250) „I Stwórca spuścił na Sedom i na Amorę…” i dalej (we-Haszem himtir al Sedom we-al Amora we-go’). Rabbi Chija otworzył i powiedział (Rabbi Chija patach): „Oto dzień Stwórcy nadchodzi, okrutny…” i dalej (hine jom Haszem ba, achzari we-go’). „Oto dzień Stwórcy nadchodzi” (hine jom Haszem ba) – to sąd, który zstępuje na dół (da bej dina le-tata). „Nadchodzi” (ba) – jak zostało powiedziane: „przychodzący do Mnie” (ke-ma de-itmar: ha-ba’a elaj), ponieważ sąd nie jest wykonywany, dopóki nie wejdzie i nie przejmie władzy (be-gin de-la awed dina, ad de-a’al we-natel reszu). Podobnie jak w wersecie: „Koniec wszelkiego ciała naszedł przede Mną” (ke-gawna da: kec kol basar ba lefanaj).
Sulam
250) „I Stwórca spuścił na Sedom i Amorę deszcz siarki i ognia”. Powiedziano: „Oto dzień Stwórcy nadchodzi – surowy, gniewny i pełen zapalczywości, aby przemienić ziemię w pustkowie i wytępić z niej grzeszników”[1]. „Oto dzień Stwórcy” – to niższa izba sądu, czyli sądy wychodzące z Malchut, gdy znajduje się ona w świeceniu lewej linii. I to jest kropka szuruk przed jej włączeniem w chasadim za pomocą linii środkowej, i nazywa się ona wyrokiem sądowym[2]. „Nadchodzi” tłumaczy się tak samo jak „przychodzący do Mnie”[3] – to znaczy, że przychodzi nieustannie, na początku każdego ziwugu[4]. „Przychodzący do Mnie”, ponieważ Ja nie wykonuję sądu, dopóki on nie wejdzie i nie otrzyma pozwolenia. I już wcześniej wyjaśniono to w słowach: „Koniec wszelkiego ciała nadszedł przede Mną”[5] – to znaczy, że przyszedł, aby otrzymać pozwolenie[6].
Wyjaśnienie. Już wyjaśniliśmy, że każdemu ziwugowi przypisane są dwa działania[7]. Pierwszym działaniem jest uzyskanie pozwolenia. Nukwa nie zgadza się na ziwug z Zeir Anpinem, dopóki on nie przyciągnie do niej świecenia lewej linii, świecenia kropki szuruk. Dlatego przyciągnięcie świecenia lewej linii określane jest jako uzyskanie pozwolenia na dokonanie ziwugu. Dlatego tutaj powiedziano: „Ponieważ Ja nie wykonuję sądu, dopóki on nie wejdzie i nie otrzyma pozwolenia”. Ponieważ w momencie, gdy Zeir Anpin otrzymuje pozwolenie od Nukwy, to znaczy w chwili, gdy przyciąga do niej świecenie lewej linii, w tej samej chwili wszyscy wykonujący sąd otrzymują pozwolenie od Zeir Anpina na wprowadzenie w życie sądów, ponieważ nie ma świecenia lewej linii bez objawienia sądów. Dlatego nazywa się to wyrokiem sądowym. I to oznacza „przyszedł przede Mnie” – aby otrzymać pozwolenie, ponieważ przychodzi na początku każdego ziwugu.
251) Inne wyjaśnienie (dawar acher): „Oto dzień Stwórcy nadchodzi” (hine jom Haszem ba). To jest niszczyciel w dole (da hu mechabbla le-tata), gdy odbiera duszę (kad natil niszmata). Dlatego jest powiedziane „okrutny i gniew” (be-ginei kach: achzari we-ewra), „aby zamienić ziemię w pustkowie” (la-sum ha-arec le-szamma). To odnosi się do Sedomu i Amory (da Sedom wa-Amora), „i grzeszników wytraci z niej” (we-chatta’eha jaszmid mimena) – to są ci, którzy zamieszkiwali tę ziemię (ilejn jatwe ar’a).
Sulam
251) „Oto dzień Stwórcy nadchodzi – surowy, gniewny i pełen zapalczywości, aby przemienić ziemię w pustkowie i wytępić z niej grzeszników”. To niszczyciel działający w dole – anioł śmierci. Gdy odbiera duszę, nazywany jest surowym. Powiedziano: „Gniewny i zapalczywy, aby przemienić ziemię w pustkowie” – to Sedom i Amora, które zostały zniszczone i stały się pustkowiem. „I wytępić z niej grzeszników” – to mieszkańcy tej ziemi.
252) Co jest napisane dalej? (ma ketiv ba-trejej) „Bo gwiazdy niebios i ich konstelacje…” i dalej (ki kochwe ha-szamajim u-ksilehem we-go’). Ponieważ z nieba spuścił na nich ogień (de-ha min szmaja amter alejhon esza) i usunął ich ze świata (we-a’awar lon min alma). Co jest napisane potem? (le-batar ma ketiv) „Uczynię człowieka cenniejszym niż złoto…” i dalej (okir enosz mi-paz we-go’). To odnosi się do Awrahama (da Awraham), którego Stwórca wyniósł ponad wszystkich ludzi świata (de-kudsza b-rich hu salik lejh al kol bnej alma).
Sulam
252) Powiedziano potem: „Ponieważ gwiazdy niebieskie i ich konstelacje nie zajaśnieją swoim światłem”[8] – ponieważ z niebios wylał na nich ogień i wytępił ich ze świata. A następnie powiedziano: „Uczynię człowieka cenniejszym niż szczere złoto”[9] – to Awraham, którego Stwórca wyniósł ponad wszystkich mieszkańców świata.
253) Rabbi Jehuda odniósł te wersety do dnia zniszczenia Świątyni (Rabbi Jehuda okim lon le-hanej kera’ej be-joma de-itcharav Bej Makdesza), ponieważ w tym dniu zaćmiły się wyższe i niższe światy (di-be-hahu joma itchaszchu ila’ej we-tata’ej) i zaćmiły się niebiosa i gwiazdy (we-itchaszan szmaja we-kochwaja). Rabbi Elazar odnosi te wersety do dni, gdy Stwórca podniesie zgromadzenie Israela z prochu (Rabbi Elazar mokim le-hanej kera’ej be-jomej de-jokim kudsza b-rich hu le-Kneset Israel me-afra). W tym dniu będzie to znane w górze i w dole (we-hahu joma jitjada le-ejla we-tata), jak jest napisane (di-ketiv): „I stanie się, że będzie jeden dzień, który będzie znany Stwórcy” (we-haja jom echad hu jiwwada la-Haszem). A ten dzień będzie dniem pomsty (we-hahu joma joma de-nokma ihu), który Stwórca przeznaczył, aby pomścić się na innych narodach czczących bałwochwalstwo (de-zamin kudsza b-rich hu le-nakma mi-sze’ar ammin owdej akum).
Sulam
253) Rabbi Jehuda wiąże te strofy z dniem zburzenia Świątyni. W tym dniu pomroką okryły się wyżsi i niżsi, zgasły gwiazdy i konstelacje. A rabbi Elazar odnosi je do dnia, gdy Stwórca wskrzesi zgromadzenie Israela z prochu w czasie wybawienia. Dzień ten będzie znany w górze i w dole, jak powiedziano: „I będzie jeden dzień – znany on będzie Stwórcy”[10]. Dzień ten to dzień odpłaty, gdy Stwórca dokona pomsty na pozostałych narodach-bałwochwalcach.
254) A gdy Stwórca dokona pomsty na innych narodach czczących bałwochwalstwo (we-kad kudsza b-rich hu ja’awed nukmin bi-sze’ar ammin owdej akum), wtedy „uczyni człowieka cenniejszym niż złoto” (kedein okir enosz mi-paz). To odnosi się do Króla Masziacha (da malka Meszicha), który zostanie wywyższony i otoczony chwałą nad wszystkimi ludźmi świata (de-jistallek we-jityaker al kol bnej alma), i wszyscy ludzie świata będą mu służyć i oddawać pokłon (we-kol bnej alma jiflechun we-jisgedun kamejhu), jak jest napisane (di-ketiv): „Przed nim zegną się mieszkańcy pustkowi…” i dalej (lefanaw jichreu cijim we-go’), „Królowie Tarszisz…” i dalej (malchej Tarszisz we-go’).
Sulam
254) I po tym, jak Stwórca dokona odpłaty na pozostałych narodach-bałwochwalcach, powiedziano: „Uczynię człowieka cenniejszym niż szczere złoto”. To król Masziach, który zostanie wywyższony i wysławiony ponad wszystkimi mieszkańcami świata, a wszyscy ludzie będą mu służyć i oddawać pokłon, jak powiedziano: „Przed nim zegną kolana mieszkańcy pustyni. Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary”[11].
255) Przyjdź i zobacz (ta chaze), że choć ta przepowiednia została wypowiedziana o Babilonie (af al gaw di-newu’a da itmar al Bawel), to odnosi się do wszystkiego (be-kola itmar). Ponieważ widzimy w tym rozdziale (de-ha chamenan be-haj paraszata), że jest napisane (di-ketiv): „Gdy Stwórca zlituje się nad Jaakowem” (ki jerachem Haszem et Jaakow). I jest też napisane (u-ketiv): „I wezmą ich narody i przyprowadzą ich na ich miejsce” (u-lekachu’am amim we-hewi’um el mekomam).
Sulam
255) Chociaż w tym proroctwie mowa jest o Babilonie, to jednocześnie odnosi się ono do wszystkiego. Przecież w tym rozdziale powiedziano: „Tak Stwórca zlituje się nad Jaakowem”[12], a także: „I wezmą ich narody i przyprowadzą ich na ich miejsce”[13]. W ten sposób to proroctwo nie dotyczy jedynie Babilonu.
256) „I Stwórca spuścił deszcz na Sedom” (we-Haszem himtir al Sedom). To jest stopień sądu, który zstępuje na dół (da darga de-bej dina le-tata), który otrzymuje władzę z góry (de-natil reszu me-ejla). Rabbi Icchak powiedział (Rabbi Jicchak amar), że sąd został wykonany z miłosierdziem (da-awed dina be-rachamej), jak jest napisane (di-ketiv): „Od Stwórcy, z nieba” (me-et Haszem min ha-szamajim), aby ukazało się, że sąd jest połączony z miłosierdziem (be-gin le-isztakacha, dina be-rachamej). A jeśli powiesz: „Gdzie tu jest miłosierdzie?” (we-i teima: maj rachamej hacha), to oto jest napisane (di-ketiv): „A gdy Elohim niszczył miasta tego obszaru, wspomniał Elohim Awrahama” i dalej (wajhi be-sachet Elohim et arej ha-kikar, wajizkor Elohim et Awraham we-go’). A potem wyszły z niego dwa doskonałe narody (u-le-batar nafk’u minej trej umin szlemin), i zasłużył na to, że od niego wywiedli się Dawid i król Szlomo (we-zacha de-nafik minej Dawid u-Szelomo malka).
Sulam
256) „I Stwórca (we-AWAJa) spuścił na Sedom…” – to stopień niższego sądu, który otrzymuje pozwolenie z góry. „I Stwórca (we-AWAJa)” – to On i Jego sąd. On – to Zeir Anpin, a Jego sąd – to Nukwa, niższy sąd. Stopień niższego sądu to sądowy wyrok. Dlatego powiedziano: „I Stwórca (we-AWAJa)”, ponieważ Zeir Anpin również jest wspomniany w tym działaniu, ponieważ sądowy wyrok nie rozpoczął sądu nad Sedomem, dopóki nie otrzymał pozwolenia z góry, od Zeir Anpina, na którego wskazuje imię AWAJa.
I sąd działał z miłosierdziem, jak powiedziano: „od Stwórcy (AWAJa) z niebios”. AWAJa – to miłosierdzie, aby sąd był sprawowany w miłosierdziu. Miłosierdzie widzimy w słowach: „I stało się, gdy Wszechmogący niszczył miasta tej doliny, wspomniał Wszechmogący o Awrahamie i wyprowadził Lota z miejsca zagłady”[14]. A następnie z Lota wywodzą się aż dwa narody[15], i dostąpił on zaszczytu, że z jego potomstwa wywodzą się król Dawid i król Szlomo.
257) Zobacz, co jest napisane (chamej ma ketiv): „A gdy wyprowadzili ich na zewnątrz, powiedział…” i dalej (wajhi ke-hocijam otam ha-chutza wajomer we-go’). Przyjdź i zobacz (ta chaze), że w chwili, gdy sąd zstępuje na świat (be-sza’ata de-dina szarja be-alma), zostało już powiedziane (ha itmar), że człowiek nie powinien znajdować się na ulicy (de-la liba’ej le-bar nasz le-isztakacha be-szuka). Ponieważ gdy sąd już działa (be-gin de-kejwan de-szarja dina), nie rozróżnia między sprawiedliwym a winnym (la aszgach bejn zakkaja we-chajjawa) i nie należy tam przebywać (we-la ba’ej le-isztakacha taman). I oto już zostało powiedziane (we-ha itmar), że dlatego Noach został zamknięty w arce (di-be-gin kach istim Noach ba-tewa) i nie oglądał świata w czasie wykonywania sądu (we-la jaszgach be-alma be-sza’ata de-dina jit’aweid). Jak jest napisane (u-ketiv): „A wy nie wychodźcie nikt z wejścia swego domu aż do rana” (we-atem lo tece’u isz mi-petach bejto ad boker), aż sąd się dopełni (ad de-jit’aweid dina). I dlatego jest napisane (u-be-gin kach ketiv): „Uciekaj, aby ocalić swoje życie, nie oglądaj się za siebie…” i dalej (wajomer: himalet al nafszech, al tabbit acharecha we-go’).
Sulam
257) „I stało się, gdy wyprowadzali ich na zewnątrz, powiedział: «Uciekaj dla ratunku swojej duszy»”[16]. W godzinie, gdy sąd panuje na świecie, człowiek nie powinien przebywać na rynku. Ponieważ gdy sąd obejmuje władzę, nie rozróżnia między sprawiedliwym a grzesznikiem. Dlatego człowiek nie powinien tam przebywać. I dlatego Noach schronił się w arce – aby nie patrzeć na świat, gdy wykonywany jest sąd. A także powiedziano: „Wy zaś, nie wychodźcie spoza drzwi swojego domu aż do rana”[17] – dopóki sąd się nie dokona. Dlatego powiedziano: „Uciekaj dla ratunku swojej duszy, nie oglądaj się za siebie”.
258) Rabbi Icchak i Rabbi Jehuda szli drogą (Rabbi Jicchak we-Rabbi Jehuda hawu azlej be-orcha). Rabbi Jehuda powiedział do Rabbi Icchaka (amar Rabbi Jehuda le-Rabbi Jicchak): „Sąd, który Stwórca wykonał podczas potopu (dina da-awed kudsza b-rich hu ba-mabul) i sąd nad Sedom (we-dina de-Sedom), oba były sądami gehinom” (tarwajhu dinin de-gehinom hawu). Ponieważ winni gehinom zostali osądzeni w wodzie i w ogniu (be-gin de-chajjavej gehinom itdanu be-maja u-be-esza).
Sulam
258) Sąd, przez który Stwórca zesłał potop, oraz sąd nad Sedomem – oba były sądami otchłani, ponieważ grzesznicy w otchłani są karani wodą i ogniem.
259) Rabbi Icchak powiedział (amar Rabbi Jicchak): „Sedom został osądzony sądem gehinom” (Sedom be-dina de-gehinom itdana), jak jest napisane (di-ketiv): „I Stwórca spuścił na Sedom i na Amorę siarkę i ogień od Stwórcy z nieba” (we-Haszem himtir al Sedom we-al Amora gofrit wa-esz me-et Haszem min ha-szamajim). To pochodziło ze strony wody, a to ze strony ognia (da mi-sitra de-maja, we-da mi-sitra de-esza). To i to jest sądem gehinom (da we-da hu dina de-gehinom), a winni gehinom zostali osądzeni przez te dwa sądy (we-chajjavej gehinom bi-trein dinin ilejn itdanu).
Sulam
259) Sedom został osądzony sądem otchłani, jak powiedziano: „I Stwórca spuścił na Sedom i Amorę deszcz siarki i ognia – od Stwórcy, z niebios”. Jedno miasto zostało skazane na karę wodą, a drugie – na karę ogniem. Obie te kary to sąd otchłani. Grzesznicy w otchłani są karani tymi dwoma rodzajami sądu, ponieważ istnieje lodowe gehinnom, czyli woda, oraz ogniste gehinnom.
260) Powiedział mu (amar lo): „Sąd winnych gehinom trwa dwanaście miesięcy” (dina de-chajjavej de-gehinom, trejsar jarchi). A potem Stwórca wyprowadza ich z gehinom (we-kudsza b-rich hu salejk lon mi-gehinom), tam zostają oczyszczeni (we-taman mitlabnin) i siadają u bramy gehinom (we-jatwin le-tar’a de-gehinom), widząc tych, którzy wchodzą tam na sąd (we-chaman inun chajjawin de-a’alin, we-danin lon taman). I oni błagają o miłosierdzie nad nimi (we-inun taw’ei rachamej alajhu). A potem Stwórca lituje się nad nimi (u-le-batar kudsza b-rich hu chajes alajhu) i wprowadza ich do miejsca, które jest im przeznaczone (we-a’ejl lon le-duchta de-ictrich lon). Od tego dnia i dalej (me-hahu joma u-lehal’a), ciało pozostaje w prochu (gufa isztakach be-afra), a dusza dziedziczy swoje miejsce, jak należy jej się (we-niszmata jarta atra ki-de-chazej lah).
Sulam
260) Sąd nad grzesznikami w otchłani trwa dwanaście miesięcy, i tam są wybielani, to znaczy oczyszczani. A potem Stwórca wyprowadza ich z otchłani i sadza u wejścia do otchłani, skąd widzą wchodzących tam grzeszników, którzy są sądzeni. I wstawiają się za nimi, prosząc o miłosierdzie. A potem Stwórca lituje się nad nimi, podnosi ich od wejścia do otchłani i prowadzi na miejsce, które jest im przeznaczone. Od tego dnia ciało uspokaja się w prochu, a dusza dziedziczy swoje miejsce, jak należy.
261) Przyjdź i zobacz (ta chaze), że zostało już powiedziane (de-ha itmar), że nawet ci, którzy byli synami potopu (da-afilu inun bnej tofana), nie zostali osądzeni inaczej niż przez ogień i wodę (la itdanu, ela be-esza u-maja). Zimna woda zstępowała z góry (maja keriran nachatej mil-ejla), a wrząca woda wznosiła się z dołu jak ogień (u-maja retichan salkej mi-tata ke-esza). I zostali osądzeni przez dwa sądy (we-itdanu bi-trei dinin), ponieważ taki był sąd z góry (be-gin de-dina di-le’ejla, hachej hawa). Dlatego w Sedom było „siarka i ogień” (be-gin kach bi-Sedom gofrit wa-esz).
Sulam
261) Nawet pokolenie potopu zostało ukarane niczym innym, jak ogniem i wodą. Zimna woda spadała z góry, a wrząca woda podnosiła się z dołu, z otchłani. I zostali osądzeni dwiema karami, ponieważ wyższy sąd dokonuje się przez dwa sądy: wodą i ogniem. Dlatego w Sedomie były siarka i ogień, ponieważ siarka, jak wiadomo, powstaje w wodzie.
262) Powiedział mu (amar lo): „Czy powstaną na Dzień Sądu?” (i jakumun le-Jom Dina). Odpowiedział mu (amar lo): „To już zostało powiedziane” (ha itmar). Ale ci z Sedomu i Amory nie powstaną (awal ilejn de-Sedom wa-Amora, la jakumun), a werset to potwierdza (u-kera ochach), jak jest napisane (di-ketiv): „Siarka i sól, spalenizna – cała jej ziemia, nie będzie obsiana i nie wyrośnie…” i dalej (gofrit wa-melach srefa kol arcah, lo tizara we-lo tazmiach we-go’). „Które Stwórca obrócił w swym gniewie i zapalczywości” (aszer hafach Haszem be-apo u-va-chamato). „Które Stwórca obrócił” – w tym świecie (aszer hafach Haszem: be-alma dejn). „W swym gniewie” – w przyszłym świecie (be-apo: be-alma de-atej). „W swej zapalczywości” – w czasie, gdy Stwórca zamierza wskrzesić zmarłych (u-va-chamato: be-zimna de-zamin kudsza b-rich hu le-achaja metajja).
Sulam
262) Czy mieszkańcy Sedomu powstaną w przyszłości na Dzień Sądu? Ci, którzy żyli w Sedomie i Amorze, nie powstaną na sąd w przyszłości, podczas wskrzeszenia zmarłych. Powiedziano: „Siarka i sól, spalenizna – cała ziemia; nie będzie zasiewana, nie urośnie i nie podniesie się na niej żadne źdźbło trawy – jak po zniszczeniu Sedomu i Amory, Admy i Cwojimu, które Stwórca zniszczył w swoim gniewie i w swojej zapalczywości”. „Które zniszczył Stwórca” – to w tym świecie, „w swoim gniewie” – w przyszłym świecie, „i w swojej zapalczywości” – gdy Stwórca dokona wskrzeszenia zmarłych.
263) Powiedział mu (amar lo): „Przyjdź i zobacz (ta chaze), że tak jak ich ziemia została zniszczona na zawsze i na wieki wieków (kama de-ar’a dilhon it’avid le-alam u-le-almej almaja), tak samo i oni zostali zniszczeni na zawsze i na wieki wieków (hachej namej it’avidu inun, le-alam u-le-almej almaja). Przyjdź i zobacz (we-ta chaze), że sąd Stwórcy to jest sąd odpowiadający sądowi (dina de-kudsza b-rich hu, dina le-kabel dina). Oni nie dawali duszy ubogiego ani jedzenia, ani picia (inun la hawa tajewin naf’sza de-miskena, be-mejchla u-be-misztaja), tak samo Stwórca nie dał im życia w przyszłym świecie” (of hachej kudsza b-rich hu la atew lon naf’szajhu le-alma de-atej).
Sulam
263) Tak jak ich ziemia zniknęła na zawsze i na wieki wieczne, tak i oni zniknęli na zawsze i na wieki wieczne. Sąd Stwórcy to sąd za sąd, miara za miarę. Oni nie przywracali duszy biedaka poprzez jedzenie i picie – tak i Stwórca nie przywraca im duszy dla przyszłego świata.
W Zoharze powiedziano to bardzo precyzyjnie – dla przyszłego świata, ponieważ jest to związane z tym, co dzieje się z ich ziemią. A ich ziemia zniknęła tylko na czas sześciu tysięcy lat – i wtedy nazywa się to „na zawsze i na wieki wieków”. Jednak na końcu naprawy Sedom powróci do swojego początku, jak powiedziano: „I twoje siostry, Sedom i jej córki, powrócą do swojego początku”[18]. Dlatego o ich duszach mówi się nie w kontekście czasu wskrzeszenia zmarłych, lecz jedynie w odniesieniu do przyszłego świata, który istnieje tylko przez sześć tysięcy lat.
264) Przyjdź i zobacz (ta chaze), że oni powstrzymywali się od dobroczynności, która nazywana jest życiem (inun itmenau mi-cedaka, de-ikrej chajin). Tak samo Stwórca powstrzymał im życie (of kudsza b-rich hu, man’a minajhu chajin), zarówno w tym świecie, jak i w przyszłym (be-alma dejn, u-be-alma de-atej). I tak jak oni zamykali drogi i ścieżki przed ludźmi świata (we-kama de-inun man’u orchin u-szewilin mi-bnej alma), tak samo Stwórca zamknął przed nimi drogi i ścieżki miłosierdzia (hachej namej kudsza b-rich hu man’a minajhu orchin u-szewilin de-rachamej), aby nie było nad nimi miłosierdzia ani w tym świecie, ani w przyszłym (le-rachama alajhu be-alma dejn, u-be-alma de-atej).
Sulam
264) Oni odmawiali dawania jałmużny, która nazywana jest życiem – tak i Stwórca nie dał im życia ani w tym świecie, ani w świecie przyszłym. Tak jak oni zamykali mieszkańcom świata ich drogi i ścieżki, tak i Stwórca zamknął przed nimi ścieżki miłosierdzia, nie litując się nad nimi ani w tym świecie, ani w świecie przyszłym.
265) Rabbi Aba powiedział (Rabbi Aba amar): „Wszyscy ludzie świata powstaną (kolhu bnej alma jakumun) i powstaną na sąd (wi-kumun le-dina). O nich jest napisane (we-alajhu ketiv): A ci ku hańbie i wiecznej wzgardzie” (we-ele la-charafot u-le-derawon olam). Stwórca jest Panem miłosierdzia (we-kudsza b-rich hu marej de-rachamin ihu), więc skoro osądził ich w tym świecie (kejwan de-dan le-hu be-haj alma), i przyjęli swój sąd (we-kabilu dina), nie będą sądzeni wszystkimi sądami (la itdanu be-kolhu dinin).
Sulam
265) Wszyscy mieszkańcy świata powstaną przy wskrzeszeniu zmarłych i staną na Sąd. Natomiast o mieszkańcach Sedomu powiedziano: „Ci – na hańbę i wieczny wstyd”[19]. Jednak Stwórca jest miłosierny: skoro już osądził ich w tym świecie i otrzymali swój wyrok, to w przyszłości nie będą sądzeni wszystkimi sądami, lecz jedynie ich niewielką częścią.
266) Rabbi Chija powiedział (amar Rabbi Chija): „Jest napisane: I wysłał Lota spośród zagłady…” i dalej (ketiv: wajeszalach et Lot mi-toch ha-hefecha we-go’). Co oznacza: „Gdy obracał miasta, w których mieszkał Lot” (mahu: be-hafokh et he-arim aszer jaszaw ba-hen Lot)? Lecz we wszystkich miejscach, w których Lot mieszkał (ela, be-kolhu awad dijurejhu Lot), jak jest napisane (di-ketiv): „A Lot mieszkał w miastach tej doliny i rozbił swój namiot aż do Sedomu” (we-Lot jaszaw be-arej ha-kikar wa-je’ehal ad Sedom). I nie przyjęli go (we-la kabilu lejh), z wyjątkiem króla Sedomu, który przyjął go w Sedom (bar de-melech Sedom kabel lejh bi-Sedom), ze względu na Awrahama (be-ginej de-Awraham).
Sulam
266) Powiedziano: „I wyprowadził Lota z miejsca zagłady, gdy niszczył miasta, w których mieszkał Lot”. Co oznacza „gdy niszczył miasta, w których mieszkał Lot” – czyż nie mieszkał tylko w jednym z nich? Jednak Lot osiedlił się we wszystkich (miastach), jak powiedziano: „Lot osiedlił się w miastach okolicy i rozbił namioty aż do Sedomu”[20]. Jednak nikt go nie przyjął, poza królem Sedomu, który przyjął go w Sedomie ze względu na Awrahama, który zwrócił mu ludzi i majątek utracony w wojnie czterech królów[21].
267) (Sitrej Tora) Tosefta. Oszuści splątani w kłamstwie (keturej ramai), ci, którzy noszą znamiona oszustwa (hurmenei di-bedurej), myślą, że są mądrzy (chakimin), ale w swojej głupocie próbują patrzeć, by zrozumieć (be-sukltanu jistek’lun le-minda). W chwili, gdy biała głowa ustanawia tron (be-sza’ata de-rejsza chiwwara atkin kursja), nad wspierającymi go filarami z kamieni drogocennych (al gaw samechin de-awenin de-margelitan taban).
Sulam
267) „Biała głowa (rosz)” – to Arich Anpin, „ustanowił tron” – to Bina, „na filarach z drogocennego kamienia i perły” – to HaGaT Zeir Anpina i Nukwa, które stanowią cztery fundamenty tronu, czyli Biny.
268) Pomiędzy tymi kamieniami (bein inun awnin) znajduje się jedna perła (it chad margalita), doskonała w wyglądzie (szapira be-chejzu), odpowiednia w strukturze (ja’a be-rejwa), dym kadzidła (kumtra de-kitara), który płonie w siedemdziesięciu kolorach (di-mle’heta be-ayin gewanin). Te siedemdziesiąt kolorów (inun ayin gewanin) płonie na wszystkie strony (melahatan le-kol star).
Sulam
268) „Wśród (drogocennych) kamieni jest jedna perła” – to Nukwa Zeir Anpina, „która jest dobra i piękna”. „To miejsce zgromadzenia dymu i ognia, płonącego siedemdziesięcioma obliczami” – to lewe świecenie w Nukwie przed jej włączeniem w prawą linię, i wtedy staje się miejscem sądów, nazywanych „płonącym ogniem”[22] i „dymem piecowym”[23]. „Nad odzieniami”[24] – to miejsce przechowywania szat, ozdób i tym podobnych. „Siedemdziesiąt oblicz płonących po każdej stronie” – w czterech stronach świata, czyli w KaHaB TuM.
269) Te siedemdziesiąt [obliczy] (ilejn ayin), rozdziela się z trzech barw (mitparszean mi-go gimel gewanin). Te iskry (ilejn zikin) rozchodzą się poprzez błyskawice na cztery strony świata (be-zikin de-nitzitzin le-dalet sitrej alma). Tutaj znajduje się potężna iskra (hacha ita zika takifa), która pochodzi ze strony lewej (de-sitar s’mala), która jest związana z niebiosami (de-it’achid bi-szmaja). Te siedemdziesiąt barw (inun gewanin shiv’in), sądem zasiadają i księgi są otwarte (dina jatew we-sifrin petichu).
Sulam
269) Te siedemdziesiąt obliczy wyjaśnia się poprzez trzy kolory: biały, czerwony i zielony. A czarnego koloru, koloru Malchut, tam nie ma. Te iskry łączą się z iskrami błyszczącymi w czterech stronach świata – KaHaB TuM. Innymi słowy, chociaż w tych siedemdziesięciu obliczach zawarte są tylko trzy oblicza – lew, wół i orzeł, czyli HaGaT – i brakuje tam oblicza człowieka, Nukwy, to jednak, gdy one łączą się w siebie nawzajem, Nukwa także zostaje włączona w HaGaT, i każde z nich zawiera trzy oblicza, nawet Nukwa.
W ten sposób w obliczu lwa są trzy oblicza, w obliczu wołu są trzy oblicza, w obliczu orła są trzy oblicza i w obliczu człowieka są trzy oblicza – łącznie dwanaście oblicz. I w każdym z KaHaB TuM są trzy oblicza, i w każdym z KaHaB TuM brakuje oblicza człowieka i brakuje koloru Nukwy. Dlatego jest ich dwanaście – KaHaB TuM, w każdym z których są trzy kolory. I tutaj znajduje się silna iskra po lewej stronie, która znajduje się w niebiosach, czyli w Zeir Anpinie. W wyniku świecenia tej iskry każde z dwunastu właściwości otrzymuje od Zeir Anpina sześć końcowych sfirot (WaK) – HaGaT (Hesed-Gwura-Tiferet) oraz NeHI (Necach-Hod-Jesod).
W ten sposób w tych siedemdziesięciu obliczach wyjaśniają się trzy właściwości:
- Ich podstawa – to trzy kolory KaHaB TuM, i brakuje tam Nukwy.
- Dzięki ich wzajemnemu włączeniu, te trzy właściwości są również w Nukwie, i dlatego trzy kolory stały się dwunastoma właściwościami.
- Są one połączone z Zeir Anpinem, i każde z dwunastu właściwości otrzymuje sześć sfirot HaGaT-NeHI.
I dlatego stały się siedemdziesięcioma właściwościami, ponieważ sześć razy dwanaście to siedemdziesiąt dwa. Jednak podstawowe z nich to tylko siedemdziesiąt, nazywane „siedemdziesięciu członkami Sanhedrynu”, oraz dwóch świadków. Z tych siedemdziesięciu oblicz pochodzi siedemdziesięciu aniołów, reprezentujących sądową izbę Malchut. I sąd w tych siedemdziesięciu właściwościach ustał, a księgi zostały otwarte. Innymi słowy, chociaż księgi, w których zapisany jest sąd, są otwarte i widoczne dla wszystkich, to jednak sąd ustał i w ogóle nie działa. I to jest Malchut właściwości sądu, ukryta w nich według zasady: „jeśli człowiek dostąpi zasługi, staje się dobrem”.
270) Stąd wychodzą strzały, miecze, włócznie i ogień kary (me-hacha nafkei girin, u-sejafin, we-romchin, we-esza de-kustra). I wiąże się w nim potężny ogień (we-it’achid esza takifa), który zstępuje z nieba (de-nafka mi-szamajim bei). A gdy łączy się ogień z góry z tymi, które są na dole (we-kad it’achad esza ila’a be-ilejn de-le-tata), nie ma nikogo, kto mógłby ugasić gniew i sąd (leit man de-jachil le-itbar rugza we-dina).
Sulam
270) Stąd wychodzą strzały, miecze, włócznie i ogień wieży. Ponieważ trzy kolory, pochodzące z trzech kropek cholam–szuruk–chirik, włączyły się we wszystkie cztery, nawet w Nukwę.
Dlatego, gdy przebywa ona w sądach świecenia lewej linii, mocą swojej kropki cholam przyciągane są strzały, które rażą z daleka. A wskutek wzniesienia Malchut do Biny, Bina podzieliła się na dwie części, i jej dolna połowa opadła, a światło GaR oddaliło się od niej. I Bina czyni to celowo, jak w przykładzie z orłem, który jest miłosierny dla swoich piskląt i mówi: „Niech lepiej strzała trafi mnie, ale niech nie trafi moich synów”.
Mocą jej kropki szuruk przyciągane są miecze, które rażą z bliskiej odległości. Wszystkie sądy w kropce szuruk przyciągane są, jak wiadomo, mocą zbliżenia światła GaR Hochmy. Mocą jej kropki chirik przyciągane są włócznie, które zawierają obie właściwości. Ranią z bliska, jak miecz, ale są także miotane i ranią z daleka, jak strzała – ponieważ łączą obie właściwości.
Zbiór tych trzech sądów tworzy w Nukwie właściwość „płonącego ognia” i nazywany jest on ogniem wieży, czyli Nukwy. W Nukwie utrzymuje się potężny ogień, który zstępuje z nieba, od Zeir Anpina. I gdy wyższy ogień, czyli sądy Zeir Anpina, zatrzymuje się w sądach na dole, w siedemdziesięciu sądach Nukwy, nikt już nie może przezwyciężyć gniewu i odpłaty tych sądów w Nukwie.
271) Płonące oczy jak iskry ognia (ajinin lahetin ke-tisin de-nura) zstępują przez nie na świat (nachit be-hu le-alma). Biada temu, na kogo to spadnie (waj man de-i’ara bei). Pas mieczy (chagir charbin) – to jest ostry miecz w jego ręku (ihu charba shinna bi-jadejhu), który nie lituje się ani nad dobrym, ani nad złym (la chajes al taw we-al bisz). Ponieważ wyrok tych siedemdziesięciu (de-ha piska de-inun sziv’in) jest władzą połączoną z tamtą stroną niebios (bir’szu de-it’achid hahu sitra di-szmaja), zstępuje w lewej ręce (nachit bi-jada s’mala).
Sulam
271) „Oczy płoną jak języki ognia”. „On” – to Zeir Anpin, „opuszcza się z nimi na świat” – to znaczy, z tymi płonącymi oczami. „Biada temu, kto go spotka, gdy jest przepasany mieczami” – sądami, które wychodzą z kropki szuruk i nazywane są mieczami. „W jego ręce ostry miecz, i nie oszczędzi ani dobrego, ani złego. Ponieważ sądowy wyrok tych siedemdziesięciu” – kolorów, „jest zsyłany lewą ręką” – za zgodą jedności, ponieważ strona niebios połączyła się z nim.
272) W wielu sądach się odwraca (be-kama dinin it’hapek), w wielu barwach zmienia się każdego dnia (be-kama gewanin hafuch be-kol joma). Jest nazywany „wyniesioną wzgardą” (ihu ikrej kerum zulut), która jest przygotowana wobec ludzi (di-metakna le-gabej bnej adam). Wszystkie barwy naczynia gniewu Stwórcy (kol gewanin di-klej za’amo de-kudsza b-rich hu) ukazują się w nim (bei itchazjan). I one siedzą w wysokościach świata (we-inun jatwin be-rumej de-alma), a ludzie w swej głupocie nie zwracają na nie uwagi (u-bnej nasza be-siklut dilhon, la maszgachin be-hon).
Sulam
272) „On przemienia się w liczne sądy i każdego dnia przybiera wiele kolorów” – to znaczy, że za każdym razem przybierają one inną formę. Wszelkie możliwe sądy, które znajdują się w naczyniu gniewu Stwórcy, są w nim widoczne, a te sądy zasiadają na szczycie świata, lecz ludzie, w swej głupocie, nie dostrzegają ich.
273) „Siarka i ogień” (gofrit wa-esz) – to stopienie wody i ognia (hituka de-maja we-esza), które topnieją z nieba (de-mit’hattechej min szmaja), połączone jedno z drugim (it’achadu da be-da) i zeszły na Sedom (u-nechat al Sedom). Biada winnym (waj le-chajjawaja), którzy nie zwracają uwagi na chwałę swojego Pana (de-la maszgichin al jekara de-marehon).
Sulam
273) Siarka i ogień – to odpady wody i ognia, które wrzącym strumieniem wylały się z niebios i, łącząc się ze sobą, spadły na Sedom. Ponieważ niebiosa – to ogień i woda, prawa i lewa linia, które połączyły się z Zeir Anpinem. Słowo „niebiosa” (szamaim שמים) składa się z liter słów „ogień” (esz אש) i „woda” (maim מים). Wskutek grzechów niższych linie te się rozdzieliły i doszło do starcia między ogniem a wodą, czyli dwiema liniami – prawą i lewą – co doprowadziło do ich stopienia. Odpady prawej linii – to siarka, a odpady lewej linii – to ogień. I te dwa rodzaje sądów, łącząc się, zniszczyły Sedom.
274) Dziesięć imion (asara szmahan) jest wyrytych w królewskim dekrecie (gelifan be-hurm’nuta de-malka). Dziesięć ich jest (eser inun), ale wznoszą się do wielkiej liczby (we-salkin le-chuszban saggi). Siedemdziesiąt barw (sziv’in gewanin) płonie na wszystkie strony (melahatej le-kol star), wychodzi z imion, które wyryły tajemnicę siedemdziesięciu imion aniołów (nafkei mi-go szmahan de-iglif raza de-ayin szmahan de-mal’achaja), które są tajemnicą niebios (de-inun be-raza di-szmaja).
Sulam
274) „Dziesięć imion napraw w królewskim władaniu” – to dziesięć sfirot, „dziesięć, a nie dziewięć i nie jedenaście”. A jednocześnie „osiągają one wielką liczbę” – to znaczy siedemdziesiąt dwa imiona. „Siedemdziesiąt kolorów, płonących w każdej stronie, wychodzi z tych imion” – z siedemdziesięciu dwóch imion. „Siedemdziesiąt kolorów zostało odciśniętych i stały się siedemdziesięcioma imionami aniołów”, odnoszącymi się do właściwości niebios. Innymi słowy, wychodzą one z siedemdziesięciu dwóch imion niebios, to znaczy Zeir Anpina.
I zawierają w sobie trzy właściwości, odpowiadające trzem liniom Zeir Anpina. Dlatego ci, którzy wychodzą z prawej linii, ustawiają się w porządku alfabetycznym wprost. Ci, którzy wychodzą z lewej linii, ustawiają się w porządku alfabetycznym od końca i wskazują na sąd. A ci, którzy wychodzą ze środkowej linii, ustawiają się według porządku dziewięciu kropek: kamac, patach, cere, segol, szwa, cholam, chirik, szurek i szuruk, który nazywa się melafum.
275) I są to imiona: Michael, Gabriel, Rafael, Nuriel. Kamac: Kedumiel, Malkiel, Cedekiel. Patach: Pedael, Tumiel, Chesediel. Cere: Curiel, Raziel, Jofiel. Segol: Stutarja, Gezariel, Weteriel, Lemael. Chirik: Chezkiel, Raatiel, Kadosziel. Szewa: Szemael, Barchiel, Achiel. Cholam: Chaniel, Leadiel, Machaniel. Szuruk: Szamsziel, Reabiel, Kamsziel. Szurek: Szamarel, Reatiel, Krasziel.
Sulam
275) I są to: Michael, Gabriel, Rafael, Nuriel. Kamac (קמץ) – Kedumiel (קדומיאל), Malkiel (מלכיאל), Cadkiel (צדקיאל). Patach (פתח) – Pedael (פדאל), Tumiel (תומיאל), Chasediel (חסדיאל). Cere (צֵרי) – Curiel (צוריאל), Raziel (רזיאל), Jofiel (יופיאל). Segol (סגול) – Stutarja (סטוטריה), Gezariel (גזריאל), Weteriel (ותריאל), Lemael (למאל). Chirik (חִרק) – Chezkiel (חזקיאל), Raatiel (רהטיאל), Kedosziel (קדשיאל). Szewa (שְׁבָא) – Szemael (שמעאל), Barchiel (ברכיאל), Achiel (אהיאל). Cholam (חלם) – Chaniel (חניאל), Leadiel (להדיאל), Machaniel (מחניאל). Szuruk (שֻרֻק) – Szamsziel (שמשיאל), Reawiel (רהביאל), Kamsziel (קמשיאל). Szurek (שֻרֵק) – Szamarel (שמראל), Reatiel (רהטיאל), Krasziel (קרשיאל).
276) Aaniel, Barkiel, Gadiel, Dumiel, Adariel, Wadragazja, Zeariel, Chaniel, Teariel, Jaazriel, Krael, Lamdiel, Malkiel, Neariel, Sanja, Anael, Pathiel, Curiel, Knael, Ramiel, Szeariel, Tawchiel.
Sulam
276) Aaniel (אהניאל), Barkiel (ברקיאל), Gadiel (גדיאל), Dumiel (דומיאל), Adariel (הדריאל), Wadragzija (ודרגזיה), Zeariel (זהריאל), Chaniel (חניאל), Teariel (טהריאל), Jaazriel (יעזריאל), Krael (כרעיאל), Lamdiel (למדיאל), Malkiel (מלכיאל), Neariel (נהריאל), Sania (סניה), Anael (ענאל), Pathiel (פתחיאל), Curiel (צוריאל), Knael (קנאל), Ramiel (רמיאל), Szeariel (שעריאל), Tawchiel (תבכיאל).
277) Tfurja, Szachniel, Ranael, Kmaria, Curija, Pasisija, Iriel, Samchiel, Nariel, Medonja, Lesanja, Kamasrja, Jariel, Tasmasja, Chaniel, Zachariel, Wadariel, Aniel, Dnawael, Gadiel, Badael, Adiriron, Adni – ponad wszystkimi.
Sulam
277) Tfuria (תפוריא), Szachniel (שכניאל), Ranael (רנאל), Kmaria (קמריה), Curija (צוריה), Pasisija (פסיסיה), Iriel (עיריאל), Samchiel (סמכיאל), Nariel (נריאל), Medonia (מדוניה), Lesania (לסניה), Kamasria (כמסריה), Jariel (יריאל), Tasmasja (טסמסיה), Chaniel (חניאל), Zachariel (זכריאל), Wadariel (ודריאל), Aniel (הינאל), Dnawael (דנבאל), Gadiel (גדיאל), Badael (בדאל), Adiriron (אדירירון), Adni (אדני) – ponad wszystkimi.
278) Gdy wszystkie łączą się w jedno (kad mitchabbran kulhu ke-chada), w jednej tajemnicy (be-raza chada), w najwyższej mocy (be-chejla ila’a), wtedy nazywa się to „i AWAJa” (kedein ikrei Widud), a wszystko jest zawarte w jednej całości (kola bi-kelala chada). „Od Stwórcy, z nieba” (me-et Haszem min ha-szamajim) – to jest święte imię (szma kadisza), które zostało wyryte w siedemdziesięciu innych imionach (de-itgale be-ayin szmahan achoranin), tajemnicy niebios (raza de-szamajim). I to są te siedemdziesiąt (we-ilejn inun sziv’in), które panują nad tymi siedemdziesięcioma sądami (de-szaltin al ilejn ayin dinin), tajemnica Stwórcy (raza de-Haszem). A te siedemdziesiąt imion (we-ilejn sziv’in szmahan) są w świętości Stwórcy, w niebiosach (bi-kedusza Haszem szamajim).
Sulam
278) „Kiedy wszyscy, jak jeden, łączą się mocą wyższego” – Zeir Anpina, „to nazywani są «i AWAJa (we-AWAJa והויה)»”, co oznacza: „wszystko w jednej wspólnocie” – Zeir Anpin, Nukwa i siedemdziesięciu aniołów, którzy są pod nią. „Od Stwórcy (AWAJa), z niebios” – to święte imię, odciśnięte w siedemdziesięciu innych imionach, zawartych we właściwości „niebiosa”, czyli w Zeir Anpinie. I to jest imię siedemdziesięciu dwóch (imion), które są w mohin Zeir Anpina, a jego główna część to siedemdziesiąt. I to jest siedemdziesiąt (imion) Zeir Anpina, panujących nad siedemdziesięcioma sądami Nukwy[25], i one nazywane są „i AWAJa (we-AWAJa והויה)”. A siedemdziesiąt imion, trwających w świętości, czyli w mohin Zeir Anpina, to AWAJa (הויה) bez „waw” (ו), i one nazywane są niebiosami.
279) Te czerpią od tamtych (ilejn natlin me-ilejn), a „i AWAJa” czerpie od Stwórcy (Widud natil me-et Haszem), jedno od drugiego (da min da). I te zależą od tamtych (we-ilejn taljin me-ilejn), niższe od wyższych (tata’in be-ila’in), a wszystko jest jednym powiązaniem (we-kola kiszura chada). I przez to Stwórca jest rozpoznawany w swojej chwale (u-be-haj kudsza b-rich hu isztmoda be-jikarejhu). Niebiosa, które są siedemdziesięcioma (szamajim de-inun ayin), to tajemnica Stwórcy (raza de-Haszem), to jest w tajemnicy siedemdziesięciu dwóch imion (da ihu, be-raza de-sziv’in u-trein szmahan). I to są te, które wychodzą z „I wyruszył”, „I przybył”, „I wyciągnął” (we-ilejn inun de-nafkei min wajisa, wajawo, wajet).
Sulam
279) Siedemdziesiąt sądów Nukwy otrzymuje od siedemdziesięciu imion Zeir Anpina. Imię „i AWAJa (we-AWAJa והויה)”, które obejmuje siedemdziesiąt sądów, otrzymuje od imienia AWAJa (הויה), czyli od siedemdziesięciu imion Zeir Anpina. Niżsi, czyli siedemdziesiąt sądów, zależą od wyższych – od siedemdziesięciu imion Zeir Anpina. I wszystko to stanowi jedność, to znaczy, łączą się ze sobą i świecą jednocześnie. I dzięki temu Stwórca objawia się w swojej chwale. To jest właściwość „niebiosa”, siedemdziesiąt imion, AWAJa (הויה) bez „waw” (ו). I to są siedemdziesiąt dwa imiona, które powstają z trzech fragmentów: „I ruszył”[26], „I wszedł”[27], „I wyciągnął”[28].
280) Część pierwsza: Waw-Hej-Waw (וה”ו), Jud-Lamed-Jud (יל”י), Samech-Jud-Tet (סי”ט), Ajin-Lamed-Mem (על”ם), Mem-Hej-Szin (מה”ש), Lamed-Lamed-Hej (לל”ה), Alef-Kaf-Alef (אכ”א), Kaf-Hej-Taw (כה”ת), Hej-Zajin-Jud (הז”י), Alef-Lamed-Dalet (אל”ד), Lamed-Alef-Waw (לא”ו), Hej-Hej-Ajin (הה”ע).
Część druga: Jud-Zajin-Lamed (יז”ל), Mem-Bet-Hej (מב”ה), Hej-Resz-Jud (הר”י), Hej-Kof-Mem (הק”ם), Lamed-Alef-Waw (לא”ו), Kaf-Lamed-Jud (כל”י), Lamed-Waw-Waw (לו”ו), Pej-Hej-Lamed (פה”ל), Nun-Lamed-Kuf (נל”ך), Jud-Jud-Jud (יי”י), Mem-Lamed-Hej (מל”ה), Chet-Hej-Waw (חה”ו).
Część trzecia: Nun-Taw-Hej (נת”ה), Hej-Alef-Alef (הא”א), Jud-Resz-Taw (יר”ת), Szin-Alef-Hej (שא”ה), Resz-Jud-Jud (רי”י), Alef-Waw-Mem (או”ם), Lamed-Kaf-Bet (לכ”ב), Waw-Szin-Resz (וש”ר), Jud-Chet-Waw (יח”ו), Lamed-Hej-Chet (לה”ח), Kaf-Waw-Kuf (כו”ק), Mem-Nun-Dalet (מנ”ד).
Część czwarta: Alef-Nun-Jud (אנ”י), Chet-Ajin-Mem (חע”ם), Resz-Hej-Ajin (רה”ע), Jud-Jud-Zajin (יי”ז), Hej-Hej-Hej (הה”ה), Mem-Jud-Kaf (מי”ך), Waw-Waw-Lamed (וו”ל), Jud-Lamed-Hej (יל”ה), Samech-Alef-Lamed (סא”ל), Ajin-Resz-Jud (ער”י), Ajin-Szin-Lamed (עש”ל), Mem-Jud-Hej (מי”ה).
Część piąta: Waw-Hej-Waw (וה”ו), Dalet-Nun-Jud (דנ”י), Hej-Chet-Szin (הח”ש), Ajin-Mem-Mem (עמ”ם), Nun-Nun-Alef (ננ”א), Nun-Jud-Taw (ני”ת), Mem-Bet-Hej (מב”ה), Pej-Waw-Jud (פו”י), Nun-Mem-Mem (נמ”מ), Jud-Jud-Lamed (יי”ל), Hej-Resz-Chet (הר”ח), Mem-Cadi-Resz (מצ”ר).
Część szósta: Waw-Mem-Bet (ומ”ב), Jud-Hej-Hej (יה”ה), Ajin-Nun-Waw (ענ”ו), Mem-Chet-Jud (מח”י), Dalet-Mem-Bet (דמ”ב), Mem-Nun-Kuf (מנ”ק), Alef-Jod-Ajin (אי”ע), Chet-Bet-Waw (חב”ו), Resz-Alef-Hej (רא”ה), Jud-Bet-Mem (יב”מ), Hej-Jud-Jud (הי”י), Mem-Waw-Mem (מו”ם).
Część siódma: Bet-Szin-Kaf-Mem-Lamed-Waw (בשכמל”ו).
Sulam
280) „Waw-hej-waw והו”, „jud-lamed-jud ילי”, „samech-jud-tet סיט”, „ajn-lamed-mem עלם”, „mem-hej-szin מהש”, „lamed-lamed-hej ללה”, „alef-kaf-alef אכא”, „kaf-hej-taw כהת”, „hej-zajin-jud הזי”, „alef-lamed-dalet אלד”, „lamed-alef-waw לאו”, „hej-hej-ajn ההע”. Pierwsza część.
„Jud-zajin-lamed יזל”, „mem-bet-hej מבה”, „hej-reisz-jud הרי”, „hej-kuf-mem הקם”, „lamed-alef-waw לאו”, „kaf-lamed-jud כלי”, „lamed-waw-waw לוו”, „pej-hej-lamed פהל”, „nun-lamed-chet נלך”, „jud-jud-jud ייי”, „mem-lamed-hej מלה”, „chet-hej-waw חהו”. Druga część.
„Nun-taw-hej נתה”, „hej-alef-alef האא”, „jud-reisz-tet ירת”, „szin-alef-hej שאה”, „reisz-jud-jud ריי”, „alef-waw-mem אום”, „lamed-kaf-bet לכב”, „waw-szin-reisz ושר”, „jud-hej-waw יחו”, „lamed-hej-chet להח”, „kaf-waw-kuf כוק”, „mem-nun-dalet מנד”. Trzecia część.
„Alef-nun-jud אני”, „chet-ajn-mem חעם”, „reisz-hej-ajn רהע”, „jud-jud-zajin ייז”, „hej-hej-hej ההה”, „mem-jud-chaf מיך”, „waw-waw-lamed וול”, „jud-lamed-hej ילה”, „samech-alef-lamed סאל”, „ajn-reisz-jud ערי”, „ajn-szin-lamed עשל”, „mem-jud-hej מיה”. Czwarta część.
„Waw-hej-waw והו”, „dalet-nun-jud דני”, „hej-chet-szin החש”, „ajn-mem-mem עמם”, „nun-nun-alef ננא”, „nun-jud-taw נית”, „mem-bet-hej מבה”, „pej-waw-jud פוי”, „nun-mem-mem נממ”, „jud-jud-lamed ייל”, „hej-reisz-chet הרח”, „mem-cadi-reisz מצר”. Piąta część.
„Waw-mem-bet ומב”, „jud-hej-hej יהה”, „ajn-nun-waw ענו”, „mem-chet-jud מחי”, „dalet-mem-bet דמב”, „mem-nun-kuf מנק”, „alef-jud-ajn איע”, „chet-bet-waw חבו”, „reisz-alef-hej ראה”, „jud-bet-mem יבמ”, „hej-jud-jud היי”, „mem-waw-mem מום”. Szósta część.
„Błogosławione niech będzie imię wielkości Jego królestwa na wieki”.
281) I to są te siedemdziesiąt imion (we-ilejn inun sziv’in szmahan), które panują nad siedemdziesięcioma niższymi stopniami (de-szaltin al sziv’in dargin tata’in), tajemnica „i AWAJa” (raza Widud). Te siedemdziesiąt imion (ilejn sziv’in szmahan) to Stwórca (Haszem), tajemnica tego, co nazywane jest niebiosami (raza de-ikrei szamajim). Siedem jest firmamentami (sziv’a rekia’in inun), które wznoszą się do siedemdziesięciu imion (de-salkin le-sziv’in szmahan), świętego imienia (szma kadisza), i to jest to (we-da ihu), o czym jest powiedziane: „I Stwórca spuścił deszcz (Widud himtir), od Stwórcy z nieba” (me-et Haszem min ha-szamajim).
Sulam
281) „To jest siedemdziesiąt imion, panujących nad siedemdziesięcioma niższymi stopniami” – to znaczy „i AWAJa (we-AWAJa והויה)” z „waw” (ו). „A to jest siedemdziesiąt imion” – AWAJa (הויה) bez „waw” (ו), nazywane niebiosami, czyli Zeir Anpin. „To jest siedem firmamentów” – siedem sfirot Zeir Anpina, z których każda składa się z dziesięciu, „które wznoszą się do siedemdziesięciu imion świętego imienia” – AWAJa. I o tym powiedziano: „I Stwórca (we-AWAJa) spuścił” – to jest siedemdziesiąt sądów Nukwy. „Od Stwórcy (AWAJa) z niebios” – to jest siedemdziesiąt imion świętego imienia AWAJa.
282) Tajemnica tajemnic została powierzona mędrcom (sitra de-sitrin la-chakimin itmesar), to imię, które jest nazywane niebiosami (szma da de-ikrei szamajim). Z niego został stworzony aspekt nazywany „człowiek” (minej itbre sitra de-ikrei Adam). Obliczenie organów ciała (chuszban szajifej gufa), które wynosi dwieście czterdzieści osiem oraganów (de-inun chuszban ma’atan we-arba’in u-temanja szajifin).
Sulam
282) Tajemnica tajemnic została przekazana mędrcom. Z tego imienia, „niebiosa”, wyszła ukryta tajemnica, nazywana „Adam (człowiek)”. Jego ciało składa się z dwustu czterdziestu ośmiu organów. Wyjaśnienie. Z niebios, czyli z Zeir Anpina, w którym znajdują się mohin siedemdziesięciu dwóch imion, pochodzi człowiek. I dlatego w człowieku zostało stworzonych dwieście czterdzieści osiem organów, odpowiadających dwustu szesnastu literom siedemdziesięciu dwóch imion i trzydziestu dwóm ścieżkom mądrości.
283) Obliczenie jego liter wynosi dwieście szesnaście (chuszban atwohi ma’atan we-szit sarej), to imię, które jest tajemnicą i aspektem obejmującym całą Torę (szma da de-ihu raza we-sitra kelala de-kol orajta), w dwudziestu dwóch literach i dziesięciu wypowiedziach (be-kaf bet atwan we-eser amiran). Ponieważ to imię zawiera dwieście szesnaście liter (be-gin de-ha szma da, ma’atan we-szit sarej atwan) i trzydzieści dwie ścieżki, które się w nim zawierają (u-tlatin u-trein szewilin de-itkelilan bei), oto jest dwieście czterdzieści osiem kształtów ciała (ha ma’atan we-arba’in u-temanja szajifin de-gufa).
Sulam
283) Liczba liter siedemdziesięciu dwóch imion wynosi dwieście szesnaście. Ponieważ w każdym imieniu są trzy litery, a trzy razy siedemdziesiąt dwa daje dwieście szesnaście. „To imię” – siedemdziesiąt dwa, „ukryta tajemnica, całość całej Tory”, zawarta „w dwudziestu dwóch literach i dziesięciu wypowiedzeniach” – w gematrii trzydzieści dwa. I to są trzydzieści dwie ścieżki mądrości. To imię, składające się z dwustu szesnastu liter, wraz z trzydziestoma dwiema ścieżkami, które się w nim zawierają, łącznie tworzy dwieście czterdzieści osiem. I to są dwieście czterdzieści osiem organów ciała.
Wyjaśnienie. ZoN – to dwadzieścia dwie litery i dziesięć wypowiedzeń, czyli dziesięć sfirot Biny. Mohin tych siedemdziesięciu dwóch (imion) objawiają się tylko wtedy, gdy ZoN wznosi MaN do Biny i gdy dwadzieścia dwie litery ZoN łączą się z dziesięcioma sfirot Biny. Dlatego takie wzniesienie MaN nazywa się trzydziestoma dwiema ścieżkami mądrości lub trzydziestoma dwiema drogami mądrości. Oznacza to, że cała Hochma objawiająca się w świecie Acilut objawia się jedynie poprzez te ścieżki.
A ponieważ Zeir Anpin jest tym, który wywołuje te mohin, zostają one w nim odciśnięte w postaci dwustu czterdziestu ośmiu właściwości, co wskazuje na trzydzieści dwie ścieżki i dwieście szesnaście liter, które objawiają się za pośrednictwem tych ścieżek. I to są dwieście czterdzieści osiem organów ciała. I zobaczymy dalej, że sam Zeir Anpin nazywany jest Adamem, co wskazuje na rozprzestrzenienie się w nim tych mohin.
284) Tajemnica, która jest nazywana „Człowiek” (raza de-ikrei Adam), panująca nad tronem (de-szallit al kursja), to tajemnica siedemdziesięciu niższych stopni (raza de-sziv’in de-letata). I ten aspekt (we-sitra da), jak jest napisane (di-ketiv): „A nad kształtem tronu było coś na podobieństwo wyglądu Człowieka powyżej niego” (we-al demut ha-kisse demut ke-mare Adam alaw mil-ma’ala). I to jest ten aspekt, o którym jest napisane (we-da hu sitra di-ketiv): „I Stwórca spuścił deszcz na Sedom…” i dalej (we-Haszem himtir al Sedom we-go’). „Od Stwórcy, z nieba” (me-et Haszem min ha-szamajim). A wszystko to jest jedno (we-kola chad), jedno słowo (u-mila chada), jedna tajemnica (we-sitra chada), która została powierzona mędrcom serca (la-chakimei liba itmesar). Błogosławiona jest ich część w tym świecie i w przyszłym (zakkaja chulkehon be-alma dejn u-be-alma de-atej).
Sulam
284) „Dlatego on” – Zeir Anpin, „nazywany jest człowiekiem (Adam), który panuje na tronie” – to znaczy nad siedemdziesięcioma sądami i wynikającymi z nich siedemdziesięcioma aniołami, którzy nazywani są tronem. Powiedziano: „A nad obrazem tego tronu – obraz podobny do człowieka, na nim z góry”[29]. Zeir Anpin, nazywany Adamem, znajduje się nad tronem, czyli nad Nukwą i siedemdziesięcioma sądami w niej. Powiedziano: „Stwórca spuścił na Sedom” – to Nukwa i jej siedemdziesiąt sądów, tron. „Od Stwórcy z niebios” – to Zeir Anpin nad tronem.
285) Sedom otrzymało swój wyrok (Sedom gzar dina dilhon) za to, że powstrzymywali się od dobroczynności (al de-man’u cedaka minajhu), jak jest powiedziane w innym miejscu (ke-dawar acher): „A ręki ubogiego i nędzarza nie podtrzymywała” (we-jad ani we-ewjon lo hechzika). Dlatego sąd nad nimi nie pochodził skądinąd, lecz z nieba (u-be-gin kach, dina la hawa, ela min szamajim). Dobroczynność i niebo są jednością (cedaka we-szamajim kola chad), jak jest napisane (u-ketiv): „Bo wielka ponad niebiosa jest Twoja łaska” (ki gadol me-al szamajim chasdecha). A ponieważ dobroczynność jest związana z niebiosami (u-be-gin de-talja cedaka ba-szamajim), sąd nad nimi przyszedł z nieba (dina hu mi-szamajim), jak jest napisane (di-ketiv): „Od Stwórcy, z nieba” (me-et Haszem min ha-szamajim).
Sulam
285) Sądowy wyrok na Sedom został wydany za to, że odmawiali dawania jałmużny, jak powiedziano: „Rąk ubogiego i nędzarza nie wspierała”[30]. Dlatego ich sąd przyszedł z niebios, ponieważ jałmużna i niebiosa są jednym. Powiedziano: „Ponad niebiosami jest Twoje miłosierdzie”[31]. W ten sposób jałmużna i miłosierdzie mają swoje źródło ponad niebiosami. I ponieważ jałmużna zależy od niebios, ich sąd również przyszedł z niebios, jak powiedziano: „Od Stwórcy z niebios”.
Istnieją sądy Nukwy i sądy zachar[32]. Sąd nad Sedomem – to sąd zachar, „z niebios”, od Zeir Anpina, ponieważ wyrok został wydany na nich za to, że odmawiali dawania jałmużny. Ten brak dotyka Zeir Anpina, ponieważ przeszkadzali mu w dawaniu wsparcia i miłosierdzia Nukwie. Dlatego zostali osądzeni również sądem zachar.
286) Sąd Israela pochodzi z tego samego miejsca (dina de-Israel me-haj atar), jak jest napisane (di-ketiv): „Większa jest wina córki mojego ludu niż grzech Sedomu” (wajigdal awon bat ami me-chatat Sedom). A Jeruszalem zostało nazwane siostrą Sedomu (we-ikrei Jeruszalem achot le-Sedom), jak jest powiedziane w innym miejscu (ke-dawar acher): „Oto to była wina Sedomu, twojej siostry” (hine ze haja awon Sedom achotech). I ich sąd pochodził z niebios (we-din’hu hawa min szamajim), był jednym sądem jak Sedomu (dina chada ke-Sedom), ponieważ powstrzymali się od dobroczynności (al de-man’u cedaka minajhu). Z tym wyjątkiem, że tamto zostało obrócone w ruinę, a to zostało zburzone (bar de-da it’hapach, we-da itcharav). Ale tamto nie ma odbudowy, a to ma odbudowę (da it lah tekuma, we-da leit lah tekuma). (Do tego miejsca Sitrej Tora) (ad kan Sitrej Tora).
Sulam
286) Sąd nad Israelem również pochodzi z niebios, jak powiedziano: „Nieprawość córki mego ludu przewyższyła grzech Sedomu”[33]. Jerozolima nazywana jest siostrą Sedomu, jak powiedziano: „Oto w czym była nieprawość twojej siostry, Sedom”. Dlatego ich sąd pochodzi z niebios – to ten sam sąd, co nad Sedomem, ponieważ odmawiali dawania jałmużny. Różnica polega jedynie na tym, że Sedom został zniszczony i nie zostanie odbudowany, natomiast Jerozolima została zburzona, ale zostanie odbudowana.
Wewnętrzny sens tego, co powiedziano. Miasta Sedomu przyciągały GaR świecenia lewej linii, ponieważ była to ich właściwa cecha. Natomiast cechą Jerozolimy jest jedynie WaK świecenia lewej linii. Przed grzechem Sedomu mohin świecenia lewej linii były uporządkowane w górze tak, jak powinno być: na górze GaR, za nimi WaK, a za nimi sąd[34].
Kiedy jednak Sedom zgrzeszył i został na niego wydany wyrok, Stwórca odwrócił stopnie od dołu do góry poprzez mohin świecenia lewej linii. Na górę podniósł wyrok sądu, i tylko on może wywołać ziwug[35], jak powiedziano: „Wieczorem ona przychodzi”[36]. Za nim podążają WaK de-mohin, a za nimi, najniżej, upadły kelim GaR de-mohin. A gdy Stwórca odwrócił stopnie w górze, odwrócone zostały także w dole miasta Sedomu, które reprezentowały trzy pierwsze sfirot (GaR), i upadły najniżej.
I to naprawienie dokonane przez świecenie lewej linii pozostanie aż do czasu ostatecznego naprawienia. O tym czasie powiedziano: „I twoje siostry: Sedom i jej córki powrócą do swojego początku”[37]. Ponieważ wtedy wyższe stopnie powrócą do pierwotnego porządku: GaR na górze, za nimi ZaT, a na końcu – wyrok sądu. I choć Jerozolima i Sedom są sądzeni tym samym sądem, istnieje między nimi wielka różnica.
Ponieważ miasta Sedomu należały do właściwości GaR, zostały całkowicie zniszczone i nie będą odbudowane aż do końcowego naprawienia. Natomiast Jerozolima, która należy do właściwości WaK, nie została odwrócona, ponieważ WaK mohin lewej linii pozostały na swoim miejscu, pośrodku, i nigdy nie ulegną zmianie. A została zniszczona z powodu swojego grzechu, a wyższy ziwug został tymczasowo przerwany, dopóki jej mieszkańcy nie dokonają skruchy.
Dlatego powiedziano, że jeśli Israel się nawróci, Jerozolima zostanie odbudowana nawet przed ostatecznym naprawieniem. Natomiast Sedom nie zostanie odbudowany, ponieważ jego zniszczenie nie zostanie cofnięte aż do końcowego naprawienia.
[1] Prorocy, Jeszajahu, 13:9. „Oto nadchodzi dzień Wszechmogącego – okrutny, pełen gniewu i zapalczywości, aby zamienić ziemię w pustkowie i wygubić z niej grzeszników”.
[2] Zob. wyżej, p. 216.
[3] Tora, Bereszit, 18:21. „Zstąpię i zobaczę, czy rzeczywiście postępowali zgodnie z krzykiem, który do Mnie dotarł – to koniec dla nich! A jeśli nie, to się dowiem”.
[4] Zob. wyżej, p. 217.
[5] Tora, Bereszit, 6:13. „I powiedział Wszechmogący do Noacha: ‘Koniec wszelkiego ciała nadszedł przed Moim obliczem, bo ziemia została napełniona nieprawością z ich powodu, i oto zniszczę ich wraz z ziemią’”.
[6] Zob. Zohar, parasza Noach, p. 78.
[7] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 215.
[8] Prorocy, Jeszajahu, 13:10. „Bo gwiazdy niebios i ich konstelacje nie rozświetlą swojego światła, słońce ściemnieje, gdy wzejdzie, a księżyc nie da swojego blasku”.
[9] Prorocy, Jeszajahu, 13:12. „Uczynię ludzi rzadszymi niż złoto, ludzi – cenniejszymi niż złoto z Ofiru”.
[10] Prorocy, Zecharja, 14:7. „I stanie się jeden dzień – znany tylko Stwórcy – nie dzień i nie noc, lecz pod wieczór będzie światło”.
[11] Pisma, Tehilim, 72:9-10. „Przed nim upadną na kolana mieszkańcy pustyni, a jego wrogowie będą lizać proch. Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary, królowie Szeby i Seby złożą dary”.
[12] Prorocy, Jeszajahu, 14:1. „Bo zlituje się Stwórca nad Jaakowem i ponownie wybierze Israel, i osadzi ich na ich ziemi, i dołączą do nich obcy, i przyłączą się do domu Jaakowa”.
[13] Prorocy, Jeszajahu, 14:2. „I wezmą ich narody, i zaprowadzą ich na ich miejsce, i odziedziczy ich dom Israelu w ziemi Stwórcy jako sługi i służebnice, i pojmą w niewolę tych, którzy ich brali w niewolę, i będą panować nad swoimi ciemiężycielami”.
[14] Tora, Bereszit, 19:29. „I stało się, gdy Wszechmogący zniszczył miasta tej doliny, wspomniał Wszechmogący na Awrahama i wyprowadził Lota z zagłady, gdy niszczył miasta, w których mieszkał Lot”.
[15] Zob. Tora, Bereszit, 19:37-38.
[16] Tora, Bereszit, 19:17. „I stało się, gdy ich wyprowadzili na zewnątrz, że powiedział: ‘Uciekaj, aby ocalić swoje życie, nie oglądaj się za siebie’”.
[17] Tora, Szmot, 12:22. „I weźcie pęk hizopu, i zanurzcie go we krwi, która jest w misie, i nałóżcie na nadproże i dwa boczne odrzwia z krwi, która jest w misie; a wy, nie wychodźcie nikt za drzwi swojego domu aż do rana”.
[18] Prorocy, Jechezkel, 16:55. „I twoje siostry: Sedom i jej córki powrócą do swego pierwotnego stanu, i Szomron i jej córki powrócą do swego pierwotnego stanu, i ty oraz twoje córki powrócicie do swego pierwotnego stanu”.
[19] Pisma, Daniel, 12:2. „I obudzą się liczni ze śpiących w prochu ziemi: jedni do życia wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie”.
[20] Tora, Bereszit, 13:12. „Awram zamieszkał w ziemi Kanaan, a Lot zamieszkał w miastach doliny i rozbił swoje namioty aż do Sedomu”.
[21] Zob. Tora, Bereszit, 14.
[22] Pisma, Tehilim, 104:4. „Czyni swoje wiatry posłańcami, swoje sługi płonącym ogniem”.
[23] Tora, Bereszit, 19:28. „I spojrzał na Sedom i Amora, i na całą ziemię doliny, i zobaczył, że oto dym unosi się z ziemi jak dym z pieca”.
[24] Prorocy, Melachim Bet, 10:22. „I powiedział on do tego, który był nad odzieniem: ‘Wynieś szaty dla wszystkich czcicieli Baala’”.
[25] Zob. wyżej, p. 270.
[26] Tora, Szmot, 14:19. „I ruszył anioł Wszechmogącego, który szedł przed obozem Israela, i poszedł za nimi; i słup obłoku ruszył sprzed nich i stanął za nimi”.
[27] Tora, Szmot, 14:20. „I wszedł on między obóz Micraim a obóz Israela, i był obłok i ciemność, i rozświetlał noc; i nie zbliżyli się jeden do drugiego przez całą noc”.
[28] Tora, Szmot, 14:21. „I wyciągnął Mosze swoją rękę nad morze, i pędził Stwórca morze silnym wschodnim wiatrem przez całą noc, i uczynił morze suchym lądem, i rozdzieliły się wody”.
[29] Prorocy, Jechezkel, 1:26. „A nad sklepieniem, które było nad ich głowami, był jakby wygląd tronu, podobny do kamienia szafiru, a nad obrazem tego tronu – postać podobna do człowieka, siedzącego na nim wysoko”.
[30] Prorocy, Jechezkel, 16:49. „Oto było przewinienie twojej siostry Sedomu: pycha, sytość chleba i beztroska były jej i jej córkom udziałem, lecz ręki ubogiemu i biednemu nie podała”.
[31] Pisma, Tehilim, 108:5. „Bo wielkie jest Twoje miłosierdzie nad niebiosa, a Twoja prawda aż do obłoków”.
[32] Zob. wyżej, p. 50.
[33] Pisma, Ejcha, 4:6. „Większa jest wina córki mojego ludu niż grzech Sodomy, która została zniszczona w jednej chwili, a nie podnieśli na nią rąk”.
[34] Zob. wyżej, p. 216.
[35] Zob. wyżej, p. 217.
[36] Pisma, Ester, 2:14. „Wieczorem przychodziła, a rano wracała do drugiego domu kobiet, pod opiekę Szaaszgaza, eunucha królewskiego, stróża nałożnic, i już więcej nie przychodziła do króla, chyba że król zapragnął jej i została wezwana po imieniu”.
[37] Prorocy, Jechezkel, 16:55. „I twoje siostry: Sedom i jej córki powrócą do swego pierwotnego stanu, i Szomron i jej córki powrócą do swego pierwotnego stanu, i ty oraz twoje córki powrócicie do swego pierwotnego stanu”.