476) Rabbi Szimon otworzył i powiedział: „I wspomnę moje przymierze z Jaakowem” (Rabbi Szimon patach wa-amar: we-zacharti et beriti Jaakow). „Jaakow” jest tu napisane w pełnej formie, z waw (male be-waw). Dlaczego? (ammai). Ponieważ odnosi się do dwóch stron – tajemnicy mądrości (ela, bi-trein sitrin ihu, raza de-chachmta). Jedna to tajemnica stopnia mądrości, miejsce, gdzie przebywał Jaakow (chada, de-ihu raza darga de-chachmta, atar de-szare beih Jaakow). Ale ten werset odnosi się do wygnania Israela (awal haj kera, al galuta de-Israel itmar), bo gdy będą na wygnaniu (de-kad inun go galuta), to w czasie ich nawiedzenia (hahu zimna de-jitpakkedun), zostaną nawiedzeni w tajemnicy waw (jitpakkedun be-raza de-waw). A to będzie w szóstym tysiącleciu (we-ihu be-elef szitita).

Sulam

476) „I wspomnę Moje przymierze z Jaakowem”. Dlaczego Jaakow (יעקוב) jest tutaj zapisany z „waw ו”? „Waw ו” to stopień Hochmy w miejscu, gdzie znajduje się Jaakow, czyli w sfirze Tiferet świata Acilut, albo w środkowej linii. A napełnienie „waw ו” w Jaakowie (יעקוב) wskazuje na Jesod, czyli właściwość Hochmy w parcufie. A Tiferet i Jesod razem to „waw-waw וו”. Dlatego Jaakow jest tutaj zapisany z „waw ו”, aby wskazać na połączenie z Jesodem, które stanowi jego doskonałość, czyli osiągnięcie właściwości Hochmy. W tym fragmencie Pisma mówi się o tym, że Israel zostanie wspomniany na wygnaniu, i stanie się to w właściwości „waw ו”, czyli w szóstym tysiącleciu. Dlatego Jaakow (יעקוב) jest tutaj zapisany z „waw ו”, co pośrednio wskazuje na to, że Jaakow, czyli synowie Israela, zostaną wybawieni w „waw ו”, w szóstym tysiącleciu.

477) A nawiedzenie w tajemnicy waw (u-pekida be-raza de-waw) nastąpi w sześciu chwilach i połowie okresu (szit rig’ej u-pelag idan). A w czasie sześćdziesięciu lat dla zamknięcia drzwi (u-be-zimna de-szittin sznin le-ibura de-dasza), w szóstym tysiącleciu (be-elef szitita), Stwórca wzbudzi na niebiosach nawiedzenie dla córki Jaakowa (jakim Elah szmaj’a, pekidu li-bratej de-Jaakow). I od tego czasu aż do chwili wspomnienia (u-me-hahu zimna, ad dijehe lah zechira) minie sześć i pół roku (szit sznin u-palg’a). A od tego czasu kolejne sześć lat (u-me-hahu zimna, szit sznin achranin), co razem daje siedemdziesiąt dwa i pół roku (we-inun szaw’in u-trejn u-palg’a).

Sulam

477) „Wspomnienie w właściwości „waw ו” – to sześć momentów i połowa czasu. I w czasie sześćdziesięciu lat zasuwy drzwi w szóstym tysiącleciu” – to „waw ו”, Tiferet, o której powiedziano: „A środkowa zasuwa, wewnątrz belek, przechodzi od krańca do krańca”[1], i dlatego nazywa się zasuwą drzwi. „Stwórca ustanowi niebiańskie wspomnienie (pkida) o córce Jaakowa”. I od tego czasu do pamiętania (zechira) wspomnienie będzie trwało sześć i pół lat. A od tego czasu pamiętanie będzie trwać jeszcze sześć lat. I razem to siedemdziesiąt dwa i pół roku.

Wyjaśnienie: każde świecenie objawia się w katnut i gadlut. Najpierw w katnut, w właściwości WaK, które świeci jedynie z dołu do góry, i to jest światło nekewy. Takie objawienie nazywa się „wspomnieniem (pkida)”. A po tym objawia się gadlut, i to jest światło GaR, które świeci z góry w dół, a takie objawienie nazywa się „pamiętaniem (zechira)”, czyli światłem zachar. I to jest znak: kiedy rodzi się nekewa, jej właściwość „panim (oblicze)” skierowana jest ku górze, a kiedy rodzi się zachar, jego właściwość „panim” skierowana jest ku dołowi.

Dlatego o narodzinach Icchaka najpierw powiedziano: „I Stwórca wspomniał o Sarze”[2]. To jest światło nekewy, zwane „wspomnieniem (pkida)”. I jeszcze nie jest zdolna do urodzenia, dopóki nie zostanie do niej przyciągnięte „pamiętanie (zechira)”. Dlatego powiedziano po raz drugi: „I uczynił Stwórca dla Sary, jak powiedział” – czyli „pamiętanie (zechira)”. Gdyż tutaj mowa o działaniu, a działanie to właściwość zachara. Do światła nekewy działanie nie należy, ponieważ kobieta jest „ziemią niczyją”[3].

Tak samo w przyszłym wybawieniu, gdy „waw ו” podniesie „hej ה” w wielkim i doskonałym świetle, jak powiedziano: „I światło luny będzie jak światło słońca”[4]. Najpierw objawi się wspomnienie tego wielkiego światła, a potem – pamiętanie.

„Wspomnienie (pkida)”, przyciągane za pomocą „waw ו”, będzie świecić jedynie przez sześć momentów, i to jest HaGaT NeHI, które świecą w niej dzięki włączeniu zachara. A z własnej właściwości ma ona tylko połowę czasu, czyli połowę Malchut, zwaną „czas (et עת)”, jedynie od chaze w niej i wyżej, ale nie poniżej chaze. Dzieje się tak, ponieważ wciąż znajduje się w właściwości „wspomnienia (pkida)”, czyli w świetle nekewy, które nie świeci z góry w dół, i dlatego brakuje jej połowy czasu od chaze w dół.

Dlatego lata wspomnienia trwają sześć i pół roku, od sześćdziesiątego roku do sześćdziesiątego szóstego i pół, i wtedy za pomocą „waw ו” objawi się światło pamiętania (zechira), światło zachara, i tutaj objawi się król Masziach, czyli właściwość „zachar” i „waw ו”, a jego świecenie potrwa jeszcze sześć lat.

478) W sześćdziesiąt sześć lat (be-szittin we-szit) objawi się Król Masziach w ziemi Galilei (jitgalej Malka Mesziacha be-Ar’a de-Galil). I gdy gwiazda na wschodzie pochłonie siedem gwiazd na północy (we-kad kochawa de-bistar Mizrach jiwla szewa kochwaja mi-star Cafon), czarny płomień ognia będzie wisiał na firmamencie przez sześćdziesiąt dni (we-szalhewa de-esza uchma tehe talja be-rakia szittin jomin). Wojny rozbudzą się na świecie na północy (u-kerawin jit’arun be-alma le-star Cafon), i dwóch królów upadnie w tych wojnach (u-trein malchin jippelun be-inun kerawin).

Sulam

478) W sześćdziesiątym szóstym roku objawi się król Masziach w ziemi galilejskiej, i będzie to Masziach ben Josef, dlatego miejscem jego objawienia jest ziemia galilejska, dziedzictwo Josefa. A gdy gwiazda ze wschodniej strony pochłonie siedem gwiazd z północnej strony, a płomień czarnego ognia będzie utrzymywać się na firmamencie przez sześćdziesiąt dni, i wojny wybuchną na północy, wtedy w tych wojnach upadnie dwóch królów.

479) I wszystkie narody sprzymierzą się przeciwko córce Jaakowa, aby usunąć ją ze świata (we-jizdawwgun kulhon ammama’ja al bratej de-Jaakow le-idachja lah me-alma). I w owym czasie jest napisane: „A to będzie czas ucisku dla Jaakowa, lecz zostanie z niego wybawiony” (we-al hahu zimna ketiw: we-et carah hi le-Jaakow, u-mimmenah jiwaszea). Wtedy dusze odłączą się od ciała i będą pragnąć odnowienia (u-kedejn, jistajmun nafshin mi-gufa, u-ba’jin le-itchaddesza). I znakiem dla ciebie jest to, co jest napisane: „Wszystkie dusze, które przyszły z Jaakowem do Micraim…” (we-simanejch: kol ha-nefesz ha-ba’a le-Jaakow Micrajma wego’), „wszystkie dusze – sześćdziesiąt sześć” (kol nefesz – sziszin we-szisz).

Sulam

479) I wszystkie narody zjednoczą się przeciwko córce Jaakowa, aby usunąć ją ze świata, i o tym czasie powiedziano: „To czas udręki dla Jaakowa, lecz z niego wyjdzie wybawienie”[5] – wtedy wszystkie dusze w ciele się wyczerpią i będą musiały powrócić i odnowić się. Jak powiedziano: „Wszystkich dusz, które przyszły z Jaakowem do Egiptu, …wszystkich dusz było sześćdziesiąt sześć”[6].

Wyjaśnienie: Przed nadchodzącym pełnym wybawieniem miały miejsce wybawienia z Egiptu i Babilonu, które nastąpiły dzięki kielim i światłom Imy, jak powiedziano: „Matka pożycza swoje szaty córce”[7]. Jednak samo Malchut w odniesieniu do swoich własnych właściwości jeszcze nie zostało wybawione. I do czasu jego nadejścia w tęczy świecą jedynie trzy kolory – biały, czerwony i zielony, czyli HaGaT, a jej własny kolor, czarny, nie świeci[8], ponieważ samo Malchut nie ma niczego. Musi ono otrzymać od swojego męża, Zeir Anpina, który przekazuje jej napełnienie ze światła i kielim Imy.

Jednak pełne wybawienie oznacza, że samo Malchut zostanie zbudowane ze swoich własnych kielim i światła i nie będzie już otrzymywać od Zeir Anpina światła i kielim Imy, jak powiedziano: „I światło luny będzie jak światło słońca”.

Podobnie jak we wcześniejszych wybawieniach Malchut formowała się w trzech liniach, a następnie powstawała jego własna właściwość, czyli kelim przyjmujące od trzech linii, tak też w nadchodzącym ogólnym naprawieniu światło wybawienia musi naprawić Malchut kolejno w trzech liniach, a następnie – jego własną właściwość, przyjmującą od trzech linii. Po tym będzie ono posiadać całą doskonałość niezbędną do pełnego ziwuga. I to są pięć etapów naprawy.

Stąd wynika kolejność podanych tu czasów:

1. Pierwsza naprawa – od sześćdziesiątego do sześćdziesiątego szóstego i pół roku zostanie naprawiona jego prawa linia za pomocą światła wspomnienia (pkida);
2. Druga naprawa – od sześćdziesiątego szóstego do siedemdziesiątego trzeciego roku za pomocą światła pamiętania (zechira) zostanie naprawiona jego lewa linia. I w tym czasie dlatego objawi się Masziach ben Josef w ziemi galilejskiej. I wszystkie znaki odnoszące się do tego czasu pochodzą z sądów objawiających się w świeceniu lewej linii;
3. Trzecia naprawa – od siedemdziesiątego trzeciego roku do setnego zostanie naprawiona jego środkowa linia, i dlatego objawi się Masziach ben Dawid;
4. Czwarta naprawa – jego własnej właściwości, aby przyjąć wszystko, co znajduje się w trzech liniach, od setnego roku do końca szóstego tysiąclecia, w ziwugu „waw ו” z „hej ה”. I wszystkie stare dusze, które wyszły od dnia stworzenia świata do końca szóstego tysiąclecia, otrzymają wtedy pełne odnowienie;
5. Piąta naprawa – siódme tysiąclecie, gdy Malchut osiągnie pełną doskonałość, i będzie to jeden dzień Stwórcy dla jedynego ziwuga, rodzącego nowe dusze, których jeszcze w ogóle nie było od dnia stworzenia aż do siódmego tysiąclecia.

Powiedziano: „W sześćdziesiątym szóstym roku objawi się król Masziach w ziemi galilejskiej”. I to jest Masziach ben Josef, który objawia się w swoim dziedzictwie, a czas jego przyjścia to siedem lat do siedemdziesiątego trzeciego roku. Gdyż jego zadaniem jest naprawienie w świetle pamiętania tej połowy Malchut, której jeszcze brakuje w świetle wspomnienia, którego czas to sześć i pół roku, ponieważ jest to światło WaK. A teraz, gdy przychodzi światło pamiętania (zechira), czyli GaR, najpierw objawia się Masziach ben Josef, aby naprawić całą lewą linię, czyli pełne siedem lat, wskazujących, że Malchut zostało całkowicie naprawione, nawet poniżej chaze.

Gdyż w poprzednich wygnaniach jej lewa linia została naprawiona jedynie dzięki jej wzniesieniu do Imy, gdy otrzymała lewą linię Imy. Teraz jednak jej własna lewa linia zostanie naprawiona na swoim miejscu na dole i nie będzie już potrzebować lewej linii Imy.

„I gwiazda ze wschodniej strony pochłonie siedem gwiazd z północnej strony”. Cztery strony świata to HuB TuM, gdzie Bina to strona północna, a Tiferet to strona wschodnia. Pamiętanie (zechira) to światło „waw ו”, czyli Tiferet, i to jest ta gwiazda ze wschodniej strony, która naprawi własną właściwość Malchut w lewej linii. W ten sposób znosi ona lewą stronę Imy, czyli stronę północną, która do tego momentu była obecna w budowie Malchut. To właśnie oznaczają słowa, że jakby pochłania siedem gwiazd Biny, gdyż siedem gwiazd to siedem sfirot HaGaT NeHIM, znajdujących się w lewej linii.

Powiedziano: „I płomień czarnego ognia będzie utrzymywał się na firmamencie przez sześćdziesiąt dni”. Sąd, który przychodzi na świat w wyniku świecenia lewej linii, nazywany jest „płomieniem ognia”. Dotąd płomień ognia miał barwę czerwoną, ponieważ pochodził od Biny, a nie od Malchut. Gdyż cztery kolory – biały, czerwony, zielony, czarny – to HuB TuM, a czerwony odpowiada Binie.

Teraz jednak, gdy Malchut osiągnęła swoje własne światła i kielim, i lewa linia przyciągana jest do niej w jej własne kielim, które odpowiadają czarnemu kolorowi, to również płomień ognia, który pojawia się w świeceniu lewej linii, ma barwę czarną. Dlatego powiedziano: „I płomień czarnego ognia będzie utrzymywał się na firmamencie”.

Liczba sześćdziesięciu dni to „sześćdziesięciu wojowników”[9], gdyż tak nazywa się świecenie lewej linii. I mimo że to światło GaR, to jest ono jedynie GaR de-WaK (sześciu zakończeń), gdzie każde zakończenie składa się z dziesięciu, a ich liczba wynosi sześćdziesiąt, a dni odpowiadają sfirot.

„I wojny rozgorzeją na północy” – z powodu działania sądów obecnych w świeceniu lewej linii będą toczyć się wojny na świecie. A ponieważ wschód pochłonie północ, sądy również przejdą ze wschodu na północ. „I w tych wojnach upadnie dwóch królów” – jeden spośród narodów świata, a drugi z Israela, i tym drugim będzie Masziach ben Josef.

Dlatego powiedziano: „I wszystkie narody zjednoczą się przeciwko córce Jaakowa, aby usunąć ją ze świata”. Ponieważ po śmierci Masziacha ben Josefa narody bardzo się wzmocnią i będą chciały usunąć Israel ze świata. I jak powiedziano: „To czas udręki dla Jaakowa, lecz z niego wyjdzie wybawienie”.

Innymi słowy, te sądy i cierpienia nie nadejdą jako kara, lecz po to, by stać się później kielim dla pełnego wybawienia: „I z niego wyjdzie wybawienie”.

Powiedziano: „I wtedy wyczerpią się wszystkie dusze w ciele” – to znaczy, że z powodu sądów i cierpień, które wtedy nastąpią, osłabnie siła dusz, które kiedyś były w ciele. Nie tylko dusz tego pokolenia, lecz także wszystkich dusz od dnia stworzenia świata do tego dnia, które były kiedykolwiek w ciele, osłabną i wyczerpie się ich siła, i będą musiały oraz będą zobowiązane do odnowienia się.

480) W siedemdziesiąt trzy lata (be-szaw’in u-telat), wszyscy królowie świata zgromadzą się w wielkim mieście Rzymu (kol malchej alma jitkanneszun le-go karta rabbata de-Romi). I Stwórca wzbudzi przeciwko nim ogień, grad i bryły lodu (we-Kudusza Bericha Hu jit’ar alajhu esza u-barda, we-awnej algawisz), i zostaną zniszczeni ze świata (we-jit’abbedun me-alma), oprócz tych królów, którzy tam nie dotrą (bar inun melachin de-la jimtun le-taman). Ci powrócą, by rozpocząć inne wojny (we-jahadrun le-agacha kerawin achranin). Od tego momentu (u-me-hahu zimna), Król Mesjasz obudzi się w całym świecie (Malka Mesziacha jit’ar be-chol alma), i zgromadzą się wokół niego liczne narody i zastępy (we-jitkanneszun immejhu kamma amim, we-kamma chajilin), ze wszystkich krańców ziemi (mi-kol sejifej alma). I wszyscy synowie Israela zostaną zgromadzeni ze wszystkich miejsc, w których się znajdują (we-chol bnej Israel jitkanneszun be-chol inun atrej).

Sulam

480) „W siedemdziesiątym trzecim roku” – siedem lat po objawieniu się Masziacha ben Josefa – „wszyscy królowie świata zgromadzą się w wielkim mieście Rzymie, i Stwórca ześle na nich «ogień i grad, i kamienny deszcz»”[10], i wszyscy oni zginą. I tylko ci królowie, którzy nie przybyli do Rzymu, pozostaną na świecie, a potem znowu zaczną wszczynać inne wojny. I w tym czasie król Masziach obudzi cały świat, a zgromadzi się do niego wiele narodów i liczne zastępy ze wszystkich krańców świata. I wszyscy synowie Israela zgromadzą się na swoich miejscach.

Wyjaśnienie: tutaj ustanowi się środkowa linia, której zadaniem jest podporządkowanie lewej linii tak, aby włączyła w siebie prawą linię, a także aby prawa linia włączyła lewą, i wtedy stopień zostanie ukończony ze wszystkich stron[11]. I o tym powiedziano: „W siedemdziesiątym trzecim roku wszyscy królowie świata” – to znaczy, wszyscy ci, którzy czerpią siłę z lewej linii, „zgromadzą się w wielkim mieście Rzymie” – które stoi na czele (rosz) wszystkich lewych sił, „i Stwórca ześle na nich ogień i grad, i kamienny deszcz, i wszyscy oni zginą” – dzięki świeceniu środkowej linii wszystkie sądy zostaną anulowane, a lewe siły znikną ze świata.

„I tylko ci królowie, którzy nie przybyli do Rzymu, pozostaną na świecie” – ci, którzy pochodzą z prawej klipot i nie przybyli do Rzymu, który reprezentuje lewą stronę, „i potem znowu zaczną wszczynać inne wojny” – ponieważ podczas czwartej naprawy nadejdzie czas, gdy prawe siły będą walczyć z Israelem.

„I w tym czasie król Masziach obudzi cały świat” – to Masziach ben Dawid, który pochodzi ze środkowej linii, i dlatego nadchodzi jego czas, aby się objawić ze swoją naprawą. „I wszyscy synowie Israela zgromadzą się na swoich miejscach” – w tym czasie rozpocznie się zebranie wygnańców, którzy zgromadzą się na swoich miejscach, aby udać się do Jeruszalaim. Jednak jeszcze nie wyruszą, dopóki nie nadejdzie czwarta naprawa, naprawa Malchut, podczas której przyjmie ono do swojego wnętrza świecenie trzech linii, i wtedy cały Israel zgromadzi się i pójdzie do Jeruszalaim.

481) Aż dopełnią się te lata do stu (ad de-isztallimu inun sznin le-me’a), wtedy waw połączy się z hej (kedejn waw jitchabbar be-he). Wówczas „i przyniosą wszystkich waszych braci spośród wszystkich narodów jako dar dla Stwórcy…” (u-kedejn: we-hewiu et kol achejchem mi-kol ha-gojim mincha la-Haszem wego’). A synowie Iszmaela w tym czasie wzbudzą się razem ze wszystkimi narodami świata, aby przyjść na Jeruszalaim (u-bnej Iszmael zeminim be-hahu zimna le-it’ara im kol amim de-alma, le-meitei al Jeruszalaim), jak jest napisane: „I zgromadzę wszystkie narody przeciwko Jeruszalaim do wojny…” (dichteew: we-asafeti et kol ha-gojim el Jeruszalaim la-milchama wego’). I jest napisane: „Staną królowie ziemi i książęta zbiorą się razem przeciwko Stwórcy i Jego Masziachowi” (u-ketiw: jitjazzewu malchej eretz we-roz’nim nosdu jachad al Haszem we-al Meszicho). A także jest napisane: „Ten, który mieszka w niebiosach, będzie się śmiał, Stwórca będzie z nich szydził” (u-ketiw: joszew ba-szamajim jis’chak, Haszem jil’ag lamo).

Sulam

481) Dopóki nie zakończą się lata i nie osiągną stu lat szóstego tysiąclecia. Wtedy „waw ו” połączy się z niższą „hej ה”, czyli przekażą naprawy trzech linii do „hej ה”, do Malchut, i to będzie czwarte naprawienie. W tym czasie: „I przyprowadzą wszystkich waszych braci ze wszystkich narodów jako dar dla Stwórcy”[12], i wtedy nastąpi zebranie wygnańców.

I synowie Iszmaela, stojący na czele wszystkich sił klipot prawej strony, tak jak Rzym wobec sił lewej strony, będą musieli obudzić się razem ze wszystkimi narodami świata, które nie przyszły do Rzymu, aby wyruszyć na Jeruszalaim na wojnę, jak powiedziano: „I zgromadzę wszystkie narody do wojny przeciw Jeruszalaim”[13]. I powiedziano: „Powstają królowie ziemi”[14]. I powiedziano: „Siedzący w niebiosach śmieje się”[15].

482) Potem mała waw przebudzi się, aby się połączyć (lewatar waw ze’ira jit’ar le-itchabbara) i odnowić dusze, które były dawne (u-le-chaddesza niszmatin da-hawwo attikin), aby odnowić świat (be-gin le-chaddeta alma), jak jest napisane: „Stwórca będzie się radował swoimi dziełami” (ke-ma dichteew: jismach Haszem be-ma’asaw). I jest napisane: „Niech chwała Stwórcy trwa na wieki” (u-ketiw: jehi kewod Haszem le-olam). By się połączyć tak, jak należy (le-itchabbara kidka jao), „Stwórca będzie się radował swoimi dziełami” (jismach Haszem be-ma’asaw), by uspokoić świat (le-nachata lon le-alma) i aby wszystkie stworzenia stały się nowe (u-le-mehewej kulhon berijin chadtin), by połączyć wszystkie światy w jedno (le-chabbera almin kulhu ke-chad).

Sulam

482) Po tym, jak wszystkie siły sitra achra, prawej i lewej strony, znikną ze świata, obudzi się mała „waw ו”, czyli Jesod Zeir Anpina, aby połączyć się z „hej ה” i odnowić stare dusze – wszystkie te, które były w ciele od momentu stworzenia świata aż do tego dnia – aby odnowić świat, Malchut. Jak powiedziano: „Radować się będzie Stwórca swoimi dziełami”[16]. I powiedziano: „Niech chwała Stwórcy trwa na wieki”, aby niższa „hej ה” połączyła się z „waw ו” tak, jak przystoi. „Radować się będzie Stwórca swoimi dziełami” – to dusze, które odnowiły się w świecie, aby wszystkie stały się nowymi stworzeniami. I wszystkie światy połączą się w jedną całość.

483) Błogosławieni są ci wszyscy, którzy pozostaną na świecie na końcu szóstego tysiąclecia (zakkain inun, kol inun de-jisztaarun be-alma bi-sejifej elef szitita), aby wejść w Szabat (le-me’al be-Szabbata). Ponieważ wtedy będzie to jeden dzień, tylko dla Stwórcy, aby połączyć się, jak należy (de-ha kedejn, ihu joma chad le-Kudusza Bericha Hu bilchudoj le-izdawwga kidka jao), i by zebrać nowe dusze, aby były w świecie (u-le-milkat niszmatin chadtin le-mehewej be-alma) razem z tymi, które pozostały wcześniej (im inun de-jisztaaru be-kadmejta), jak jest napisane: „A ten, który pozostanie na Syjonie i ten, który ocaleje w Jeruszalajim, będzie nazwany świętym, każdy, kto jest zapisany do życia w Jeruszalajim” (dichteew: we-haja ha-niszar be-Cijjon, we-ha-notar bi-Jeruszalajim, kadosz je’amer lo, kol ha-katuw le-chajim bi-Jeruszalajim).

Sulam

483) „Szczęśliwi wszyscy ci, którzy pozostaną na świecie pod koniec szóstego tysiąclecia, aby wejść w szabat” – czyli w siódme tysiąclecie. „Gdyż wtedy będzie to jeden dzień tylko dla Stwórcy, aby się połączyć” – z „hej”, „jak przystoi, i zgromadzić nowe dusze oraz przekazać je światu” – te dusze, których jeszcze nie było na świecie, a które będą w świecie razem ze starymi duszami, które pozostały od początku i odnowiły się. Jak powiedziano: „I stanie się, że ten, kto pozostanie na Syjonie i kto ocaleje w Jeruszalaim, nazwany będzie świętym – wszyscy, którzy są zapisani do życia w Jeruszalaim”[17].

---

[1] Tora, Szmot, 26:28. „I środkowa belka w środku desek przechodzić będzie od końca do końca”.        
[2] Tora, Bereszit, 21:1. „I wspomniał Stwórca Sarę, jak powiedział, i uczynił Stwórca Sarze, jak obiecał”.
[3] Talmud Babiloński, traktat Sanhedryn, karta 74:2.
[4] Prorocy, Jeszajahu, 30:26. „I będzie światło księżyca jak światło słońca, a światło słońca będzie siedmiokrotnie mocniejsze, jak światło siedmiu dni, w dniu, gdy Stwórca opatrzy rany swojego ludu i uleczy jego ciosy”.
[5] Prorocy, Jirmijahu, 30:7. „Biada! Jak wielki jest ten dzień, nie ma mu podobnego! To czas ucisku dla Jaakowa, lecz zostanie z niego wybawiony”.
[6] Tora, Bereszit, 46:26. „Wszystkich dusz, które przyszły z Jaakowem do Micraim, pochodzących z jego lędźwi, oprócz żon synów Jaakowa, było w sumie sześćdziesiąt sześć dusz”.
[7] Zob. „Hakdama Zohar”, p. 17, od słów: „Dlatego powiedziano: ‘I matka pożycza swoje szaty córce…’”.
[8] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 71.
[9] Pisma, Szir HaSzirim, 3:7. „Oto łoże Szlomo, otoczone przez sześćdziesięciu wojowników, spośród wojowników Israela”.
[10] Prorocy, Jechezkel, 38:22. „I będę sądził go zarazą i krwią, i spuszczę na niego ulewny deszcz, grad, ogień i siarkę, na niego i na jego wojska oraz na liczne narody, które są z nim”.
[11] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 9, od słów: „I ta najwyższa kropka…”.
[12] Prorocy, Jeszajahu, 66:20. „I przyprowadzą wszystkich waszych braci ze wszystkich narodów jako dar dla Stwórcy – na koniach, na rydwanach, na wozach, na mułach i na wielbłądach – na Moją świętą górę, do Jeruszalaim, mówi Stwórca, tak jak synowie Israela przynoszą ofiarę w czystym naczyniu do domu Stwórcy”.
[13] Prorocy, Zecharja, 14:2. „I zgromadzę wszystkie narody na wojnę przeciw Jeruszalaimowi, i miasto zostanie zdobyte, i domy splądrowane, i kobiety zhańbione, i połowa miasta pójdzie na wygnanie, lecz reszta ludu nie zostanie wytępiona z miasta”.
[14] Pisma, Tehilim, 2:2. „Powstają królowie ziemi i władcy zmawiają się razem przeciwko Stwórcy i przeciwko Jego pomazańcowi”.
[15] Pisma, Tehilim, 2:4. „Siedzący w niebiosach śmieje się, Stwórca szydzi z nich”.
[16] Pisma, Tehilim, 104:31. „Niech chwała Stwórcy trwa na wieki, niech się raduje Stwórca swoimi dziełami”.
[17] Prorocy, Jeszajahu, 4:3. „I stanie się, że kto pozostanie na Syjonie i kto ocaleje w Jeruszalaimie, ten będzie nazwany świętym – wszyscy zapisani do życia w Jeruszalaimie”.