23) Ukryty aspekt ukrytych aspektów (sitra de-sitrin), z siły czystości Icchaka (mi-go de-tokfa de-tihara de-Icchak) i z osadu wina (mi-go durdaya de-chamra), wyszła jedna forma związania (nafak chad ne’icu ketira), zawierająca w sobie jedno – mężczyznę i kobietę (kaleel chad de-char u-nukwa). Jest czerwona jak róża (sumka ke-warda), rozdzielająca się na wiele stron i ścieżek (mitparszan le-kamma sitrin u-szwilin). Mężczyzna nazywa się Samael (dechura ikrei Samael), a jego kobieta jest zawsze związana w nim wewnątrz (nukwej kelila be-gawweh tadir). Tak jak on istnieje po stronie świętości (ke-ma de-ihu be-sitar kedusza), tak też po stronie przeciwnej (hachei name be-sitra achra), mężczyzna i kobieta złączeni jedno w jedno (dechar u-nukwa kelilan da be-da). Kobieta Samaela to wąż (nukwa de-Samael nachasz ikrei): kobieta cudzołożna (eszet zenunim), koniec wszelkiego ciała (kec kol basar), koniec dni (kec ha-jamim).

Sulam

23) „Z siły światła Icchaka” – świętości, „i osadów wina” – klipot, z obydwu „wychodzi jedna złożona forma”, składająca się z dobra i zła, „obejmująca zachar i nekewa (męski i żeński aspekt) jako jedność”. „Jest czerwona jak róża i rozchodzi się na wiele stron i wieloma drogami” – tzn. zawiera w sobie wiele właściwości.

Wyjaśnienie słów. Świecenie Icchaka nazywane jest „winem rozweselającym Stwórcę i ludzi”, tzn. świeceniem Hochmy, które świeci tylko z dołu do góry. A jeśli (człowiek) nie zachowuje umiaru w piciu wina – tzn. przyciąga je z góry w dół – powiedziano o tym: „Jeśli człowiek nie został godzien – staje się złem”[1], ponieważ odsłania się Malchut pierwszego skrócenia i wszystkie światła odchodzą[2].

I ta Malchut nazywa się „osadami wina”, jak powiedziano: „I napił się wina, i upił się”[3], ponieważ wypił ponad miarę, i wtedy „obnażył się we wnętrzu swego namiotu”⁶²⁴ – ponieważ ujawniły się osady wina. I powiedziano, że z połączenia światła Icchaka, zwanego „winem rozweselającym”[4], i osadów wina – tzn. ujawnienia Malchut pierwszego skrócenia, z powodu którego odchodzą wszystkie światła – z ich połączenia razem, jak z wina pełnego osadów, wychodzą zachar i nukwa nieczystości.

Zachar (męski aspekt) nazywany jest Sam, a nekewa (żeński aspekt) zawsze jest w nim zawarta. Tak jak po stronie świętości, w stanie katnut, ZoN zawarte są jedno w drugim, tak też i po stronie sitry achra zachar i nekewa zawarte są jedno w drugim. Nekewa Sama nazywana jest wężem, kobietą–nierządnicą[5], końcem wszelkiego ciała[6], końcem dni[7].

24) Dwa złe duchy łączą się razem (trejn ruchin biszin mitdabekan ka-chada): duch męski – subtelny (rucha de-dechura daqiq), duch żeński rozdziela się na wiele dróg i ścieżek (rucha de-nukwa be-kamma orchin u-szwilin mitparsza), i łączy się z tym duchem męskim (u-mitdabbeka be-hahu rucha de-dechura). Ozdabia swoje ciało wieloma ozdobami (kaszsztat garma be-kamma tachszitin), jak nierządnica, stoi z daleka na początku dróg i ścieżek (ke-zona merachaka kaejma be-rosz orchin u-szwilin), by zwodzić synów ludzkich (le-patta’a bene nasza).

Sulam

24) „Dwa złe duchy łączą się razem. Świecenie ducha zachar – jest subtelne” – tzn. WaK bez rosz. „Duch nekewy ujawnia się na wielu drogach i ścieżkach” – ponieważ stanowi pełny parcuf: rosz i guf, gdyż w klipie nekewa jest większa niż zachar. I łączy się z duchem zachar, i stroi się w liczne ozdoby, jak nikczemna nierządnica, stojąca na skrzyżowaniu dróg i ścieżek, aby kusić ludzi. I to uczy nas, że potrzebni są jej tylko ci, którzy dopiero zaczynają kroczyć drogą Stwórcy, którzy mogą wpaść w jej sidła. I to określa się jako „stojąca na skrzyżowaniu dróg” służby Stwórcy. Jednak ci, którzy przywykli już kroczyć drogami Stwórcy – od tych nierządnica oddziela się i nie ma nad nimi żadnej władzy.

25) Głupiec, który się do niej zbliży (szatja de-karew bahada), zostaje przez nią opanowany (atkifat bej), i całuje go (u-neszakat lej), poi go winem z osadu (maschat lej chamra de-durdaya), które jest goryczą jadowitych węży (di-merorat petanim). Gdy wypije (kejwan de-szatej), podąża za nią (astej abatra), a potem, gdy już go zobaczyła, zbacza za nią z drogi prawdy (le-vatar de-chamat lej, satej abatra me-orcha de-keszot). Odsłania swoje ciało (afszetat garma), ze wszystkich tych ozdób, które przyozdabiała w obecności tego głupca (mi-kol inun tikunin de-hawat mittakna le-gabei de-hahu szatja).

Sulam

25) Głupca, który się do niej zbliżył, trzyma ona i całuje go, i nalewa mu wina pełnego osadów z „żółci żmij”[8]. A po tym, jak wypije, poddaje się już jej uwodzeniu. I gdy widzi, że uległ jej pokusie i zboczył z drogi prawdy, pozbywa się wszystkich naprawień, w których się temu głupcowi ukazała.

26) Jej ozdoby służą do zwodzenia synów ludzkich (tikunin di-la, le-patta’a li-bene nasza): jej włosy są przystrojone na czerwono jak róża (sa’araha metaknin sumkan ke-warda), jej twarz biała i czerwona (anpaha chivrin we-sumkin), na jej uszach zawieszonych jest sześć ozdób – sztuka Egiptu (be-udnaha taljan szitta tikunin atuna de-Micraim), z tyłu głowy skupiają się wszystkie siły kraju wschodu (taljan al kadlaha kol cheile de-ar’a de-kadam). Jej usta są przygotowane w wąskim, pięknym otwarciu, w jej ozdobie (piha mittakna be-ftichu daqiq jae be-tikuna), język ostry jak miecz (liszana chadida ke-charba), jej słowa gładkie jak olejek (szi’ajan milaha ke-miszcha), jej wargi piękne, czerwone jak róża (sifwaha ja’an sumkin ke-warda), słodsza od wszelkiej słodyczy świata (metikuta be-kol metiku de-alma). Ubrana w purpurę (argwana lewaszat), ozdobiona czterdziestoma ozdobami (ittakkanat be-arba’in tikunin), brakuje jednej (chaser chad).

Sulam

26) Jej naprawienia służą uwodzeniu ludzi. Oto one: jej włosy są ułożone, czerwone jak róża; jej twarz – biała z czerwienią; na jej uszach wiszą sześć ozdób z „tkaniny egipskiej”[9]; z tyłu głowy gromadzą się wszystkie siły ziemi wschodu; jej usta, lekko rozchylone, są piękne w swoich upiększeniach; jej język – niczym ostry miecz; jej mowa płynie jak oliwa; jej wargi są piękne, czerwone jak róża; jest słodsza od wszystkich słodyczy świata. Ubrana jest w purpurę i ukazuje się w czterdziestu naprawieniach – bez jednego.

27) Głupiec podąża za nią (szatja satej abatraha), i pije z kielicha wina (we-szatej mi-kassa de-chamra), i popełnia z nią cudzołóstwo (wa-avid bah ni’ufin), i idzie za nią (we-astej abatra). Co ona robi? Zostawia go śpiącego na łożu (ma avdat? szavkat lej na’im be-arsa), wznosi się do góry (we-salkat le-ejla), i donosi na niego (we-alshinat alej), i bierze pozwolenie (we-natla reszu), i schodzi (we-nachata). Budzi się ten głupiec (it’ar hahu szatja), i myśli, że znowu będzie się z nią śmiał, jak wcześniej (we-chaszaw le-chajcha bahada ke-kadmejta), a ona zdjęła z siebie swoje ozdoby (we-hi a’adiat tikuna minah), i obrócił się do niego potężny wojownik (we-it’hadarat gibbar takif ka’im le-kivlej), odziany w płomień ognisty (lavesz lewusza de-nura melahata), w grozie silnej, trzęsącej ciało i duszę (be-dechilu takif meratta garma we-nafsza), oczy pełne przerażenia (malja de-ajinin dachalan), ostry miecz w ręce (charba szanana bi-jadej), z którego zwisają gorzkie krople (tipin meriran taljan me-hahu charba). Zabija tego głupca (katil lej le-hahu szatja), i wrzuca go do gehinom (we-armei lej le-go gehinom).

Sulam

27) Głupiec idzie za nią i, napiwszy się z kielicha jej wina, cudzołoży z nią, uległszy jej pokusie. Co ona wtedy robi? Zostawia go śpiącego w łóżku, a sama wznosi się bardzo wysoko i tam oskarża go, a otrzymawszy tam prawo go zabić, schodzi do niego. I zrzuciła już z siebie wszystkie swoje upiększenia, zamieniając się w stojącego przed nim potężnego olbrzyma, odzianego w szaty płonącego ognia, wzbudzającego niewyobrażalny lęk, przerażającego duszę i ciało. Jego oczy pełne są gniewu, w dłoni dzierży ostry miecz, z którego spływają gorzkie krople – zabija tego prostaka, rzucając go w gehinom.

Wyjaśnienie słów. Drzewo poznania, wino odurzające i kobieta–nierządnica⁶²⁶ – to jedno i to samo pojęcie: przyciąganie świecenia lewej linii z góry w dół. I zostało wyjaśnione⁶²², że Nukwa – to Drzewo poznania dobra i zła, ponieważ znajdują się w niej dwa punkty: miftecha i manula. „Jeśli człowiek został godzien – stało się dobrem” – tzn. idzie drogą linii środkowej, przyciągając świecenie Hochmy zawartej w lewej linii tylko z dołu do góry. Wówczas kropka manuli, znajdująca się w Nukwie Zeir Anpina, a będąca właściwością sądu, pozostaje ukryta, a ujawniona jest kropka właściwości miłosierdzia – i wtedy przekazuje ona całe dobro niższemu. To nazywa się, że człowiek jest połączony z ZoN świętości, i wino, które pije – mochin lewej linii – pije w odpowiedniej mierze: „(wino) rozweselające Stwórcę i ludzi”.

Ale „jeśli nie został godzien – to zło” – jeśli wzmacnia lewą linię, przyciągając jej świecenie z góry w dół, wtedy w Nukwie Zeir Anpina ujawnia się kropka manuli – właściwość sądu – i wszystkie światła życia odchodzą od niego. Jak powiedziano: „Z prochu jesteś i w proch się obrócisz”[10]. To nazywa się, że człowiek związał się z kobietą–nierządnicą i napił się odurzającego wina, przekraczając miarę, ponieważ przyciągnął świecenie lewej linii z góry w dół. I wtedy w winie ujawniają się osady – kropka właściwości sądu – i wino staje się dla niego „gorzkim kielichem”[11], gdyż te osady pozbawiają go życia.

A Stwórca chciał poddać sprawiedliwych próbie, aby zasłużyli na wielkie mochin[12]. Dlatego powiedziano: „Jedno naprzeciw drugiemu stworzył Stwórca”[13] – tzn. dał strukturze nieczystości niemal wszystko, co znajduje się w świętości, aby miała siłę pociągać ludzi. I przez to uczynił jedenaście upiększeń dla kobiety–nierządnicy, aby miała siłę uwodzić ludzi. Jak powiedziano o Drzewie poznania: „I ujrzała kobieta, że drzewo jest dobre do jedzenia, i że przyjemne jest dla oczu, i pożądane drzewo dla zdobycia mądrości – i wzięła z jego owocu i zjadła”[14] – gdyby w Drzewie poznania nie było tych przyciągających serce upiększeń, nie skosztowałaby.

To właśnie jedenaście upiększeń – jak powiedziano: „Jedenaście płacht z koziej wełny”[15]. A są to: włosy, twarz, uszy, tył głowy, usta, język, mowa, wargi, słodycz, odzienie i czterdzieści upiększeń bez jednego. I wszystkie one przeszły do niej od Nukwy świętości, jak powiedziano: „Napełnię się, bo on został opustoszony” – tzn. „Cor nie odbudowuje się inaczej, jak tylko na zniszczeniu Jeruszalajim”[16].

Pierwsze upiększenie. „Włosy jej są ułożone, czerwone jak róża”. Czerwone zabarwienie włosów wskazuje na świecenie Hochmy z lewej linii, zwane czerwonym. Ponieważ Hochma nazywana jest widzeniem, a kolory są postrzegane za pomocą wzroku, tzn. właściwości Hochmy. A kolor czerwony uważany jest za najważniejszy z kolorów, dlatego widoczny jest z daleka.

Drugie upiększenie. „Jej twarz – biała z czerwienią”. Biały kolor wskazuje na świecenie chasadim, a czerwony – na świecenie Hochmy. Wiadomo zaś, że całe doskonałość zawarta w Hochmie polega na jej połączeniu ze świeceniem chasadim. Dlatego w jej twarzy (panim) następuje naprawienie „połączenia Hochmy z chasadim”. I w tym tkwi całe piękno zawarte w Nukwie, które przyciąga serce.

Trzecie upiększenie. „Na jej uszach wisi sześć upiększeń z «tkaniny egipskiej»”. „Uszy” – to Bina, a „tkanina egipska” – to Hochma, jak powiedziano: „I odbiorę mądrość Egipcjan”. Lecz korzeń tej mądrości (Hochma) pochodzi z Biny, która powróciła do Hochmy, a nie z samej Hochmy prostego światła. Gdyż jej korzeniem jest rzeka Piszon, wychodząca z rzeki, która wypływa z Edenu, a to jest Bina, która powróciła do Hochmy, ale nie sama Hochma. I dlatego one wiszą na jej uszach, oznaczających Binę. „Sześć upiększeń” zostało w niej dokonanych przez tę „tkaninę egipską” i odpowiadają one sześciu sfirot: HaGaT NeHIM, a brakuje siódmego upiększenia odpowiadającego Malchut – z powodu ukrycia Malchut pierwszego skrócenia w Nukwie świętości, zwanej „manula”. I o tym powiedziano: „Jeśli człowiek został godzien – stało się dobrem”⁶²².

Czwarte upiększenie. „Z tyłu głowy skupiają się wszystkie siły kraju wschodu”. „Siły kraju wschodu” – to pradawna mądrość (Hochma), i dlatego nazywana jest „pradawną”, ponieważ to Hochma prostego światła. Dlatego powiedziano: „A mądrość Szlomo była większa niż mądrość wszystkich synów wschodu i wszelka mądrość Egipcjan”[17]. „Mądrość Egipcjan” pochodzi z Biny, która przemieniła się w Hochmę, a mądrość synów wschodu pochodzi z pradawnej mądrości. „Tył głowy” – to miejsce ciemności w parcufie, przeciwne twarzy (panim) – najbardziej świecącemu miejscu w parcufie, ponieważ pradawna mądrość pochodzi z Hochma stimaa (dosł. ukrytej Hochmy) Arich Anpina. I ta Hochma jest ukryta i w ogóle nie świeci. A całe świecenie Hochmy, które świeci w światach, pochodzi jedynie z Biny powracającej do Hochmy. Dlatego miejsce to znajduje się w ciemności. I dlatego naprawienie sił kraju wschodu dokonuje się w miejscu jej „tyłu głowy”.

Piąte upiększenie. „Jej usta, lekko rozchylone, są piękne w swoich upiększeniach”. „Usta (pe)” – to Malchut de-rosz. Istnieje szerokie otwarcie, gdy Malchut nie jest podsłodzona, i wtedy nie ma objawienia Hochmy. A jeśli otwarcie jest słabe, pochodzące z Malchut podsłodzonej w Binie, to to otwarcie jest objawieniem Hochmy. Dlatego dokonuje się w niej naprawienie „słabego otwarcia”, tzn. objawienie Hochmy, aby była ze świeceniem Hochmy.

Szóste upiększenie. „Jej język – jak ostry miecz” – by uwodzić ludzi.

Siódme upiększenie. „Jej mowa płynie jak oliwa”. Jej mowa jest płynna i łagodna, i dlatego ma wielką siłę pociągania ludzi za sobą.

Ósme upiększenie. „Jej wargi są piękne, czerwone jak róża”. Czerwony kolor wskazuje na siłę świecenia lewej linii.

Dziewiąte upiększenie. „Jest słodsza od wszystkich słodyczy na świecie”. To światło widzenia, czyli świecenie Hochmy. Jest ono słodkie, jak powiedziano: „Jak słodkie to światło dla moich oczu”.

Dziesiąte upiększenie. „Odziana jest w purpurę”. Kolor purpurowy składa się ze wszystkich czterech odcieni: białego, czerwonego, zielonego i czarnego[18].

Jedenaste upiększenie. „I ukazuje się w czterdziestu upiększeniach bez jednego” – w czterech kolorach: Hochma, Bina, Tiferet i Malchut (HuB TuM), z których każdy zawiera dziesięć sfirot, ale w dziesięciu sfirot de-Malchut brakuje Malchut de-Malchut, ponieważ nie jest godna przyjmowania światła jak Malchut świętości[19]. Dlatego – „czterdzieści bez jednego”.

Wszystkie te jedenaście upiększeń kobiety–nierządnicy są całkowicie podobne do upiększeń Nukwy świętości, ponieważ zostały od niej zapożyczone. Jak powiedziano: „Napełnię się, bo on został opustoszony”[20] – ponieważ Cor (Malchut klipy), nazywana „kobietą–nierządnicą”, buduje się wyłącznie na ruinie Jeruszalajim, Malchut świętości, i odwrotnie. I nie ma nic pomiędzy nimi – tylko koniec każdego z nich. Ponieważ ten, kto jest związany z Nukwą świętości, nieprzerwanie wznosi się, stopień po stopniu, aż do stanu: „A potem bardzo się wywyższy”[21]. A ten, kto wpadnie w sidła kobiety–nierządnicy, odkrywa, że „jej skutki są gorzkie jak piołun”[22], i także – „jej koniec to drogi śmierci”[23].

I to oznacza powiedziane: „Głupiec idzie za nią”. Wyjaśnienie. Już wyjaśniliśmy, że „Cor nie buduje się inaczej, jak na zburzeniu Jeruszalajim”⁶³⁷. I dzieje się to zarówno ogólnie, jak i jednostkowo – tzn. u każdego człowieka. I w chwili, gdy opuszcza świętość, przylepiając się do sitry achra, całe napełnienie i stopnie, które miał w swoim korzeniu w strukturze świętości, przechodzą do struktury stopni sitry achra – i ona napełnia się z ruiny świętości. I wiedz także, że człowiek jest związany albo ze świętością, albo z sitra achra – i one się nie stykają, nawet jeśli dzieli je tylko grubość włosa. I kiedy człowiek kieruje swoje pragnienie ku drogom sitry achra – jeszcze zanim wykona działanie – natychmiast odchodzi od niego świętość, a sitra achra zajmuje jej miejsce, zawłaszczając całe obfitości i stopnie, które miał w świętości. Jak powiedziano: „Kim jest głupiec? Tym, kto traci to, co zostało mu dane”[24].

Tak więc: „Człowiek nie popełni grzechu, jeśli nie wstąpi w niego duch głupoty”[25]. Ale jak to możliwe, że duch głupoty wstępuje w niego jeszcze przed grzechem, skoro jest on złączony ze świętością? Przecież one się nie stykają – nawet jeśli dzieli je tylko grubość włosa. Jednak ponieważ skierował swoje serce ku grzechowi, to jeszcze przed jego popełnieniem świętość odchodzi od niego, i traci on wszystkie stopnie, które posiadał w świętości, a duch głupoty sitry achra obłacza się w niego – i dopiero wtedy rzeczywiście może popełnić grzech. Ale zanim duch głupoty go nie obłoczy, nie jest w stanie grzeszyć.

A tego, kto związał się z kobietą–nierządnicą, Zohar nazywa głupcem i mówi, że „ten głupiec idzie za nią”. Bo już w chwili, gdy za nią idzie – nawet zanim popełni grzech – świętość natychmiast odchodzi od niego. A wszystkie stopnie, których się w świętości wcześniej dorobił, przechodzą do kobiety–nierządnicy, i z nich powstało wszystkich jedenaście jej upiększeń. I duch głupoty obłacza się w niego i staje się głupcem – a dopiero potem może faktycznie zgrzeszyć. Dlatego Zohar nazywa go głupcem.

Wszystkie te działania opisane w Zoharze nieuchronnie wynikają jedno z drugiego, jako „poprzedzające i następujące”, „przyczyna i skutek”. Bo po tym, jak rozpalił się pragnieniem do sitry achra – co jest pierwszym krokiem, który był jedynie pożądaniem i pragnieniem, a nie rzeczywistym czynem, bowiem dopiero idzie za nią – następuje drugie działanie, kiedy już jest zdolny do grzechu z powodu obłoczenia się w niego ducha głupoty. Ale najpierw pije z jej kielicha wina, i na razie pije to wino w miarę, jak w świętości.

Stąd wynika trzecie działanie: „i cudzołoży z nią, uległszy jej pokusie” – tzn. przyciąga świecenie lewej linii bez prawej, i to jest wino odurzające, przyciągane ponad miarę, co określa się jako cudzołóstwo z kobietą–nierządnicą.

A stąd – do czwartego działania: „Zostawia go śpiącego w łóżku” – ponieważ z powodu świecenia lewej linii bez prawej, wszystkie światła zostają mu odcięte, i zapada w sen.

Stąd – do piątego działania: „I, wzniósłszy się bardzo wysoko, oskarża go i otrzymawszy tam prawo go zabić, schodzi do niego” – tzn. wznosi się do góry i ujawnia jego grzech, i dzięki temu uzyskuje prawo, by go zabić, tzn. ujawnia nad nim Malchut właściwości sądu – i z tego powodu odchodzą od niego wszystkie światła życia.

Stąd – do szóstego działania: „Budzi się ten głupiec i chce się z nią znowu zabawić, jak wcześniej” – ponieważ ujawnienie właściwości sądu wybudza go ze snu, i jeszcze nie rozumiejąc, co się stało, próbuje zbliżyć się do niej tak, jak przedtem.

Stąd – do siódmego działania: „A ona już zrzuciła z siebie wszystkie swoje upiększenia” – ponieważ po tym, jak ujawniła się Malchut właściwości sądu, natychmiast odeszły od niej wszystkie światła i upiększenia – te, które miała od Malchut właściwości miłosierdzia.

Stąd – do ósmego działania: „I przemieniła się w stojącego przed nim potężnego olbrzyma” – dopóki jeszcze posiadała upiększenia, należała do klipy prawej linii, ponieważ cudzołóstwo pochodzi od klipy prawej linii. Ale teraz, gdy uwolniła się ze wszystkich upiększeń wskutek ujawnienia się w niej Malchut właściwości sądu, przemieniła się z klipy prawej linii w klipę lewej linii – we właściwość śmiercionośną.

I musimy wiedzieć, że Malchut właściwości sądu nie posiada wystarczającej siły, by uśmiercać ludzi na początku swojego objawienia, i musi się ona wielokrotnie ujawniać nad człowiekiem, aż ich połączenie zgromadzi się w takiej mierze, która będzie wystarczająca, by go uśmiercić. I to jest sąd, którym sądzony jest chory w chwili śmierci – tzn. zgromadzenie wszystkich okoliczności, które prowadzą Malchut właściwości sądu do takiej wielkości, że jest w stanie uśmiercać. A u podstaw tego leżą dwie przyczyny:

1. Pierwszy krok – głupiec idzie za nią, bo zapragnął dróg sitry achra, i to określa się jako „złe oko”, ponieważ pożądanie zależy od „oka”, bo „oko widzi, a serce pożąda”[26]. I dlatego powiedziano: „Oczy jego pełne są gniewu” – tzn. to zgromadzenie wszystkich pożądań sitra achra przez całe dni jego życia. Jak powiedziano: „Anioł śmierci patrzy we wszystkie oczy”[27], i również: „Dziewięćdziesięciu dziewięciu umiera od złego oka”[28].

2. Wszystkie pozostałe działania prowadzą do ujawnienia piątego działania i zawierają się w pojęciu „ostrego miecza”, ponieważ miecz (cherew חרב) – pochodzi od słowa „zniszczenie” (churban חורבן). To znaczy, niszczy budowlę świętości i wywyższa budowlę klipot. Dlatego o drugiej przyczynie powiedziano: „Ostry miecz w jego rękach” – w wyniku nagromadzenia pozostałych działań; a o zebraniu miary właściwości sądu, wystarczającej by zabić, powiedziano: „Gorzkie krople spływają z jego miecza – zabija on tego głupca, wrzucając go do gehinom”. I ten miecz prowadzi do nagromadzenia właściwości sądu do takiej miary, która nazywa się gorzkimi kroplami, i te krople uśmiercają „tego głupca, wrzucając go do gehinom”.

28) Jaakow zszedł do niej (Jaakow nachat le-gabah), i poszedł do jej miejsca (we-azal le-atrah), jak powiedziano: „I poszedł do Charanu” (szenemar: wa-jélech Charana), i zobaczył cały wystrój domu (we-chama kol tikun bejta), i został od niej ocalony (we-isztaziv minah). Jej męski aspekt – Samael – wyszedł naprzeciw niego (dechura di-lah: Samael, ab’ejsz kameh), i zszedł, by rozpocząć z nim walkę (we-nachat le-agacha bej k’rava), ale nie zdołał go pokonać (we-la jachel leh), jak jest napisane: „I walczył z nim mąż itd.” (dichtiw: wa-je’avek isz imo we-go). Wtedy został ocalony ze wszystkiego (kedejn isztaziv mi-kolla), i osiągnął doskonałość (we-isztalem be-szlimu), i wzniósł się na doskonały poziom (we-istallak be-darga szalim), i nazwany został Israel (we-itkrei Israel). Wtedy wstąpił na wyższy stopień (kedejn salik be-darga ila’a), i został dopełniony we wszystkim (we-isztalem be-kolla), i stał się środkowym filarem (we-hawa ammuda de-emcajta), i o nim jest napisane: „I środkowy rygiel itd.” (we-alej ketiw: we-ha-beriach ha-tichon we-go).

Sulam

28) Jaakow zszedł do niej, do kobiety–nierządnicy, i udał się do jej miejsca, jak powiedziano: „I wszedł do Charanu” – tzn. ona jest gniewem (charon) i sądami. I ujrzał tam wszystkie upiększenia jej miejsca przebywania, i został od niej wybawiony, i powrócił do ziemi Israela. A jej zacharowi, Samowi, nie spodobało się to, i zstąpił, by walczyć z nim – i nie zdołał go pokonać, jak powiedziano: „I walczył z nim człowiek”[29]. Wtedy Jaakow został uwolniony od wszystkich i napełnił się doskonałością, i wzniósł się na doskonały stopień – stopień „chaja”[30], nazywany Israel (ישראל), co jest kombinacją liter: „li-rosz” (לי ראש – „dla mnie głowa”). Wtedy wzniósł się na najwyższy stopień i, napełniwszy się wszelkim doskonałością, stał się środkowym filarem. I o nim powiedziano: „A środkowy rygiel pośrodku desek przechodzi od końca do końca”[31].

Wyjaśnienie. Do tego momentu, dopóki jeszcze znajdował się na stopniu Jaakow, skłaniał się głównie ku prawej linii i nie miał prawdziwego rosz, a tylko właściwość rosz wiary. Ale teraz, gdy przeszedł próbę gniewu i Sama, uwolnił się od nich i zasłużył na stopień chaja. To znaczy, że linia środkowa podtrzymuje świecenie dwóch linii, nie skłaniając się ani w prawo, ani w lewo. I wtedy ma prawdziwy rosz i nazywa się Israel, i uważany jest za środkowy filar, który podtrzymuje świecenie dwóch linii.

29) Czym jest: „I dotknął stawu jego biodra”? (mahu: wa-jigga be-kaf jerecho) – jego samego nie zdołał pokonać (leh la jachil), ale dotknął stawu jego biodra (aval naga be-kaf jerecho), to znaczy Nadawa i Awihu (de-inhun Nadaw we-Awihu), którzy wyszli z biodra Aharona (de-nafku min jerecho de-Aharon). A o Jaakowie jest napisane: „A środkowy rygiel pośród desek przechodził od końca do końca” (we-al Jaakow ketiw: we-ha-beriach ha-tichon be-toch ha-keraszim mabriach min ha-kace el ha-kace). (Dotąd tajemnice Tory).

---

[1] Zob. Przedmowa do Księgi Zohar, p. 123: „Malchut – to Drzewo poznania dobra i zła. Jeśli człowiek się zasłużył – staje się dobrem, a jeśli się nie zasłużył – to złem.”

[2] Zob. Zohar, rozdział Bereszit, część 1, p. 3, od słów: „W właściwości sądu, to znaczy we właściwości Malchut świata AK, zanim została podsłodzona w Binie…”

[3] Tora, Bereszit, 9:21. „I wypił on wina, i upił się, i obnażył się we wnętrzu swojego namiotu.”

[4] Pisma, Psalmy, 104:14–15. „Sprawia, że rośnie trawa dla bydła i zioła dla potrzeby człowieka, aby wydobywał chleb z ziemi, i wino, które rozwesela serce człowieka, i olej, który rozświetla oblicze, i chleb, który wzmacnia serce człowieka.”

[5] Prorocy, Hoszea, 1:2. „Początek słowa Stwórcy do Hoszei. I powiedział Stwórca do Hoszei: «Idź, weź sobie kobietę nierządu i dzieci nierządu, bo bardzo cudzołoży ta ziemia, odstępując od Stwórcy».”

[6] Tora, Bereszit, 6:13. „I powiedział Elohim do Noacha: «Koniec wszelkiego ciała przyszedł przede Mną, bo ziemia napełniła się gwałtem przez nich, a oto Ja ich zniszczę wraz z ziemią».”

[7] Pisma, Daniel, 12:13. „A ty idź ku końcowi i spocznij, a powstaniesz według swojego losu na końcu dni.”

[8] Pisma, Ijow, 20:13–14. „Lubi go i nie wypuszcza go, i zatrzymuje go w swoim podniebieniu. A jego pokarm przemieni się w jego wnętrzu – stanie się żółcią żmij w jego wnętrzu.”

[9] Pisma, Miszlej, 7:16. „Dywanami usłałam swoje łoże, tkaniną piękną z Micraim.”

[10] Tora, Bereszit, 3:19. „W pocie oblicza twego będziesz jadł chleb, aż wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty, bo prochem jesteś i do prochu powrócisz.”

[11] Prorocy, Jeszajahu, 51:17. „Obudź się, obudź się, powstań, Jeruszalajim, ty, który wypiłeś z ręki Stwórcy kielich Jego gniewu – wypiłeś aż do dna puchar zawrotu.”

[12] Zob. Zohar, rozdział Lech lecha, p. 117, od słów: „W tych słowach zawarty jest niezwykle głęboki sens…”

[13] Pisma, Kohelet, 7:14. „W dniu powodzenia raduj się, a w dniu niedoli rozważ: Stwórca uczynił to i tamto, aby człowiek nie odkrył nic, co po nim będzie.”

[14] Tora, Bereszit, 3:6. „I zobaczyła kobieta, że drzewo jest dobre do jedzenia i że jest rozkoszą dla oczu, i że drzewo to jest pożądane dla zdobycia mądrości; i wzięła z jego owocu, i zjadła, i dała także swojemu mężowi z nią – i on zjadł.”

[15] Tora, Szemot, 36:14. „I uczynił nakrycia z koziej sierści dla Namiotu: jedenaście takich nakryć uczynił.”

[16] Tora, Bereszit, 25:23. „I powiedział jej Stwórca: «Dwa narody są w twoim łonie, i dwa ludy oddzielą się z wnętrza twego; a jeden lud będzie silniejszy od drugiego, i starszy będzie służył młodszemu».” Komentarz Rasziego: „Nie będą wielcy jednocześnie – kiedy jeden się wznosi, drugi upada. O tym powiedziano: «Napełnię się, bo został on spustoszony» (Prorocy, Jechezkel, 6:2) – Cor napełnia się jedynie z ruiny Jeruszalajim.”

[17] Prorocy, Melachim I, 5:10. „I była mądrość Szlomo większa niż mądrość wszystkich synów Wschodu i cała mądrość Micraim.”

[18] Zob. wyżej, p. 17.

[19] Zob. „Przedmowa do Księgi Zohar”, p. 43, od słów: „I byli oznaczeni pieczęcią na czterech stronach…”

[20] Prorocy, Jechezkel, 26:2–4. „Synu człowieczy! Za to, że powiedział Cor o Jeruszalajim: «Aha! Złamany został, brama narodów, zwróci się do mnie; napełnię się, bo on został zburzony!» – dlatego tak powiedział Wszechmogący Stwórca: «Oto jestem przeciwko tobie, Cor, i sprowadzę na ciebie liczne narody, jak morze podnosi swoje fale. I zburzą mury Coru, i obalą jego wieże; i wymiotę z niego jego pył, i uczynię z niego nagą skałę».”

[21] Pisma, Ijow, 8:7. „A choć twój początek był mały, koniec twój bardzo się rozrośnie.”

[22] Pisma, Miszlej, 5:3–4. „Bo miód z plastrów ociekają usta obcej (kobiety), i jej słowa są gładsze niż olej. Lecz jej koniec gorzki jak piołun, ostry jak miecz obosieczny.”

[23] Pisma, Miszlej, 12:14. „Czasem droga człowieka wydaje się słuszna, lecz jej koniec wiedzie do śmierci.”

[24] Babiloński Talmud, traktat Chagiga, karta 4:1.

[25] Babiloński Talmud, traktat Sota, karta 3:1.

[26] „Serce i oczy są «szpiegami» ciała i służą jako pośrednicy w popełnianiu grzechów: oko widzi, serce pożąda, a ciało popełnia grzech”. Komentarz Rasziego, Bemidbar, 15:39, rozdział tygodniowy „Szlach”.

[27] Babiloński Talmud, traktat Awoda Zara, karta 20:2.

[28] Babiloński Talmud, traktat Bawa Mecia, karta 107:2.

[29] Tora, Bereszit, 32:25. „I został Jaakow sam. I zmagał się z nim człowiek aż do wschodu jutrzenki.”

[30] Zob. wyżej, p. 20, od słów: „Wyjaśnienie. Już wyjaśniliśmy, że pierwszy stopień mochin de-chaja…”

[31] Tora, Szemot, 26:25. „I będą osiemnaście żeber – dwa po każdej stronie z tyłu przybudówki – połączone razem.”