (we-inun amrin): „Władco świata (marej alma), ojcu nie wypada iść, aby zobaczyć syna (la itchaze le-aba le-mejzal le-mejchemej le-bra), lecz synowi wypada, aby zobaczył (bra itchaze le-mejchemej), i aby spojrzał (u-le-mechezej), i aby szukał ojca” (u-le-mitba la-awoj).

Sulam

20) „Kiedy dusza każdego sprawiedliwego stoi w miejscu przebywania chwały Stwórcy” – to znaczy, gdy jest godna otrzymywania świecenia Hochmy, i to nazywa się staniem, „a godna jest siedzieć obok niej” – to znaczy, otrzymywać obłaczające chasadim, i to nazywa się siedzeniem. „Stwórca” – to Zeir Anpin, „wzywa praojców” – HaGaT, trzy jego linie, „i mówi im: Idźcie i zbadajcie tego sprawiedliwego, który przyszedł, i powitajcie go pokojem w Moim imieniu” – to znaczy, aby trzy linie dały jej świecenie ziwuga, nazywane pokojem. „W Moim imieniu” – to Nukwa. A oni odpowiadają: „Władco świata, nie przystoi ojcu odwiedzać syna. Syn powinien odwiedzać ojca, okazywać zainteresowanie i pytać go”.

Wyjaśnienie. Najpierw Zeir Anpin świecił duszy świeceniem prawej linii, która nazywa się Awraham, i to świecenie to cholam, a następnie świecił jej świeceniem lewej linii, która nazywa się Icchak, i to świecenie to szuruk. I powstaje sprzeczność między dwiema liniami[22]. Wtedy dusza się zamknęła i świecenia obu linii odeszły z niej, powracając do Zeir Anpina, i powiedziały: „Władco świata, nie przystoi ojcu odwiedzać syna”, ponieważ dusza się zamknęła i nie może od niego otrzymywać, ale „syn powinien odwiedzać ojca, okazywać zainteresowanie i pytać go”. To znaczy, powiedzieli, że dusza powinna wznieść MaN za pomocą ekranu de-chirik, i wtedy obudzi się linia środkowa, Jaakow, i dusza będzie mogła otrzymać nasze świecenie.

21) I Stwórca woła do Jaakowa (we-hu karej le-Jaakow) i mówi mu (we-amar lejh): „Ty, który miałeś cierpienie z powodu swoich synów (ant da-hawa lach ca’ara de-bnin), idź i przyjmij oblicze tego sprawiedliwego, który tu przybył (zil we-kabel pnej de-planja caddika de-ata hacha), a Ja pójdę z tobą” (we-ana ejzel imach). Oto jest powiedziane (ha-hu de): „Poszukiwacze Twojego oblicza – Jaakow, sela” (mevakszej panecha Jaakow sela). Nie jest powiedziane „poszukiwacz” w liczbie pojedynczej (mevakesz lo neemar), ale „poszukiwacze” w liczbie mnogiej (ela mevakszej). Rabbi Chija powiedział (amar Rabbi Chija): „Już od początku tego wersetu można to wywnioskować (me-reszej de-kera maszma), jak jest napisane: „To jest pokolenie jego poszukiwaczy” i dalej” (de-ketiw: ze dor dorszaw we-go’).

Sulam

21) I Stwórca wzywa Jaakowa i mówi mu: „Ty, który znosiłeś cierpienia przy wychowywaniu synów, idź i spotkaj oblicze tego sprawiedliwego, który tu przybył. A Ja pójdę razem z tobą”. Powiedziano o tym: „(Oto pokolenie wzywających Go,) szukających Twego oblicza, Jaakow, sela”[23]. I nie powiedziano „szukającego”, lecz „szukających”, ponieważ wskazuje to na dusze sprawiedliwych, a praojciec Jaakow spotyka ich oblicza, a oni szukają jego oblicza.

Wyjaśnienie. „Jaakow” – to linia środkowa. „Synowie” – to narodziny mohin. „Cierpienia od synów” – to ekran de-chirik, który obniża poziom z GaR do WaK[24], powodując przez to cierpienia. Jednak niemożliwe jest narodzenie synów, czyli mohin, bez tego ekranu.

A po tym, jak dusza wznosi MaN, „Stwórca wzywa Jaakowa” – to znaczy, budzi ekran de-chirik, na który wychodzi linia środkowa, nazywana Jaakowem, „i mówi mu: Ty, który znosiłeś cierpienia przy wychowywaniu synów” – to znaczy, ty zwykle przyciągasz mohin na ekran de-chirik, dokonaj teraz takiego samego ziwugu dla tej duszy. „Oblicze” – to Hochma. „Spotkanie oblicza” – to obłaczanie Hochmy w chasadim. Dlatego powiedziano: „Idź i spotkaj oblicze tego sprawiedliwego, który tu przybył” – to znaczy, aby wyprowadził stopień chasadim i obłóczył Hochmę w chasadim, co właśnie nazywa się spotkaniem oblicza. „A Ja pójdę razem z tobą” – to znaczy cały Zeir Anpin.

22) Rabbi Jaakow powiedział (amar Rabbi Jaakow), że Rabbi Chija powiedział (amar Rabbi Chija): „Jaakow, nasz ojciec, jest tronem chwały” (Jaakow awinu hu kise ha-kawod). I tak naucza szkoła Elijahu (we-chen ta’na de-wej Elijahu): „Jaakow, nasz ojciec, jest tronem sam w sobie” (Jaakow awinu hu kise bifnej acmo), jak jest napisane (de-ketiw): „I wspomnę moje przymierze z Jaakowem” (we-zacharti et briti Jaakow). Stwórca zawarł przymierze z samym Jaakowem bardziej, niż ze wszystkimi jego praojcami (brit karat kudsza b-rich hu le-Jaakow lewado joter mi-kol awotaw), i uczynił go tronem chwały (da-awed lejh kise ha-kawod) oddzielnym od pierwszego (bar min kadma’a).

Sulam

22) Praojciec Jaakow – to tron chwały sam w sobie. Stwórca zawarł przymierze z Jaakowem w sposób szczególny, co przewyższa zawarcie przymierza ze wszystkimi praojcami. I uczynił go tronem chwały dla Swojej obecności – jako jedynego spośród pierwszych. Rzecz w tym, że pierwsi, to znaczy Awraham i Icchak, nie mogą świecić bez niego. Dlatego Jaakow zawiera w sobie także ich świecenie i sam w sobie staje się tronem.

23) Rabbi Eliezer siedział (Rabbi Eliezer hawa jatib) i zajmował się Torą (we-hawa laej be-orajta). Przyszedł do niego Rabbi Akiwa (ata le-gabej Rabbi Akiva) i powiedział mu (amar lejh): „Czym zajmuje się Pan?” (be-maj ka-asik mar). Odpowiedział mu (amar lo): „Tym wersetem, który jest napisany (be-haj kera de-ketiw): „I tron chwały przekażę im w dziedzictwo” (we-kise kawod janchilem). Co oznacza „tron chwały im przekażę w dziedzictwo”?” (mahu kise kawod janchilem). To jest Jaakow, nasz ojciec (ze Jaakow awinu), któremu uczyniono tron chwały dla niego samego (da-awed lejh karsjej jekar bilchudoj), aby przyjmować naukę dusz sprawiedliwych (le-kabala ulfan niszmata de-caddikaja).

Sulam

23) „Tronem chwały obdarza ich”[25]. To praojciec Jaakow, którego Stwórca uczynił szczególnym tronem chwały, aby otrzymywać Torę dla dusz sprawiedliwych. „Tronem chwały” – oznacza, że poprzez naukę Jaakowa, który stał się tronem chwały, Stwórca „obdarza ich” – dusze sprawiedliwych.

24) A Stwórca chodzi z nim (we-kudsza b-rich hu azal immej) w każdy nowy miesiąc (be-kol resz jarcha we-jarcha). A kiedy dusza widzi chwałę zwierciadła Szchiny swojego Pana (we-kad chamej niszmata jekar aspaklarja Szhinta de-marejha), błogosławi i kłania się przed Stwórcą (mevarchat we-sagdat kamej kudsza b-rich hu). Jak jest powiedziane (ha-hu de): „Błogosław, duszo moja…” i dalej (barechi naf’szi we-go’).

Sulam

24) Stwórca idzie razem z Jaakowem w każdy nów luny[26]. I kiedy dusza widzi chwałę zwierciadła, to znaczy Szchinę swojego Władcy, oddaje błogosławieństwo i skłania się przed Stwórcą. Powiedziano o tym: „Błogosław, duszo moja, Stwórcę!”[27].

25) Rabbi Akiwa powiedział (amar Rabbi Akiwa): Stwórca stoi nad nią (kudsza b-rich hu kaejm aloh), a dusza otwiera usta i mówi (we-niszmata patach we-amar): „Stwórco, mój Elohim, jesteś bardzo wielki” i dalej (Haszem Elo-kaj gadalta meod we-go’), cała ta parasza aż do jej zakończenia (kol ha-parasza ad sijuma), gdzie jest powiedziane: „Niech znikną grzesznicy” i dalej (de-kaamar jitammu chata’im we-go’). I jeszcze powiedział Rabbi Akiwa (we-od amar Rabbi Akiwa): „I nie tylko to (we-la da bilchudoj), ale także wychwala Go za ciało, które pozostało na tym świecie (ela, meszabbachat lejh al gufa de-isztar be-alma dejn), i mówi (we-amar): „Błogosław, duszo moja, Stwórcę, i wszystko, co we mnie” i dalej” (barechi naf’szi et Haszem we-kol keravaj we-go’).

Sulam

25) Stwórca ukazuje się duszy, a dusza ogłasza: „Stwórco Wszechmogący, wielki jesteś niezwykle!”[28]. I również wysławia Stwórcę za ciało, które pozostało w tym świecie, i mówi: „Błogosław, duszo moja, Stwórcę, i całe wnętrze moje”[29]. „I całe wnętrze moje” – wskazuje na ciało. To znaczy, najpierw dusza wysławia Stwórcę za własne osiągnięcie, a następnie mówi: „Błogosław, duszo moja, Stwórcę! Stwórco Wszechmogący, wielki jesteś niezwykle”. A potem wysławia Go również za ciało – i światło duszy przyciągane jest w dół i świeci ciału. I wtedy mówi: „Błogosław, duszo moja, Stwórcę, i całe wnętrze moje” – i to jest wysławianie za światło ciała (guf).

26) A Stwórca chodzi (we-kudsza b-rich hu azal). Skąd to wiemy? (mena lan haj). Z tego wersetu, który jest napisany (me-haj kera de-ketiw): „I objawił mu się Stwórca w Alonej Mamre” (wajera elaw Haszem be-Elonej Mamre). To jest Jaakow (ze Jaakow). Czym jest Mamre? (mahu Mamre) – ponieważ odziedziczył dwieście światów z Edenu (mi-szum de-achsin ma’atan almin me-Eden), i on jest tronem (we-hu kise). Rabbi Icchak powiedział (amar Rabbi Jicchak): „Mamre w gematrii wynosi dwieście osiemdziesiąt jeden” (Mamre be-gimatria ma’atan u-temanin we-chad). Jest tu dwieście z Edenu (hawa ma’atan de-Eden), jak jest napisane (de-ketiw): „i dwieście dla tych, którzy pilnują jego owocu” (u-ma’atayim la-notrim et pirjo). A osiemdziesiąt jeden to tron (u-temanin we-chad de-hu kasa). I dlatego jest powiedziane (u-be-gin kach itkrej): „I objawił mu się Stwórca w Alonej Mamre” (wajera elaw Haszem be-Elonej Mamre). I dlatego został nazwany Mamre (we-al szum da, nikra Mamre).

Sulam

26) I Stwórca idzie razem z Jaakowem. Jak powiedziano: „Objawił mu się Stwórca w Alonej Mamre”. Jaakow nazywany jest Mamre. Jego imię to Mamre, ponieważ Jaakow odziedziczył dwieście światów Edenu. I on – to tron, to znaczy sam stał się tronem chwały. Mamre (ממרא) w wartości liczbowej wynosi 281. Dwieście – to światy Edenu, których dostąpił Jaakow, jak powiedziano: „dwieście – strzegącym jego owoców”[30]. A osiemdziesiąt jeden – to wartość liczbowa słowa „tron (kis’e כיסא)”. Łącznie daje to 281, wartość liczbową słowa Mamre. Dwieście światów Edenu – to Hochma, nazywana Edenem, a tron – to chasadim, obłaczające Hochmę. I dlatego powiedziano: „Objawił mu się Stwórca w Alonej Mamre”. Stąd Jaakow nazywany jest „Mamre”, ponieważ zawiera w sobie Eden i tron, które tworzą imię Mamre. I dlatego „objawił mu się Stwórca”.

27) Rabbi Jehuda powiedział (amar Rabbi Jehuda): „Czym jest „w Alonej” (mahu be-Elonej)? Oznacza to jego siłę (reca la’memar tukfoj), jak jest powiedziane (ha-hu de): „Mocny Jaakow” (abir Jaakow). „A on siedział u wejścia do namiotu” (we-hu joszew petach ha-ohel), oto jest powiedziane (ha-hu de): „Stwórco, kto będzie gościł w Twoim namiocie?” i dalej (Haszem mi jagur be-aholecha we-go’). „W upale dnia” (ke-chom ha-jom), jak jest napisane (de-ketiw): „A dla bojących się mojego imienia zaświeci słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jej skrzydłach” (we-zarcha lachem jirej szmi szemesz cedaka u-marpe be-knafeha).”

Sulam

27) „W Alonej Mamre”. Alonej oznacza potężny i mocny. A Mamre – to Jaakow, jak powiedziano: „Potężnego Jaakowa”[31]. On siedzi u wejścia do namiotu, jak powiedziano: „Stwórco mój, kto będzie mieszkał w Twoim namiocie?”[32]. Innymi słowy, „wejście do namiotu” – to świecenie prawej linii, obłóczenie chasadim, świecenie kropki cholam, liter MI (מי) imienia Elohim (אלקים)[33], zawartych w wyrażeniu „Kto będzie mieszkał w Twoim namiocie?” – w słowie MI (מי).

„W czasie południowego skwaru”. Powiedziano: „Zajaśnieje wam, bojący się Mojego imienia, słońce zbawienia, a uzdrowienie – w jego osłonach”[34]. To świecenie lewej linii, świecenie kropki szuruk, liter ELE (אלה) imienia Elohim (אלקים), świecenie Hochmy bez chasadim, nazywane wyjściem słońca z ukrycia, ponieważ światło Hochmy świeci tylko w ukryciu chasadim. Gdy jednak Hochma świeci bez chasadim, pali, jak powiedziano: „W czasie południowego skwaru”. Wtedy grzesznicy są przez nią karani, a sprawiedliwi uzdrawiani, ponieważ wznoszą MaN i przyciągają chasadim dla obłoczenia Hochmy. I Zohar wskazuje w ten sposób, że sens słów „południowy skwar” tkwi w słowach: „Zajaśnieje wam, bojący się Mojego imienia, słońce zbawienia, a uzdrowienie – w jego osłonach”. To znaczy, że to światło słoneczne uzdrawia jedynie przez swoje osłony – obłoczenie chasadim, które zasłaniają moc słońca, niczym skrzydła. A zanim te osłony przychodzą ze środkowej linii, światło to jest jak palący południowy skwar.

28) Rabban Jochanan ben Zakkaj powiedział: W tej chwili Stwórca poszedł (be-hah sza’ata azal kudsza b-rich hu), a ponieważ praojcowie, Awraham i Icchak, usłyszeli (u-be-gin de-szam’in awahata Awraham we-Jicchak), że Stwórca idzie do niego (de-kudsza b-rich hu azal le-gabej), zażądali od Jaakowa, aby poszedł z nimi (taw’in min Jaakow le-mejzal immehon) i przywitał Go jako pierwszy (u-le-akdama lejh szlam).

Sulam

28) Kiedy dusza znajduje się w stanie „południowego skwaru”, Stwórca wyrusza, aby ją napełnić. Przechodzi z miejsca na miejsce i przechodzi przez trzy miejsca[35]: od wejścia do namiotu, to znaczy od chasadim, ukrytych w literach MI (מי), prawej linii – do południowego skwaru, ELE (אלה), lewej linii, a następnie do Jaakowa, środkowej linii.

I ponieważ praojcowie Awraham i Icchak usłyszeli, że Stwórca, Zeir Anpin, idzie do duszy, to znaczy, poczuli, że dusza znajduje się w stanie „południowego skwaru”, czyli potrzebuje miejsca obłoczenia chasadim, proszą Jaakowa, aby poszedł razem z nimi i powitał duszę pokojem. To znaczy, aby na swój ekran de-chirik przyciągnął stopień chasadim, który harmonizuje pomiędzy Awrahamem i Icchakiem. I wtedy Hochma zostaje obłoczona w chasadim, co oznacza pokój. Nazywa się to pokojem, ponieważ przed zgodzeniem stopnia chasadim, dwie linie pozostają w sprzeczności[36], ale dzięki stopniowi chasadim, środkowej linii, ustanawia się między nimi pokój.

29) I oni stali nad nim (we-inun kajmin aloh). Skąd to wiemy? (mi-maj) Ponieważ jest napisane (de-ketiw): „Podniósł swoje oczy i zobaczył, a oto trzej mężowie stali nad nim” (wajissa einaw wajar we-hine szlosza anoszim niccawim alaw). „Trzej mężowie” (szlosza anoszim) – to praojcowie (ilejn awahata), Awraham, Icchak i Jaakow (Awraham Jicchak we-Jaakow), którzy stoją nad nim (de-kajmin aloh) i widzą dobre czyny, które czyni (we-chamu owadin tawin de-awdin). „I zobaczył, i pobiegł na ich spotkanie od wejścia do namiotu, i pokłonił się do ziemi” (wajar wajarac likratam mi-petach ha-ohel wajisztachu arcah), ponieważ zobaczył Szchinę chwały z nimi (mi-szum de-chamej Szhinat jikara immehon). Oto jest powiedziane (ha-hu de): „Dlatego dziewczęta pokochały Cię” (al ken alamot ahewucha).

Sulam

29) Wtedy Awraham i Icchak ukazują się duszy. Innymi słowy, po tym, jak Jaakow daje chasadim, witając duszę pokojem, świecą jej również dwie linie – Awraham i Icchak. Powiedziano o tym: „Podniósł swoje oczy i zobaczył…”, co odnosi się do duszy – „…i oto trzej ludzie stoją nad nim”. Trzej ludzie – to praojcowie Awraham, Icchak i Jaakow, którzy stoją nad nim i widzą dobre czyny dokonane przez tę duszę, to znaczy widzą MaN duszy i dają jej MaD.

„I zobaczył, i pobiegł im na spotkanie od wejścia do namiotu, i pokłonił się do ziemi” – ponieważ dusza zobaczyła Szchinę Jego chwały razem z nimi. Powiedziano o tym: „Na woń twoich wonności rozleje się Twoje imię jak olej; dlatego dziewczęta cię miłują”[37]. „Woń” – to MaN, który dusza wznosi, aby przyciągnąć świecenie świata od Jaakowa, czyli stopień chasadim. I wtedy Hochma obłacza się w chasadim. Dlatego powiedziano: „Twoje wonności są dobre”, ponieważ mohin są przyjmowane jako dobra wonność. „Rozleje się jak olej” – to znaczy, w skwarny dzień, gdy od duszy oddalają się dwie linie i nie mogą świecić, olej, czyli mohin, rozlewa się z duszy (neszama) dzięki świeceniu kropki szuruk. Ale potem, gdy przychodzą chasadim od Jaakowa, osiąga się świecenie Hochmy z tej kropki szuruk. Bo rozlewający się olej oznacza, że w czasie świecenia kropki szuruk osiągane jest „Twoje imię”, czyli objawia się Szchina – imię Stwórcy. Jednocześnie cała tęsknota duszy polega na przyciągnięciu chasadim prawej linii, czyli MI. Dlatego kończy się ten fragment słowami: „dlatego dziewczęta cię miłują”. Chasadim ukryte w właściwości MI, w GaR Biny, i właśnie stamtąd dusze pragną przyciągnąć światło. To właśnie jest wyjaśnione w tym fragmencie o tym, co zobaczył Awraham – objawienie Szchiny poprzez świecenie szuruk, po tym jak obłacza się ono w chasadim. I wtedy „pobiegł im na spotkanie”, aby otrzymać „od wejścia do namiotu”, to znaczy MI. I to oznacza powiedziane: „dlatego dziewczęta cię miłują” – chodzi o chasadim ukryte przed Hochmą, nazywane dziewczętami, które miłują dusze.

30) Inne wyjaśnienie (dawar acher): „I objawił mu się Stwórca w Alonej Mamre” (wajera elaw Haszem be-Elonej Mamre). Rabbanim otwierają ten werset (rabbanan patchej be-haj kera) w odniesieniu do chwili odejścia człowieka (bisza’at petirato szel adam). Jak jest nauczane (de-tanja), Rabbi Jehuda powiedział (amar Rabbi Jehuda): „W chwili odejścia człowieka (bisza’at petirato szel adam) jest to dzień wielkiego sądu (hu jom ha-din ha-gadol), gdy dusza oddziela się od ciała (sze-ha-neszama mitparedet min ha-guf). I nikt nie odchodzi ze świata (we-lo niftar adam min ha-olam), dopóki nie zobaczy Szchiny (ad sze-roeh et ha-Szchina). Oto jest powiedziane (ha-hu de): „Bo nie może mnie człowiek zobaczyć i pozostać przy życiu” (ki lo jir’ani ha-adam wa-chaj). I przychodzą ze Szchiną trzej aniołowie służący (u-ba’in im ha-Szchina szlosza malachej ha-szaret), aby przyjąć duszę sprawiedliwego (le-kabel niszmato szel caddik). Oto jest powiedziane (ha-hu de): „I objawił mu się Stwórca” i dalej (wajera elaw Haszem we-go’). „W upale dnia” (ke-chom ha-jom) – to jest dzień sądu, płonący jak piec (ze jom ha-din ha-bo’er ka-tannur), aby oddzielić duszę od ciała (le-hafrid ha-neszama min ha-guf).”

Sulam

30) „I objawił mu się Stwórca w Alonej Mamre” – tutaj mowa jest o godzinie śmierci człowieka.

31) „Podniósł swoje oczy i zobaczył, a oto trzej mężowie” (wajissa einaw wajar we-hine szlosza anoszim) – to ci, którzy badają jego czyny (ha-mewakrin ma’asaw), to, co uczynił (ma sze-asa), a on przyznaje się do nich swoimi ustami (we-hu mode alehem be-fiw). A kiedy dusza to widzi (we-kejwan sze-ha-neszama roa kach), wychodzi z ciała (jocet min ha-guf) aż do progu miejsca pochłonięcia (ad petach bejt ha-welija) i tam pozostaje (we-omedet szam), dopóki nie wyzna wszystkiego, co uczyniło ciało wobec niej w tym świecie (ad sze-mitwada kol ma sze-asa ha-guf imma ba-olam ha-ze). I wtedy dusza sprawiedliwego cieszy się ze swoich czynów (we-az niszmat ha-caddik, hi smecha be-maaseha), i raduje się ze swojego losu (u-smecha al pikdona). Jak jest nauczane (de-tana), Rabbi Icchak powiedział (amar Rabbi Jicchak): „Dusza sprawiedliwego tęskni (nismato szel caddik mit’awa), kiedy wyjdzie z tego świata (ejmataj tece min ha-olam ha-ze), który jest marnością (sze-hu hewel), aby rozkoszować się w przyszłym świecie” (ke-dej le-hit’aneg ba-olam ha-ba).

[1] Pisma, Szir HaSzirim, 2:12. „Pojawiły się kwiaty na ziemi, nadszedł czas przycinania winorośli, i głos synogarlicy słychać w naszej ziemi”.
[2] Tora, Bereszit, 2:5. „I nie było jeszcze żadnego krzewu polnego na ziemi, i żadna trawa polna jeszcze nie rosła, bo Stwórca nie zesłał deszczu na ziemię i nie było człowieka, aby uprawiał ziemię”.
[3] Tora, Bereszit, 3:17. „A do człowieka powiedział: ‘Ponieważ posłuchałeś głosu swojej żony i zjadłeś z drzewa, z którego ci zakazałem jeść, przeklęta będzie ziemia z twojego powodu; w trudzie będziesz spożywał jej plon przez wszystkie dni swojego życia’”.
[4] Tora, Bereszit, 4:12. „Gdy będziesz uprawiał ziemię, nie da ci ona więcej swojej siły; będziesz tułaczem i wędrowcem na ziemi”.
[5] Tora, Bereszit, 3:18. „Ciernie i osty rodzić ci będzie, i będziesz jadł ziele polne”.
[6] Tora, Bereszit, 5:29. „I nazwał go imieniem Noach, mówiąc: ‘Ten pocieszy nas w pracy naszej i trudzie naszych rąk na ziemi, którą Stwórca przeklął’”.
[7] Tora, Bereszit, 9:21. „I napił się wina, i upił się, i obnażył się w swoim namiocie”.
[8] Tora, Bereszit, 18:1. „I ukazał mu się Stwórca w dębinach Mamre, gdy siedział u wejścia do namiotu w najgorętszej porze dnia”.
[9] Tora, Bereszit, 15:1. „Po tych wydarzeniach doszło do Awrama słowo Stwórcy w widzeniu, mówiąc: ‘Nie bój się, Awramie, Ja jestem twoją tarczą, twoja nagroda będzie bardzo wielka’”.
[10] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 2, p. 253, od słów: „Wyjaśnienie powiedzianego…”.
[11] Pisma, Miszlej, 16:28. „Człowiek przewrotny sieje niezgodę, a oszczerca rozdziela przyjaciół”.
[12] Pisma, Ijow, 29:3. „Gdy Jego lampa świeciła nad moją głową, a Jego światło prowadziło mnie w ciemności”.
[13] Tora, Bereszit, 18:2. „I podniósł swoje oczy, i zobaczył: oto trzej mężczyźni stoją nad nim. I zobaczył ich, i pobiegł im na spotkanie od wejścia do namiotu, i pokłonił się do ziemi”.
[14] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 117, od słów: „I to są dwie właściwości…”.
[15] Pisma, Diwrej haJamin Alef, 3:4. „Sześciu urodziło mu się w Chebronie, i tam królował siedem lat i sześć miesięcy, a trzydzieści trzy lata królował w Jeruszalaim”.
[16] Zob. Zohar, parasza Lech Lecha, p. 65.
[17] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 111-118.
[18] Tora, Bereszit, 1:16. „I stworzył Wszechmogący dwa wielkie światła: większe światło, aby panowało nad dniem, i mniejsze światło, aby panowało nad nocą, oraz gwiazdy”.
[19] Tora, Bereszit, 12:10. „I nastał głód w tej ziemi, i zszedł Awram do Micraim, aby tam zamieszkać, bo głód był ciężki w tej ziemi”.
[20] Tora, Bereszit, 14:14. „I usłyszał Awram, że jego krewny został pojmany, i uzbroił swoich wyszkolonych ludzi, urodzonych w jego domu, trzystu osiemnastu, i ścigał ich aż do Dana”.
[21] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 2, p. 289.
[22] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 44, od słów: „I zaraz po wyjściu…”.
[23] Pisma, Tehilim, 24:6. „Oto pokolenie tych, którzy Go wzywają, którzy szukają Twojego oblicza, Jaakowie, sela!”.
[24] Zob. Zohar, parasza Lech Lecha, p. 22, od słów: „Ekran de-chirik…”.
[25] Prorocy, Szmuel Alef, 2:8. „Podnosi ubogiego z prochu, wynosi nędzarza z błota, by posadzić go z książętami i oddać mu tron chwały, bo do Stwórcy należą filary ziemi, i na nich umocnił świat”.
[26] Jak już zostało wyjaśnione wyżej, p. 21.
[27] Pisma, Tehilim, 104:1. „Błogosław, duszo moja, Stwórcę! Stwórco, mój Wszechmogący, jesteś bardzo wielki, odziany w majestat i chwałę”.
[28] Pisma, Tehilim, 104:1. „Błogosław, duszo moja, Stwórcę, i wszystko, co jest we mnie, niech błogosławi Jego święte imię!”.
[29] Pisma, Tehilim, 103:1. „Błogosław, duszo moja, Panu I wszystko, co we mnie, imieniu jego świętemu! Błogosław, duszo moja, Panu I nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw jego!”.
[30] Pisma, Szir HaSzirim, 8:12. „Mój winniczek jest przede mną; tysiąc – dla ciebie, Szlomo, a dwieście – dla tych, którzy strzegą jego owoców”.
[31] Tora, Bereszit, 49:24. „Lecz mocny pozostawał jego łuk, a złote były jego ramiona – z rąk Mocnego Jaakowa, stamtąd został pasterzem, kamieniem Israela”.
[32] Pisma, Tehilim, 15:1. „Stwórco mój, kto zamieszka w Twoim namiocie? Kto będzie mieszkał na Twojej świętej górze?”.
[33] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 9, od słów: „Te trzy siewy…”.
[34] Prorocy, Malachi, 3:20. „A dla was, którzy boicie się Mojego imienia, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego promieniach, i wyjdziecie, i będziecie podskakiwać jak cielęta wychodzące z obory”.
[35] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 12, od słów: „To imię…”.
[36] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 44, od słów: „I od razu…”.
[37] Pisma, Szir HaSzirim, 1:3. „Woń twoich olejków jest wspaniała, olejek rozlany – imię twoje, dlatego miłują cię dziewczęta”.