267) Otworzył Rabbi Elazar i powiedział: „Halleluja! Będę dziękował Stwórcy z całego serca, w radzie prawych i w zgromadzeniu” – ten werset już został wyjaśniony. Ale chodź i zobacz: Dawid, król, przez wszystkie swoje dni zajmował się służbą dla Świętego, niech będzie błogosławiony, i wstawał o północy, by chwalić i dziękować pieśniami i hymnami, aby przygotować swoje miejsce w wyższym królestwie (patach rabbi Elazar we-amar: haleluja! ode Hawaja be-kol lebaw, be-sod jeszarim we-edah – hai kra okemuha. Awal ta chaze: Dawid Malka, kol jomoj, hawa misztadal be-fulchana de-Kudsza Berich Hu, we-hawa kam be-palgu lejlja, u-meszabbach u-mode be-szirin u-tuszbachan, begin le-ittakkana duchtej be-malkhu de-le’ela).
Sulam
267) „Halleluja. Będę dziękował Stwórcy całym sercem swoim w radzie prawych i w zgromadzeniu”[1]. Król Dawid przez wszystkie swoje dni zajmował się służbą Stwórcy i wstawał o północy, by wysławiać i dziękować Mu w pieśniach i pochwałach, aby naprawić Jego miejsce w wyższej Malchut.
268) Gdy budził się wiatr północny o północy, Dawid wiedział, że Święty, niech będzie błogosławiony, w tej godzinie budzi się w Ogrodzie Eden, by rozkoszować się ze sprawiedliwymi, i on wstawał o tej godzinie i wzmacniał się pieśniami i hymnami aż do świtu (de-kad it’ar ruach cafon be-palgu lejlja, hawa jad’a de-Kudsza Berich Hu be-hahi sza’ata it’ar be-ginta de-Eden, le-iszta’aszea im caddikaja, we-ihu hawa kam be-hahi sza’ata, we-itgabbar be-szirin u-tuszbachan, ad de-salek cafra).
Sulam
268) A kiedy budził się wiatr północny, o północy, wiedział, że Stwórca w tym czasie budzi się w Ogrodzie edeńskim, aby nasładzać się z sprawiedliwymi, i dlatego wstawał (król Dawid) o tej godzinie i pomnażał pieśni i pochwały aż do wschodu zorzy.
269) Ponieważ gdy Święty, niech będzie błogosławiony, przebywa w Ogrodzie Eden, już wyjaśniliśmy, że On i wszyscy sprawiedliwi w ogrodzie wszyscy słuchają Jego głosu, jak jest napisane: „Przyjaciele słuchają twojego głosu – daj mi go usłyszeć” (begin de-kad Kudsza Berich Hu isztakkach be-ginta de-Eden, ha okimna, de-ihu we-kol caddikaja de-ve-ginta, kull’hu cajeti le-kalej, ke-dikhtiw: chaverim makszivim le-kolech, haszmi’ini). I nie tylko to, ale też nić Hesed rozciąga się nad nim w ciągu dnia, jak jest powiedziane: „Za dnia nakazuje Stwórca swoją łaskę, a w nocy pieśń jest przy mnie” (we-la od, ela de-chuta de-Chesed maszich alej bi-jemama, ke-ma de-itmar, de-ketiv: jomam jecawwe Hawaja chasdo, u-va-lajla sziro immi). I nie tylko to, ale także te słowa Tory, które on wypowiadał, wszystkie wznoszą się i koronują się przed Świętym, niech będzie błogosławiony (we-la od, ela de-inun milin de-Orajta de-ihu amar, kull’hu salkin u-mit’attrin kamej de-Kudsza Berich Hu). I dlatego Dawid, król, starał się w nocy w służbie swojego Pana (u-vegin kach Dawid Malka hawa misztadel be-lelja be-fulchana de-Marej).
Sulam
269) Gdy Stwórca przebywa w Ogrodzie edeńskim, wtedy i on sam (król Dawid), i wszyscy sprawiedliwi w nim wsłuchują się w Jego głos. A ponadto, nić miłosierdzia rozciąga się ku niemu w dzień, jak powiedziano: „W dzień objawi Stwórca swoje miłosierdzie, a w nocy – wzniosę pieśń Jemu”[2]. Co więcej, te wypowiedzi Tory, które wypowiadał w nocy, wszystkie one wznoszą się i stają się koroną u Stwórcy. I dlatego król Dawid w nocy zajmował się służbą swojemu Panu.
270) Chodź i zobacz: „Halleluja” – spośród wszystkich pieśni i pochwał, które wypowiadał Dawid, uczyliśmy, że ponad wszystkimi jest „Halleluja”, i zostało to wyjaśnione. Dlaczego? Ponieważ zawiera Imię i chwałę razem (ta chaze: halleluja, be-kol inun szirin u-tuszbachan de-ka’amar Dawid, ha taninan: de-le’ela mi-kull’hu, hu halleluja, we-okemuha. Maj ta’ama? Begin de-kaleel szma u-szibcha ke-chada). Co to znaczy „imię i chwała”? Imię – to jest JH (szma: da JH). A chwała – czym jest? To jest Kneset Israel (szibcha – man ihu? ela da Kneset Jisra’el), która nieustannie ustanawia chwałę dla Świętego, niech będzie błogosławiony, i nie milknie, jak powiedziano: „Boże, nie milcz, nie bądź cichy i nie spoczywaj, Boże!” (de-ihu mitkannej szibcha tadir le-Kudsza Berich Hu, we-la isztakkach, ke-de’amra: Elohim al domi lach, al techarasz, we-al tiszkok El). Ponieważ to ona porządkuje pieśni, i nieustannie chwali Go, i dlatego imię i chwała są razem (begin de-sidura de-szibcha, ihi mesadderat, u-meszabbachat tadir le-gabei, u-vegin kach szma u-szibcha ke-chada).
Sulam
270) Spośród wszystkich pieśni i pochwał wypowiedzianych przez Dawida, najwyższym jest „haleluja (הללויה)”, ponieważ zawiera w sobie zarówno Imię, jak i chwałę Jego razem. Czym jest Imię i chwała? Imię – to „jud-hej יה”, ale czym jest chwała? Chwała – to Kneset Israel, Nukwa, która nazywa się pochwałą (halel הלל), ponieważ zawsze wysławia Stwórcę i nie zapomina, jak powiedziano: „Wszechmocny, nie milcz, nie bądź cichy i nie bądź spokojny, Najwyższy!”[3]. Ponieważ ona układa porządek pochwał, nieustannie Go wysławiając. Dlatego słowo „haleluja (הללויה)” symbolizuje jedność Jego Imienia i Jego chwały, gdzie Imię – to „jud-hej יה”, a chwała – to „halelu (הללו – wysławiajcie)”, czyli Szchina, która zawsze wznosi Mu pochwałę.
271) „Będę dziękował Stwórcy z całego serca” – jak zostało to wyjaśnione: z dobrym początkiem i ze złym początkiem, ponieważ one stale znajdują się przy człowieku, jak powiedziano gdzie indziej: „z całego twojego serca” – i to również zostało wyjaśnione (ode Hawaja be-kol lewaw – ke-ma de-okemuha – be-jecer ha-tow u-be-jecer ha-ra, begin de-inun misztakkechej tadir le-gabei de-bar nasz, ke-dawar acher: be-kol lewawcha, we-okemuha).
Sulam
271) „Będę dziękował Stwórcy całym sercem swoim” – to znaczy dobrym początkiem i złym początkiem, które zawsze są z człowiekiem, jak powiedziano: „całym sercem swoim”, ponieważ dobry początek przebywa po prawej stronie serca, a zły początek – po jego lewej stronie.
272) „W radzie prawych” – to są Israelici, w których wszystkie poziomy się koronują: kapłani, lewici, sprawiedliwi i pobożni – prawi (be-sod jeszarim – ilein inun Jisra’el, de-kol dargin behu mit’atran: kahanej, lewajej, caddikej we-chasidej – jeszarim). „I zgromadzenie” – jak powiedziano: „Stoi w zgromadzeniu Boga” (we-edah – ke-de’amra: nitsaw be-adat El). A oni są tajemnicą, w której Święty, niech będzie błogosławiony, się koronuje (we-inun raza de-Kudsza Berich Hu it’attar behu).
Sulam
272) „W radzie prawych” – powiedziano o Israelu, ponieważ wszystkie poziomy są przez nich wieńczone: koheni, lewici, sprawiedliwi i pobożni. Bo są prawi. „I w zgromadzeniu”, jak powiedziano: „Wszechmocny staje w zgromadzeniu Stwórcy”[4] – to oznacza, że Stwórca wieńczy się nimi.
Wyjaśnienie artykułu. Szczególność nocnego ziwugu polega na tym, że dokonuje się on głównie w celu przyciągnięcia Hochmy. Szczególność dziennego ziwugu – że dokonuje się on głównie w celu przyciągnięcia hasadim, bez których Hochma, która znajduje się w Nukwie, nie świeci, i wtedy: „To ciemność, a nie światło!”[5]. I także Zeir Anpin nie może zostać uwieńczony świeceniem Hochmy inaczej jak poprzez Nukwę, za pomocą nocnego ziwugu. I w powiedzianym: „Będę dziękował Stwórcy całym sercem swoim” wyjaśniają się te dwa rodzaje świecenia i wzajemnego dopełnienia się Zeir Anpina i Nukwy.
I najpierw wyjaśnia się nocny ziwug, i powiedziano[6]: „Król Dawid przez wszystkie swoje dni zajmował się służbą Stwórcy”. Chodzi o to, że istnieje czternaście czasów dla dobra i czternaście czasów dla zła[7]. I można służyć Stwórcy tylko w te dni, w których władzę mają czternaście czasów dobra, ale nie w te, w których władzę mają czternaście czasów zła. A ten, kto dostąpił świecenia Hochmy, ten naprawia równocześnie również czternaście czasów zła, i wtedy stają się one dla niego wielkim dobrem, i wtedy może służyć Stwórcy przez wszystkie swoje dni, i żaden z nich nie przepada.
I to jest znaczenie powiedzianego: „Król Dawid przez wszystkie swoje dni zajmował się służbą Stwórcy” – to znaczy nawet w te dni, w których władzę miało czternaście czasów zła, „i wstawał o północy” – ponieważ jest to czas otrzymywania tych mochin świecenia Hochmy, „i wysławiał i dziękował Mu w pieśniach i pochwałach” – ponieważ świecenie tych mochin wywoływane jest poprzez pieśni i pochwały, które wypowiadane są podczas świecenia lewej linii, „aby naprawić Jego miejsce w wyższej Malchut”, ponieważ „Malchut Dawida zależała od północnego świecenia mochin”[8].
A sens powiedzianego[9]: „A kiedy budził się północny wiatr, o północy…” został już szczegółowo wyjaśniony wcześniej[10]. I powiedziano[11]: „Spośród wszystkich pieśni i pochwał wypowiedzianych przez Dawida, najwyższym jest «haleluja (הללויה)», ponieważ zawiera ono razem Imię i chwałę Jego”. Imię „jud-hej יה” – to mochin Zeir Anpina, światło hasadim, a „halel (הלל – pochwała)” – to Nukwa z mochin świecenia Hochmy, i wtedy „nazywana jest pochwałą (halel הלל), ponieważ układa porządek pochwał, nieustannie Go wysławiając” – to znaczy zarówno w czternastu czasach dobra, jak i w czternastu czasach zła. Ale w mochin światła hasadim nie można wychwalać stale, ponieważ w czternastu czasach zła nie ma innej pochwały, jak tylko poprzez świecenie Hochmy.
I dlatego powiedziano[12]: „«Będę dziękował Stwórcy całym sercem swoim» – to znaczy dobrym początkiem i złym początkiem”. W prawej linii, nazywanej dobrym początkiem, z której wypływa czternaście czasów dobra. I w lewej linii, nazywanej złym początkiem, z której wypływa czternaście czasów zła. „«W radzie prawych» – powiedziano o Israelu” – to znaczy o linii środkowej, „ponieważ wszystkie poziomy są przez nich wieńczone” – ponieważ linia środkowa zawiera w sobie obie linie i dlatego zawiera wszystkie te poziomy, które nazywane są „koheni, lewici, sprawiedliwi i pobożni”. I to oznacza: „staje w zgromadzeniu Stwórcy”. „Zgromadzenie” – to Nukwa. Tak więc „w radzie prawych i w zgromadzeniu” – to ZoN, ponieważ „prawi” – to Israel, Zeir Anpin, a „zgromadzenie” – to Nukwa.
A z powiedzianego: „To oznacza, że Stwórca wieńczy się nimi” widzimy, że Stwórca, Zeir Anpin, przyozdabia się świeceniem Hochmy dzięki Nukwie, która nazywa się zgromadzeniem, ponieważ otrzymuje Hochmę tylko podczas ziwugu z Nukwą. I dlatego powiedziano: „W radzie prawych i w zgromadzeniu”.
273) I dlatego człowiek powinien stale wychwalać Świętego, niech będzie błogosławiony, ponieważ On ma upodobanie w pieśniach i pochwałach (u-vegin kach, ba’ej bar nasz le-szabbacha lej le-Kudsza Berich Hu tadir, begin de-ihu itre’ej be-szirin u-tuszbachan). A ten, kto potrafi chwalić Świętego, niech będzie błogosławiony, jak należy, Święty, niech będzie błogosławiony, przyjmuje jego modlitwę i wybawia go, jak powiedziano: „Wywyższę go, bo zna moje Imię…” – „długie dni…” itd. (u-man de-jada le-szabbacha lej le-Kudsza Berich Hu kidka jaot, Kudsza Berich Hu kabel celotej, u-szezejb lej, ha de-ketiw: asagbehu ki jada szemi… orech jamim we-go’).
Sulam
273) I dlatego człowiek powinien zawsze wysławiać Stwórcę, ponieważ On pragnie pieśni i pochwał, czyli pragnie przyozdobić się Hochmą. A ten, kto potrafi wysławiać Stwórcę jak należy, nieustannie, czyli za pomocą mochin świecenia Hochmy, Stwórca przyjmuje jego modlitwę i go ratuje. I najpierw, jak już wyjaśniliśmy[13], konieczny jest nocny ziwug, a następnie – dzienny ziwug, dla przyciągnięcia hasadim w modlitwie porannej. I o tym powiedziano: „Umocnię go, bo poznał imię Moje… Nasycę go długowiecznością i ukażę mu zbawienie Moje”[14].
[1] Pisma, Psalmy, 111:1. „Halleluja. Będę dziękował Stwórcy z całego serca w radzie prawych i w zgromadzeniu.”
[2] Pisma, Psalmy, 42:9. „Za dnia Stwórca zesyła swoją łaskę, a nocą – pieśń dla Niego wznoszę.”
[3] Pisma, Psalmy, 83:2. „Elohim, nie milcz, nie bądź cichy i nie bądź spokojny, Najwyższy!”
[4] Pisma, Psalmy, 82:1. „Psalm Asafa. Elohim staje w zgromadzeniu Stwórcy, pośród mocarzy sądzi.”
[5] Prorocy, Amos, 5:18. „Biada tym, którzy pragną dnia Stwórcy! Po co wam dzień Stwórcy? Ciemność to, a nie światło!”
[6] Zob. wyżej, p. 267.
[7] Pisma, Kohelet, 3:1–8. „Wszystko ma swój czas i swoją porę – każda rzecz pod niebem: czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono; czas zabijania i czas leczenia; czas burzenia i czas budowania; czas płaczu i czas śmiechu; czas żałoby i czas tańca; czas rzucania kamieni i czas zbierania kamieni; czas obejmowania i czas powstrzymywania się od objęć; czas szukania i czas tracenia; czas przechowywania i czas odrzucania; czas rozdzierania i czas zszywania; czas milczenia i czas mówienia; czas miłowania i czas nienawiści; czas wojny i czas pokoju.”
[8] Zob. Zohar, rozdział Lech lecha, p. 375.
[9] Zob. wyżej, p. 268.
[10] Zob. Zohar, rozdział Lech lecha, p. 5, a także p. 363.
[11] Zob. wyżej, p. 270.
[12] Zob. wyżej, p. 271.
[13] Zob. wyżej, p. 257.
[14] Pisma, Psalmy, 91:14–16. „Ponieważ Mnie umiłował, wybawię go, wywyższę go, bo zna Moje imię. Zawoła do Mnie, a Ja mu odpowiem; z nim jestem w utrapieniu, wyrwę go i uczczę go. Długim życiem nasycę go i ukażę mu Moje zbawienie.”