30) (Tosefta) Synowie świata, umiłowani Wyższego (bnej alma, rechimei ila’a), wyznaczeni przez Króla Władców (hurmana de-vurajirej), zbliżcie się, słuchajcie (kerivu szemau), kto jest mędrcem między wami (man chakkimei bechu), panami wnikliwego spojrzenia (marej de-ajnin be-suchletanu)? Niech przyjdzie i pozna (lejtej we-linda’a), że w chwili, gdy Biała Głowa bierze trzy litery (be-sza’ta de-rejsza chiwwara nateel telat atwin), i rzeźbi je w rzeźbie nad rzeźbami (we-galif lon be-gilufa be-gilufin): jedną alef (chad alef), jedną jud (chad jud), i jedną nun (we-chad nun), i zostaje wyrzeźbione: ejn (we-itgallif ejn). Alef to Głowa Wyższa Wszystkiego (alef rejsza ila’a de-kolla), ukrycie wszystkich ukryć (temira de-kol temirin). Jud to wzniesienie się woli (jud seliku dir’uta havej), dopełniona od Głowy do Wyższego (isztaklel me-rejsza le-ejla), i zstępująca w dół (we-nachat le-tata). Wyszła i wyprowadziła trzydzieści dwie ścieżki (nafaq we-apik tlatin u-tre szvilin), aż zostały wyrzeźbione między kamieniami drogocennymi, które się rozżarzają (ad de-itgallifu bein awnej jakar de-mitlahatan). I zostały związane w literze nun (we-itkashru be-ot nun), która jest męskim i żeńskim aspektem (de-ihu dechar u-nukwa), dwie miłości (trejn rechimin). Mocne połączenie (kiszura takifa), w nich się dopełniły (be-hu isztaklelu), i Imię Święte w nich zostało związane (u-szema kadisza be-hu itkashar). Z nich pochodzi pożywienie dla wszystkich (minajhu isztakach mezona le-kolla), nimi zostały dopełnione światy (isztaklelu almin).

Sulam

30)[1] „Mieszkańcy świata, miłujący Wyższego, wybrańcy rządów!” – Zohar zwraca się do tych, którzy zasłużyli na świecenie trzech linii. Ze strony świecenia linii środkowej nazywani są mieszkańcami świata, ponieważ Zeir Anpin, linia środkowa, nazywany jest „światem”. Ze strony świecenia linii prawej nazywani są miłującymi Wyższego. Ze strony świecenia linii lewej nazywani są wybrańcami rządów, ponieważ siła władzy pochodzi z lewej linii.

„Zbliżcie się i słuchajcie – kto mądry (chacham) spośród was, obdarzeni oczami rozumu (Twuna)” – czyli ci, którzy posiadają Hochmę zawartą w Twunie, ponieważ ta Hochma nazywana jest „oczami”, a nie Hochmą prostego światła – „niech przyjdzie i pozna: w chwili, gdy biała rosz, Atik, wziął trzy litery i zapieczętował je pieczęciami: alef א, jud י, nun ן – wtedy odcisnęło się ejn אין”:

• Alef א – rosz, która jest ponad wszystkimi, najbardziej ukryta ze wszystkich ukrytych, rosz Arich Anpina;
• Jud י – podniesienie pragnienia, które otrzymało doskonałość od rosz Arich Anpina na górze i opadło wraz ze swoją doskonałością w dół, do ZoN – to znaczy, wyszło z rosz Arich Anpina. „I utworzyło trzydzieści dwie ścieżki”, w chwili, gdy znów weszło do rosz Arich Anpina – „aż odcisnęły się one pomiędzy drogocennymi płonącymi kamieniami” – to ekran de-chirik, ponieważ ekrany nazywane są kamieniami;
• Nun ן – połączenie zachar i nekewa, dwóch kochających, silna więź stała się w nich doskonała, a święte imię „jud-hej יה” i „waw-hej וה” połączyło się dzięki nim. Z nich pochodzi pożywienie wszystkiego, i światy – czyli ZoN – otrzymały doskonałość.

Wyjaśnienie. Już wiemy, że wszystkie mochin zstępują w trzech zasiewach, zwanych cholam–szuruk–chirik[2]. I powiedziano: „Gdy biała rosz, Atik, wziął trzy litery i zapieczętował je pieczęciami: alef א, jud י, nun ן” – czyli te trzy zasiewy zwane pieczęciami. Alef א – „rosz, który jest ponad wszystkimi” – to Arich Anpin, nazywany najwyższą rosz ponad wszystkimi stopniami ABEA. Jednak Atik uważany jest za rosz tylko dla Arich Anpina, a nie dla stopni niższych niż Arich Anpin, ponieważ należy do pierwszego skrócenia[3]. Tylko Arich Anpin jest pierwszym, który przyjął w siebie drugie skrócenie – podniesienie Malchut do jego Biny. A jednocześnie jest „najbardziej ukrytym ze wszystkich ukrytych”, ponieważ światy nie mogą otrzymywać bezpośrednio od niego – jest bowiem tą pierwotną Hochmą, która pozostała ukryta. A dolne otrzymują tylko z jego Biny dzięki jej wyjściu z rosz Arich Anpina i powrotowi do nich. Ta Bina oznaczana jest literą jud י i zawiera w sobie cztery parcufim: Aba we-Ima oraz Israel Saba we-Twuna.

I powiedziano: „Jud – to podniesienie pragnienia” – czyli podniesienie Malchut do Biny nastąpiło w jud י. I otrzymała ona swoją doskonałość z rosz, który znajduje się na górze – rosz Arich Anpina – i opadła z tą doskonałością, którą otrzymała, i przekazała ją ZoN na dole. Jak dokonuje się otrzymania Biny u góry i przekazania w dół? Bina wyszła z rosz Arich Anpina i utworzyła trzydzieści dwie ścieżki – tzn. z powodu podniesienia Malchut do rosz Arich Anpina, Bina i TuM wyszły z rosz Arich Anpina do guf – czyli do WaK bez rosz – i w rosz Arich Anpina pozostały tylko Keter i Hochma. A także – Bina i TuM dziesięciu sfirot Biny opadły do ZoN, i Bina pozostała z kelim Keter–Hochma oraz z WaK świateł.

A po tym, podczas gadlut, Arich Anpin przywrócił Binę do swojego rosz, a także Bina przywróciła na swój stopień swoją Binę i TuM, które opadły do ZoN. I ZoN również wzniósł się wtedy razem z Biną i TuM na stopień Biny, ponieważ były z nimi złączone. I wtedy Bina znajduje się w właściwości „trzydziestu dwóch ścieżek”: dziesięć sfirot jej własnych i dwadzieścia dwie litery, które są kielim de-ZoN, wzniesionymi do niej. W ten sposób, przez wyjście na zewnątrz z rosz Arich Anpina, Bina opuściła swoją Binę i TuM spośród dziesięciu swoich sfirot, i połączyły się one z ZoN. I dlatego później, podczas gadlut, ZoN wznosi się razem z tą Biną i TuM na stopień Biny, i ona staje się trzydziestoma dwiema ścieżkami. Dlatego powiedziano, że „wyszła i utworzyła trzydzieści dwie ścieżki” – tzn. przy wyjściu jej z rosz Arich Anpina utworzyła w sobie trzydzieści dwa aspekty, trzydzieści dwie ścieżki: dziesięć od siebie samej i dwadzieścia dwa od ZoN.

Keter i Hochma, które pozostały w Binie podczas jej wyjścia na zewnątrz, to litery MI (מי) z imienia Elohim (אלהים), kropka cholam – prawa linia. A Bina i TuM Biny, które powróciły podczas gadlut wraz z ZoN, to litery ELE (אלה), które ponownie uzupełniły imię Elohim (אלהים) – tzn. kropka szuruk – lewa linia.

I z powodu braku drogocennego obłaczenia dla Hochmy, imię Elohim (אלהים) pozostaje ukryte, i Hochma nie może świecić, dopóki nie obłóczy się w drogocenne obłóczenie, które świeci – czyli w obłóczenie chasadim – i wtedy świeci[4]. „Aż odcisnęły się one pomiędzy drogocennymi płonącymi kamieniami”. „Kamienie” – to ekran, który znajduje się w ZoN, które wzniósł się do Biny. A po tym, jak Bina wydobywa stopień chasadim na ekranie znajdującym się w ZoN, łączą się jej dwie linie – prawa i lewa – i Hochma obłacza się w chasadim, które pochodzą z ekranu ZoN, i stają się one dla niej drogocennym obłóczeniem, które świeci. Dlatego ekran ten nazywany jest „drogocennymi kamieniami”. I nazywane są „płonącymi”, ponieważ względem Biny w tym ekranie zawarte są sądy, jako że jest to ekran pierwszego stadium.

„I łączą się w literze nun ן” – wzajemne zawarcie zachar i nekewa, dwojga kochających, czyli ZoN. Ponieważ obie linie Biny były zablokowane, zanim uczyniła ziwug na ekranie de-ZoN, a za pomocą ekranu de-ZoN zostały one odsłonięte, by świecić – i przez to złączyły się w ZoN. Mocne połączenie stało się doskonałe w ZoN, zawartych w literze „nun”, ponieważ Hochma znajdująca się w Binie nie może świecić bez nich, bez drogocennego obłóczenia, które otrzymuje z ziwugu na ich ekranie.

„I święte imię „jud-hej יה” i „waw-hej וה” złączyło się dzięki nim” – ponieważ „jud-hej יה” to Bina, gdzie „jud י” – to GaR Biny, obłóczone w wyższe Aba we-Ima, a „hej ה” – to ZaT Biny, obłoczone w ISZSuT. I one połączyły się dzięki literom „waw-hej וה” – czyli ZoN – ponieważ „jud-hej יה” nie mogą świecić bez nich. I od nich pochodzi pożywienie dla wszystkich – czyli w wyniku połączenia „jud-hej יה” przez „waw-hej וה” istnieje obfitość pożywienia dla wszystkich – zarówno Hochmy, jak i chasadim. I dzięki temu doskonałość otrzymują ZoN, nazywane światami, ponieważ niższy, który powoduje dodatkowe światło u wyższego, sam również zasługuje na cały ten wymiar, który wzbudził u wyższego. I dlatego ZoN, czyli „nun ן”, otrzymuje doskonałość w mochin Biny.

31) I dlatego została wyrzeźbiona nun otwarta (we-al da itgallif nun peszuta), jako ogólność dwóch: nun zgięta – jedna nukwa (kelala de-trejn: nun kefufa nukwa chada), jud – to wola, która wyprowadza ścieżki (jud de-ihi re’uta de-apek szvilin). Uderzył pomiędzy litery (batasz bein atwin), i uczynił firmament, Jaakowa (we-avad rakia de-Jaakow), między dwoma duchami (bein trejn ruchin), i spuścił między wygładzone wypowiedzi (we-attil bejnej szajfe milulej), aż zszedł do tej nun, która jest zgięta (ad de-nachat le-hai nun, de-ihi kefufa), i połączono ją razem (we-chawru lah ka-chada), północ i południe (cafon we-darom), a potem złączyły się razem (le-vatar itkashru ka-chada). Ta nun zgięta nazywa się Beer Szewa (hai nun kefufa, be’er Szewa ikrei), i została napełniona przez Jaakowa (we-itmallej mi-Jaakow), by poić wszystkie stada trzód (le-ashaka kol edrei ana), i dlatego: „I wyszedł Jaakow z Beer Szewa i poszedł do Charanu” (we-al da: wa-jecé Jaakow mi-be’er Szewa wa-jélech Charana). Dalej, Beer Szewa z Wyższego (tu, mi-be’er Szewa le-ejla), bo z niej wychodzi (de-ha minah nafik), potem idzie poić Charan, który jest dolną studnią (le-vatar azil le-ashka le-Charana, de-ihu bejra de-letata), gniew zapalczywości Stwórcy (charon af Haszem), miecz Stwórcy, sąd, dom sądu, Elohim (cherew Haszem, dina, bej dina, Elohim). I dlatego: „Elohim, narody weszły w Twoje dziedzictwo” (we-al da: Elohim bau goyim be-nachalatecha). (Dotąd Tosefta).

Sulam

31) I dlatego została odciśnięta prosta litera „nun ן” – zjednoczenie zachar i nekewa, ZoN – ponieważ zgięta „nun נ” to sama Nukwa, bez zachar. „Jud י”, czyli pragnienie, Bina, która utworzyła trzydzieści dwie ścieżki, dokonuje zderzeń pomiędzy dwudziestoma dwiema literami, które stanowią ZoN, aż zostają one odciśnięte między „drogocennymi płonącymi kamieniami”, tworząc „firmament” – i to jest Jaakow, linia środkowa między dwiema stronami – południem i północą, prawą linią i lewą linią – prowadząca do połączenia rozdzielonych MΙ (מי) i ELE (אלה), które zostały podzielone pośrodku, stając się prawą i lewą linią, pozostającymi ze sobą w sprzeczności. A teraz, poprzez ziwug de-akaa na ekranie de-chirik, który tworzy linię środkową, ponownie się łączą.

I w ten sposób powstają trzy linie wewnątrz samej linii środkowej. Aż do chwili, gdy Jaakow schodzi do zgiętej litery „nun נ”, czyli Nukwy, i dwie jego linie łączą się w niej w jedną całość. I przez to Nukwa zostaje zbudowana, stając się godna ziwugu. Następnie Jaakow i Nukwa łączą się w jedno i stają się prostą literą „nun ן”, zawierającą Jaakowa i Nukwę.

Zgięta „nun נ” – Nukwa zawarta w prostej literze „nun ן” – nazywa się Beer Szewą. I napełnia się od Jaakowa, aby poić wszystkie stada, czyli – dawać niższym. Powiedziano: „I wyszedł Jaakow z Beer Szewy i poszedł do Charanu”⁵⁷⁸ – to znaczy, Jaakow był złączony ze zgiętą „nun נ” w jedność w prostej „nun ן”, i w tym połączeniu zgięta „nun נ” nazywa się Beer Szewą. Powiedziano, że wyszedł z tego swojego połączenia z Beer Szewą i poszedł do Charanu – a to jest lewa linia i gniew (charon).

„Z Beer Szewy” – z góry, z Biny, ponieważ od niej pochodzi i z niej otrzymuje swoje napełnienie, a następnie idzie, aby napoić Charan – dolną studnię (beer), Nukwę, w której zawarte są sądy, zwane „gniewem (charon) Stwórcy”, a także „mieczem (cherew) Stwórcy”, w którym zawarty jest sąd najwyższego zarządzania, zwanego Elohim. I dlatego powiedziano o imieniu Elohim: „Wszechmocny (Elohim), narody weszły w dziedzictwo Twoje”[5] – ponieważ z tego imienia wychodzą sądy. „I wyszedł Jaakow” – tzn. wyszedł z napełnieniem – „z Beer Szewy” – z Biny – „i poszedł do Charanu” – aby przekazać napełnienie Nukwie, zwanej Charan w czasie, gdy brakuje jej napełnienia.

32) Rabbi Icchak siedział pewnego dnia przed wyjściem z jaskini (rabbi Jicchak hawa jatew joma chad kamej me’arata de-afekuta). Przechodził pewien człowiek, a z nim dwóch synów (a’awar chad bar nasz, u-trein benin immeh), i jeden mówił do drugiego (wa-hawa amar chad le-chad): „To jest siła słońca, pochodzi ze strony południowej (da tokfa de-szimsza, mi-sitra de-darom ihu), a świat nie istnieje inaczej jak tylko na duchu (we-alma la itkajam ella al rucha), ponieważ duch jest doskonałym utrzymaniem wszystkich stron (be-gin de-rucha ihu kijuma szlimu de-kol sitrin). Gdyby on nie trwał w doskonałości, świat nie mógłby się utrzymać” (we-ilmale de-ihu kajyma be-szlimu, la jachil alma le-itkajama).

Sulam

32) „Siła słońca” – Zeir Anpina – „pochodzi ze strony południowej”, tzn. z prawej, chasadim, „a świat” – Nukwa – „utrzymuje się jedynie dzięki duchowi (ruach)” – linii środkowej; „ponieważ duch (ruach) – to podpora i doskonałość ze wszystkich stron” – ponieważ linia środkowa, ruach, zawiera w sobie dwie strony – „południową i północną” – prawą i lewą, Hochmę i chasadim; „i gdyby nie znajdował się w doskonałości, świat”, Nukwa, „nie mógłby istnieć”.

33) Powiedział do niego jego młodszy brat (amar lo achuha ze’ira): „Gdyby nie Jaakow, świat by nie istniał” (ilmale Jaakow, la itkajam alma). „Chodź i zobacz: w chwili, gdy jego synowie jednoczyli jedność Wyższą (ta chaze: be-sza’ta de-jichadu benoj jichuda de-le’ejla), i mówili: «Słuchaj, Israelu, Stwórca jest naszym Bogiem, Stwórca jest Jeden» (we-amru: Szema Israel, Haszem Elohejnu, Haszem echad) – to jest doskonałość Wyższa (da hu szlimu ila’a), aby zjednoczyć się w jednej jedności (le-ityachada be-jichuda chada), wtedy przyłączał się Jaakow, ich ojciec (kedei itchabar Jaakow abuhon), i zajmował swoje miejsce (we-nateel bejtej), i zasiadał tam w jedno połączenie z praojcami (wi-jatew bej be-chibbura chada im awahan), by połączyć męskie i żeńskie jako jedno (le-itchabbera dechar we-nukwa ka-chada).

Sulam

33) „I gdyby nie Jaakow, świat by nie istniał. W chwili, gdy jego synowie wywołali wyższe zjednoczenie i powiedzieli: «Słuchaj, Israelu, Stwórco, Wszechmocny nasz, Stwórco – Jeden!»”[6] – i to jest wyższa doskonałość – pochodząca od Aba we-Imy – „aby połączyć się w pełnej jedności, wtedy połączył się ich ojciec Jaakow” – linia środkowa, Tiferet – „i wziął swój dom” – Nukwę, niższą jedność – „i zasiadł w nim w pełnej jedności z praojcami” – z dwiema liniami, prawą i lewą – „aby zjednoczyli się zachar i nukwa jako jedno”. Ponieważ nie ma ziwugu zachara i nukwy, zanim linia środkowa – Jaakow – nie uzgodni i nie połączy się z dwiema liniami, prawą i lewą – Awrahamem i Icchakiem.

---

[1] P. 29 w danej redakcji tekstu nie jest przytoczony.

[2] Zob. Zohar, Bereszit, część 1, p. 9.

[3] Zob. Zohar, Bereszit, część 1, p. 2, od słów: „Słowo «na początku (bereszit)» wskazuje na parcuf Arich Anpin…”

[4] Zob. „Przedmowa do Księgi Zohar”, p. 14, od słów: „Powiedziano, że «ono stoi i nie stoi». Z jednej strony, budowla już stoi w całej doskonałości…”

[5] Pisma, Psalmy, 79:1. „Psalm Asafa. Elohim, narody wkroczyły do dziedzictwa Twego, splugawiły Twój święty przybytek, obróciły Jeruszalajim w ruiny.”

[6] Zob. „Przedmowa do Księgi Zohar”, artykuł „Trzecie przykazanie”, p. 204–207.