258) Trzy szyki rozciągają się na wszystkie strony, na cztery strony świata (telat sidderin mitparszan le-kol sitar, le-arba sitrei alma), i w każdym szyku i szyku, który jest na każdą stronę, są kolejne trzy szyki (u-we-kol sidra we-sidra de-ihi le-kol sitar, telat sidderin achranin). Pierwszy szyk na stronę wschodnią – to trzy szyki, i to razem dziewięć szyków (sidra kadma’a de-lisitar mizrach, telat sidderin inun, we-inun tisha sidderin). Bo każdy szyk spośród tych trzech ma kolejne trzy szyki, i tak wychodzi, że jest dziewięć (be-gin de-kol sidra me-inun telat, it leih telat sidderin, we-isztakchu de-inun tisha). A pod nimi – niezliczone tysiące i dziesiątki tysięcy (we-kamma elef we-ribban techotajehon).

Sulam

258) Po trzy budowle rozdzielają się w każdej z czterech stron świata, i w każdej budowli każdej ze stron są trzy inne budowle. W pierwszej budowli strony wschodniej są trzy budowle, i ich dziewięć, ponieważ w każdej z tych trzech budowli zawarte są trzy budowle – razem dziewięć. I w każdej z pozostałych trzech stron świata również jest dziewięć budowli. I wiele tysięcy i dziesiątki tysięcy – pod nimi.

Początek artykułu tutaj jest nieobecny, a mówi się tam następująco:[1] „W Przybytku używano trzech rodzajów metalu – złota, srebra i miedzi. A w pozostałym używano czterech rodzajów, odpowiednio do HuG TuM, jak na przykład: «szeni tolet» – Malchut, «argaman» – Tiferet, «toala szani» – Gwura, «szesz» – Hesed. Lub na przykład: «cztery rzędy drogocennych kamieni», odpowiadające HuG TuM. Z tych – po trzy, z tych – po cztery, z tych – po dwa, z tych – po jednym. Jednak wszystko zostało zbudowane po trzy. To są trzy budowle”, i dalej wszystko tak jak w tym artykule.

Wyjaśnienie powiedzianego. Cztery strony świata – to Hochma i Bina, Tiferet i Malchut (HuB TuM). I chociaż są one zawarte jedne w drugich i w każdej z nich powinny być HuB TuM, to jednak są tam tylko Hochma-Bina i Tiferet w każdej, a Malchut jest nieobecna. Nawet w stronie zachodniej, w Malchut, są tylko Hochma-Bina i Tiferet, a jej własna właściwość, Malchut, jest w niej nieobecna. A rzecz w tym, że Malchut otrzymała podsłodzenie w Binie i dlatego uważana jest za właściwość Malchut Biny, tzn. właściwość ateret Jesod, a sama Malchut ukryła się dzięki temu podsłodzeniu[2].

Dlatego, chociaż są cztery strony HuB TuM, to jednak strona zachodnia, Malchut, to tylko ateret Jesod, czyli właściwość Tiferet, a nie Malchut. I kiedy one zawierają się nawzajem, w każdej z nich są tylko trzy właściwości – Hochma-Bina i Tiferet. I nawet w stronie zachodniej są tylko trzy właściwości – Hochma-Bina i Tiferet.

I powiedziano, że „po trzy budowle rozdzielają się w każdej z czterech stron świata” – tzn. nawet w stronie zachodniej, w Malchut. I są cztery porządki, ale „w każdej budowli każdej ze stron są trzy inne budowle” – a nie cztery, ponieważ brak jest własnej właściwości Malchut, a strona zachodnia – to tylko Malchut podsłodzona w Binie, ale nie sama Malchut. Dlatego istnieją dwa rodzaje zawierania się sfirot jednych w drugich:

  1. Gdy HuB TuM zawierają się nawzajem, i jest ich dwanaście, a nie szesnaście. I to zawieranie się nie jest zakończone, ponieważ powinno być ich szesnaście. I dlatego potrzebne jest drugie zawieranie się;
  2. Gdy trzy właściwości każdej strony również zawierają się nawzajem, i powstają trzy właściwości w każdej, razem dziewięć w każdej stronie. I dlatego powiedziano: „I ich dziewięć, ponieważ w każdej z tych trzech budowli zawarte są trzy budowle”, tzn. drugie zawieranie się jest zakończone, i całe ono – to miłosierdzie, ponieważ tam nie ma nawet zawierania się strony zachodniej.

Ale jednocześnie, dzięki naprawom i mohin liczby „dwanaście”, chociaż w Malchut brak jej własnej właściwości, to jednak otrzymuje od nich swoje naprawienie. I o tym powiedziano: „I wiele tysięcy i dziesiątki tysięcy – pod nimi” – ponieważ świecenia Hochmy, wychodzące z ISZSuT, uważane są za tysiące, jako że dziesięć ich sfirot liczy się w tysiącach. A świecenie chasadim, wychodzące od wyższych Aba we-Ima, uważane jest za dziesiątki tysięcy, ponieważ dziesięć ich sfirot liczy się w dziesiątkach tysięcy.

I naprzeciwko nich są klipot – naprzeciwko właściwości „tysiące” – które utrzymują się w Malchut podsłodzonej w Binie, i to jest ateret Jesod, której odpowiadają mohin „tysiące”. A są klipot naprzeciwko właściwości „dziesięć tysięcy”, które utrzymują się w niepodsłodzonej Malchut, tzn. we własnej właściwości Malchut. I to jest sens powiedzianego: „Padnie po twojej lewej stronie tysiąc”[3] – tzn. za pomocą mohin świecenia Hochmy, wychodzących z ISZSuT. One należą do właściwości „tysiąc” i wychodzą głównie z lewej linii. I to oznacza: „Po twojej lewej stronie” – tzn. z lewej strony.

„I dziesięć tysięcy po twojej prawej stronie – do ciebie się nie zbliżą”944 – tzn. za pomocą mohin de-chasadim, które wychodzą od wyższych Aba we-Ima, należących do właściwości „dziesięć tysięcy”, ratują się od klipot, znajdujących się we właściwości „dziesięć tysięcy”. I nie pozwalają tym klipot, które wychodzą z prawej linii, zbliżyć się do człowieka, i dlatego powiedziano: „Po twojej prawej stronie”. A klipot, należące do dziesiątek tysięcy, mają wielką siłę, i nie można ich powalić tak jak klipot, które należą do właściwości „tysiąc”.

I dlatego powiedziano o nich, że „do ciebie się nie zbliżą”, ponieważ nie można ich powalić do końca naprawy. I dlatego powiedziano: „I wiele tysięcy i dziesiątki tysięcy – pod nimi” – tzn. to są dwa wyżej wymienione rodzaje świecenia: powalające klipot właściwości „tysiące” i oddalające klipot właściwości „dziesiątki tysięcy”. W ten sposób naprawienie osiąga także samą Malchut, której brak w liczbie dwanaście – w takim stopniu, w jakim oddalają one klipot właściwości „dziesiątki tysięcy”.

259) Te dziewięć szyków wszystkie działają przez litery odciśnięte, i każdy szyk przyporządkowany jest tym literom odciśniętym, i wszystkie łączą się i mówią pieśń (hanei sidderin tisha, kullhu mitnahagei be-atwin reszimin, we-kol sidra istakei le-inun atwin reszimin, u-mitchabran kullhu, we-amrei szirata). A kiedy te litery unoszą się w powietrzu ducha, który panuje nad wszystkim, wtedy one je chwytają, i pieśń się rozpowszechnia (u-kad inun atwin parchei go awira de-rucha de-memana al kolla, kedein inun natlei, we-szirata itbassam). I jedna litera uderza się z dołu, a ta litera wznosi się i schodzi, i dwie litery unoszą się nad nimi (we-chad ot itbattasz mi-tatta, we-hahu ot salka we-nachata, u-trein atwin parchei alajehon). A ta litera z dołu – wznosi szyk z dołu ku górze i łączy się z nimi, i stają się trzema literami (we-hai ot mi-tatta, salka sidra mi-tatta le-ejla, we-itchabar behon, we-it’avidu telat atwin). Wszystkie zgodnie z literami jud, he, waw (kullhu le-fum atwin jud, he, waw), które są trzema wewnątrz świecącego zwierciadła (de-inun telat go aspaklarja ha-me’ira). Z nich wychodzą trzy szyki – i są to dwie litery, a ta litera, która się wznosi, łączy się z nimi – i są trzy (me-illejn itparszu telat sidderin, we-inun trein atwin, we-hahu ot de-salka, mitchabra imhon – we-inun telat).

Sulam

259) Wszystkie te dziewięć porządków są zarządzane określonymi zapisanymi literami. I każdy porządek, aby otrzymać napełnienie, podąża za tymi zapisanymi literami, które się do niego odnoszą. Kiedy te litery unoszą się w powietrzu tej strony, która jest postawiona ponad wszystkimi, poruszają się, i jedna litera z dołu otrzymuje uderzenie, i ta litera wznosi się i opuszcza, a dwie litery unoszą się nad nią. I ta litera, która jest na dole, wznosi ten porządek z dołu do góry i łączy się z nimi, z dwiema unoszącymi się literami, i stają się trzema literami, i wszystkie one odpowiadają literom „jud-hej-waw יהו”, i to są trzy w świecącym zwierciadle, w Zeir Anpinie. Od nich, liter „jud-hej-waw יהו”, oddzielają się trzy porządki, i są to dwie litery i litera, która się wznosi i łączy z nimi, i jest ich trzy.

Wyjaśnienie powiedzianego. Dziewięć porządków w każdej stronie – to HuB i Tiferet, w każdym z których są HuB i Tiferet. I powiedziano, że są one zarządzane określonymi literami, tzn. zgodnie z naprawą linii. Ponieważ znaki samogłoskowe (nekudot) znajdują się w Binie, a litery (otijot) – w ZoN. Dlatego trzy linie w Binie nazywane są trzema kropkami (także – znakami samogłoskowymi): cholam-szuruk-chirik, a w ZoN przedstawiają one trzy litery.

I dlatego powiedziano: „Wszystkie te dziewięć porządków” – HuB i Tiferet, w każdym z których są HuB i Tiferet, „zarządzane są określonymi zapisanymi literami” – trzema literami w formie: prawa-lewa-środkowa, wychodzącymi z trzech punktów Biny: cholam-szuruk-chirik. „I każdy porządek podąża za tymi zapisanymi literami, które się do niego odnoszą” – i każdy z dziewięciu porządków podąża za tymi zapisanymi literami, tzn. otrzymuje napełnienie od jednej z tych trzech liter: prawej-lewej-środkowej, odnoszących się do niego – od prawej w prawej stronie, lub od lewej w prawej stronie, lub od środkowej w prawej stronie; od prawej w lewej stronie itd., według tej samej zasady.

I teraz wyjaśnia się, na czym polega szczególność tych trzech liter, i powiedziano, że „kiedy te litery unoszą się w powietrzu tej strony, która jest postawiona nad wszystkimi, poruszają się” – tzn. prawa litera i lewa litera, wychodzące z dwóch punktów Biny – cholam i szuruk; i w momencie, gdy „jud י” weszła w światło (or אור) Biny, i światło stało się właściwością „powietrze (awir אויר)”, litery ELE (אלה) Imienia Elohim (אלהים) opadły z niej do ZoN, i pozostała z literami MI (מי) Imienia Elohim (אלהים), i to jest punkt cholam, właściwość chasadim i korzeń prawej linii.

A potem, gdy „jud י” wyszła z powietrza (awir אויר) Biny, i litery ELE (אלה) powróciły do niej, stały się litery ELE korzeniem lewej linii, i to jest Hochma bez chasadim, punkt szuruk. I wtedy dwie linie MI (מי) i ELE (אלה) są w sprzeczności: jedna – całkowicie chasadim, a druga – całkowicie Hochma, i każda chce anulować świecenie drugiej. Dlatego przechodzą one od sądu do miłosierdzia, i od miłosierdzia do sądu. Gdy przeważa lewa linia, ELE, wzmaga się siła sądu, a gdy przeważa prawa linia, MI, wzmaga się siła miłosierdzia, tzn. chasadim prawej linii. I dlatego, chociaż „jud י” już wyszła z powietrza (awir אויר), dwie linie nadal znajdują się we właściwości „powietrze”, tzn. w WaK, na stopniu ruach, ponieważ się zmieniają i nie świecą.

I powiedziano: „Kiedy te litery unoszą się w powietrzu” – tzn. prawa litera, wychodząca z MI, i lewa litera, wychodząca z ELE, przed wyjściem linii środkowej – i one „unoszą się w powietrzu tej strony, która postawiona jest nad wszystkimi” – tzn. w powietrzu Biny, postawionej nad wszystkimi mohin w światach. Innymi słowy, wszystkie mohin wychodzą z niej. Bo korzeń uniesienia się w powietrze, tzn. sprzeczności prawej i lewej linii, znajduje się tam – w Binie, ponieważ w czasie, gdy przeważa lewa linia, „jud י” wychodzi z powietrza (awir אויר), a w czasie, gdy przeważa prawa, „jud י” ponownie wchodzi w światło (or אור), i ono staje się powietrzem (awir אויר). I dlatego powiedziano, że „one się poruszają”, to znaczy – przechodzą raz do prawej linii i miłosierdzia, raz do lewej i sądu.

I już wiemy, że dla pogodzenia prawej i lewej linii oraz połączenia ich ze sobą, Zeir Anpin staje się właściwością MaN w Binie, ponieważ wznosi się do niej razem z literami ELE, z którymi jest złączony[4]. I wtedy dokonuje się ziwug de-akaa ze strony wyższego światła na ekranie Zeir Anpina, i wychodzi stopień chasadim, który godzi i łączy dwie linie: MI (מי) i ELE (אלה) ze sobą. I wtedy Imię Elohim (אלהים) zostaje w pełni dopełnione. I to jest punkt chirik i linia środkowa.

Dlatego powiedziano: „I jedna litera” – litera, która pochodzi z punktu chirik w Binie, „z dołu otrzymuje uderzenie” – tzn. następuje na nią ziwug de-akaa, i dokonuje się on z dołu, tzn. od Zeir Anpina, który wzniósł się do Biny jako MaN. I tak – na każdym stopniu: uważa się, że linia środkowa w nim pochodzi ze stopnia niższego, który wznosi MaN, tzn. niższy zawsze wznosi się razem z AHaP wyższego, z którymi jest złączony, i staje się tam linią środkową[5].

I dlatego powiedziano: „I ta litera wznosi się i opuszcza, a dwie litery unoszą się nad nią” – środkowa litera wznosi się z dołu i godzi dwie linie wyższego, „i dwie litery” wyższego „unoszą się nad nią”. Innymi słowy, ustanawia pokój między nimi, ponieważ wspiera świecenie obu – tak, aby lewa linia świeciła z dołu do góry, a prawa – z góry w dół[6].

I powiedziano, że „ta litera, która jest na dole, wznosi ten porządek z dołu do góry” – a litera przychodząca z dołu wznosi porządek, tzn. świecenie lewej linii, aby świeciła z dołu do góry. „I łączy się z nimi, i stają się trzema literami” – tzn. litera wznosząca się z dołu jako MaN łączy się z dwiema wyższymi literami – z prawą literą i z lewą literą – i stają się trzema literami: prawa-lewa-środkowa.

„Wszystkie one odpowiadają literom «jud-hej-waw יהו», i to są trzy w świecącym zwierciadle”. Wyjaśnienie. „Jud-hej-waw יהו”, znajdujące się w świecącym zwierciadle – to HaGaT Zeir Anpina, tzn. trzy linie w nim. I powiedziano, że te trzy litery, które tu, w Przybytku, tzn. w Nukwie, są przyciągane i działają zgodnie z trzema liniami Zeir Anpina, tzn. literami „jud-hej-waw יהו”. „Od nich oddzielają się trzy porządki” – z tych „jud-hej-waw יהו” wychodzą trzy porządki, trzy linie, „i to są dwie litery” – prawa litera i lewa litera, „i litera, która się wznosi” – środkowa litera, „łączy się z nimi” – łączy się z tymi dwiema, „i ich trzy” – i to są trzy litery we właściwości „jud-hej-waw יהו” Zeir Anpina.

I to już wystarczy, aby wyjaśnić to, co powiedziano na początku tego artykułu, to znaczy że porządki prac przy wznoszeniu Przybytku dzielą się w następujący sposób:

  • „Od tych – po trzy” – tzn. odpowiednio do HuB i Tiferet zawartych w każdej stronie;
  • „Od tych – po cztery” – odpowiednio do czterech stron HuB TuM. I ich dwanaście, ponieważ cztery strony – to HuB-TuM zawarte jedne w drugich, a w każdym z nich są tylko trzy: HuB i Tiferet, a Malchut jest nieobecna;
  • „Od tych – po dwa” – odpowiednio do dwóch liter w Nukwie, prawej i lewej, wychodzących z punktów cholam-szuruk;
  • „Od tych – po jednej” – odpowiednio do środkowej litery, która przychodzi z dołu od Nukwy i wychodzi z punktu chirik, i staje się w niej (w Binie) MaNem, i na niego dokonuje się ziwug de-akaa, wyprowadzający stopień ruach, który godzi i łączy prawą i lewą linię ze sobą.

Lecz w odniesieniu do tych trzech linii należy jeszcze wyjaśnić – co oznacza dziewięć porządków w każdej stronie, i to wyjaśnimy dalej.

260) Chodź i zobacz: te dwie litery wyższe, które wznoszą się w powietrzu, są splecione jedna w drugą – miłosierdzie w sądzie (ta chaze: inun trein otwin ila’in, de-salkin be-awira, inun kelilan da be-da, rachame be-dina), i dlatego są dwie. I one są ze świata wyższego, w tajemnicy aspektu męskiego (u-we-gin kach inun trein, we-inun me-alma ila’a, be-raza de-dchura). A ta litera, która się wznosi i łączy z nimi – to jest nukwa, i włącza się w obydwie (we-hai de-salka we-itchabra imhon, ihi nukwa, we-itkelilat be-tarwaijhu). Tak jak nukwa włącza się w dwa kierunki – w prawo i w lewo – i łączy się z nimi (ke-gawna de-nukwa itkelilat bi-trei sitrei, be-jemina u-be-smola, we-itchabrat behon), tak samo ta litera nukwa, która łączy się z dwiema innymi literami, a one są z dwóch stron – to wyższe, a to niższe – a wszystko to jedno: dechar i nukwa (hachei name hai ot nukwa, de-itchabrat bi-trei otwin achranin, we-inun bi-trei sitrin – ilejn ila’in, we-da le-tatta, we-kolla ihu chad – dechar we-nukwa). Bo gdy stworzony był świat, te litery są ze świata wyższego, które spłodziły wszystkie działania na dole, dokładnie według swojego wzoru (de-kad itbare alma, de-inun otwin me-alma ila’a ninhon, de-inun olidu kol ovadin le-tatta, ke-gawna de-lehon mamash). I dlatego ten, kto je zna i jest przez nie uważny, miłuje to, co w górze, i miłuje to, co na dole (u-we-gin kach: man de-jada lon we-izdahar behon, rachem le-ejla u-rachem le-tatta).

Sulam

260) Te dwie wyższe litery, wznoszące się w powietrzu – prawa i lewa – są zawarte jedna w drugiej – miłosierdzie w sądzie. I prawa litera – to chasadim i miłosierdzie, a lewa litera – to Hochma bez chasadim i sąd. I z powodu swojej przeciwności są uważane za dwie. I wychodzą one z wyższego świata i są właściwością zachar, a litera, która się wznosi i łączy z nimi, litera środkowa – to nukwa, ponieważ na jej ekranie dokonuje się ziwug de-akaa. I ona jest zawarta w obu – tzn. obie litery, prawa i lewa, łączą się ze środkową literą, i w niej samej tworzą się trzy litery – prawa, lewa i środkowa.

I tak jak cała Nukwa składa się z dwóch stron, prawej i lewej, które otrzymuje od Zeir Anpina, jak powiedziano: „Lewa ręka jego pod moją głową, a prawica jego obejmuje mnie”[7], i łączy się z nimi – tak i środkowa litera, będąca nukwą, łączy się z dwiema innymi literami i stają się w środkowej literze dwiema stronami – prawą i lewą. Dwie litery w niej stały się wyższymi, a ona sama – poniżej nich, i wszystkie trzy litery stały się jedną całością: zachar i nekewa. Innymi słowy, stały się jednością w ziwugu, jako zachar i nekewa, gdzie dwie wyższe litery – to zachar, a litera środkowa – to nekewa.

Bo przy stworzeniu świata, tzn. gdy wyszły trzy linie w Binie, aby stworzyć świat, ZoN, te dwie litery – prawa i lewa – pochodzą z wyższego świata, Biny. I one zrodziły według swojego dokładnego wzoru wszystkie działania na dole, a nie środkowa linia Biny. Dlatego te dwie litery są uważane za właściwość zachar. I dlatego każdy, kto je pojmuje i jest wobec nich ostrożny, jest umiłowany w górze i umiłowany na dole.

Wyjaśnienie. Stworzenie świata, ZoN, nastąpiło dzięki wzniesieniu ZoN w formie MaN do dwóch linii Biny – prawej i lewej – które stały się tam linią środkową i wtedy otrzymały wszystkie mohin, jakie znajdują się w Binie, jak powiedziano: „Trzech wychodzi dzięki jednemu, jeden znajduje się w trzech”[8]. I wynika z tego, że tylko dwie linie Biny – prawa i lewa – dają wszystkie mohin Zeir Anpinowi i Nukwie, ponieważ linia środkowa Biny – to same ZoN. A więc stworzenie świata zostało dokonane tylko za pośrednictwem dwóch liter – prawej i lewej – i dlatego są one uważane za właściwość zachar, a litera środkowa – za właściwość nekewa.

261) Rabbi Szymon powiedział: te litery wszystkie – męska i żeńska – są po to, by złączyć się razem w tajemnicy wyższych wód i niższych wód, i wszystko jest jedno, i to jest doskonała jedność (Rabbi Szimon amar: ilejn atwin kullhu – dechar we-nukwa – le-itkelala chada be-raza de-majin ila’in u-majin tatta’in, we-kolla chad, we-da ihu jichuda szelim). I dlatego ten, kto je zna i jest przez nie uważny, błogosławiony jest jego los w tym świecie i w świecie, który przychodzi, ponieważ on jest korzeniem doskonałej jedności jak należy (u-we-gin kach, man de-jada le-hon we-izdahar be-hon, zakka’a ihu chulakheih be-hai alma u-be-alma de-atei, be-gin de-ihu ikkara de-jichuda szelim kidka jaot). Trzy i trzy – z tej strony i z tej strony – w jednej jedności w doskonałości wszystkiego (telat telat mi-sitra da u-mi-sitra da, be-jichuda chada bi-szlimu de-kolla). A wszystkie one są tajemnicą wyższego porządku jak należy, według wzoru z góry, który jest porządkiem trój po trój w jednej tajemnicy (we-kullhu raza de-siddera ila’a kidka chazi, ke-gawna de-le’ejla, de-hahu siddera telat telat be-raza chada).

Sulam

261) Wszystkie te litery, tzn. wszystkie dwadzieścia siedem liter alfabetu, są właściwością zachar i nekewa, aby zawrzeć się nawzajem jako jedna całość. To znaczy litery odnoszące się do prawej i lewej linii są właściwością zachar, a odnoszące się do linii środkowej – właściwością nekewa. Litery właściwości zachar przekazują wyższe wody, a litery właściwości nekewa wznoszą MaN (wody nukw), i wszystko łączy się i staje się jedną całością. I to jest doskonała jedność. I dlatego ten, kto pojmuje te rodzaje jedności i jest ostrożny, aby właściwie je ukierunkować – szczęśliwy jego los w tym świecie i w przyszłym świecie. Ponieważ to jest stosowna podstawa doskonałej jedności.

„Po trzy” – litery dzielą się na grupy po trzy: dwa zachary – u góry, i jedna nekewa – na dole, „z jednej strony i z drugiej strony, w pełnej jedności”. Innymi słowy, prawa i lewa litera jednoczą się w jedno poprzez literę środkową, „i to jest doskonałość wszystkiego”. „I wszystkie one” – tzn. wszystkie grupy, z których każda zawiera trzy litery alfabetu, „są rozmieszczone w odpowiednim wyższym porządku” – jak w górze, w Binie, „gdzie ten porządek po trzy jest jedną całością”. Wyjaśnienie. Gdy wyszły trzy główne linie w Binie, zawarły się nawzajem i utworzyły w niej trzy grupy po trzy linie. Dlatego dwadzieścia siedem liter w Nukwie także dzielą się zgodnie z nimi na grupy po trzy litery.

262) Drugi porządek – od strony południa – trzy szyki należą do tej strony, i każdy szyk i szyk ma trzy trzy, i to razem dziewięć, jak zostało powiedziane (siddera tinjajna de-lisitar darom, telat sidderin inun le-hahu sitra, we-kol sidra we-sidra telat telat, we-inun tisha, ke-ma de-ittemar). A litery zostały podzielone w ten sposób – na wszystkie strony – by wszystko połączyło się jako jedno (we-atwin itpalgu hachei, le-kol sitrei, le-itchabra kolla ke-chad), ponieważ są litery w tajemnicy nukwy i litery w tajemnicy dechar, i wszystkie połączyły się razem i stały się jednym – w tajemnicy doskonałego Świętego Imienia (be-gin de-it atwin be-raza de-nukwa, we-atwin be-raza de-dchura, we-itchabru kullhu ke-chada, we-hawu chad, be-raza de-szma kadisza szelim). I nad nimi ustanowione są szyki – trzy trzy – jak zostało powiedziane (u-le-gabajehon sidderin memanan, telat telat, ke-ma de-ittemar). A wszystko wychodzi z szyku ojców z góry – według porządku, w którym zostały ustanowione litery Świętego Imienia jud, he, waw – jak zostało powiedziane (we-kolla nafka mi-siddera de-avahan de-le’ejla, ke-siddera de-ittakkena atwin de-szma kadisza jud he waw, ke-ma de-ittemar). Te wszystkie szyki poruszają się poprzez te znane litery, i są przez nie niesione, i niezliczone siły i dziesiątki tysięcy wszystkich poniżej – one je niosą i poruszają się w tym porządku (hanei sidderin kullhu, mitnahagei be-illejn atwin jedi’in, we-natlei behon, we-kamma cheilin we-ribwan kullhu le-tatta, de-natlei we-itnahagei be-siddera da).

Sulam

262) A po tym, jak zostały wyjaśnione dziewięć porządków pierwszej budowli, w stronie wschodniej – Tiferet, wyjaśniana jest druga budowla, odnosząca się do strony południowej – Hesed. „Trzy porządki są w tej stronie, i w każdym z porządków – po trzy, razem dziewięć porządków. I wszystkie one pochodzą od porządku praotców” – tzn. trzech linii na górze, w Binie – Awrahama, Icchaka i Jaakowa, „według porządku następstwa liter «jud-hej-waw יהו» w świętym Imieniu”. „Wszystkie te dziewięć porządków są zarządzane przez te znane litery” – trzy grupy po trzy litery: prawa-lewa-środkowa, „i przemieszczają się z nimi”. „I mnóstwo zastępów i dziesiątki tysięcy aniołów w dole, w światach BEA, poruszają się i są zarządzane za pomocą tego porządku południowej strony”.

263) Trzeci porządek – od strony północy – ma trzy szyki, które należą do tej strony, i są to razem dziewięć (siddera telita’a de-lisitar cafon, bi-telat sidderin inun le-hahu sitra, we-inun tisha). A w trzech kierunkach – po trzy na każdą stronę – są to dziewięć (u-bi-telat sitrin telat telat le-kol sitar, inun tisha). I te szyki pochodzą z trzech stron, jak zostało powiedziane (we-inun sidderin mi-telat sitrin ke-ma de-ittemar).

Sulam

263) Trzecia budowla, odnosząca się do strony północnej, to Gwura. Trzy porządki są w tej stronie, i jest ich dziewięć, ponieważ w tych porządkach są po trzy na każdą stronę – razem dziewięć. I te dziewięć porządków wychodzi z trzech stron: prawej, lewej i środkowej.

264) Dwadzieścia siedem – w tajemnicy liter, które są dwadzieścia siedem (sziw’a we-esrin be-raza de-atwin de-inun sziw’a we-esrin). I chociaż są dwadzieścia dwa, dopełnienie liter to dwadzieścia siedem (we-af al gav de-inun trein we-esrin, szlimu de-atwin inun sziw’a we-esrin). I tak wygląda porządek tych szyków – dwadzieścia siedem – w trzech po trzy szyki na każdą stronę (we-hachei sidura de-sidderin ilejn, sziw’a we-esrin, le-telat telat sidderin le-kol sitar). I są to trzy z tej strony, które są dziewięć (we-isztakchu ilejn gimmel me-hai sitra de-inun tisha), i trzy z tej strony, które są dziewięć (we-ilejn telat me-hai sitra de-inun tisha), i trzy z tej strony, które są dziewięć (we-ilejn telat de-hai sitra de-inun tisha). Razem wychodzi dwadzieścia siedem (isztakchu kullhu sziw’a we-esrin).

Sulam

264) „Dwadzieścia siedem porządków odpowiada dwudziestu siedmiu literom. I chociaż jest ich tylko dwadzieścia dwie, to w całości” – dwadzieścia dwie litery oraz podwójne „mancepach”[9], „jest ich dwadzieścia siedem”. „I porządek jest następujący. Te dwadzieścia siedem porządków rozdzielają się po trzy w każdej stronie – trzy w stronie wschodniej, trzy w południowej i trzy w północnej, i ponieważ trzy w każdej stronie zawierają się nawzajem, to trzy z jednej strony – to dziewięć, i trzy z drugiej strony – dziewięć, i trzy z trzeciej strony – dziewięć. W ten sposób wszystkie razem – to dwadzieścia siedem liter”.

265) I tajemnica tych dwudziestu siedmiu to dziewięć liter, które są w tajemnicy nukwy, aby nukwa mogła się połączyć z nimi, z osiemnastoma pozostałymi stronami, w tajemnicy dechar, i wszystko jest jak należy (we-raza de-illejn sziw’a we-esrin: inun tisha atwin de-inun be-raza de-nukwe, le-itchabra behon nukwa im inun temanei srei sitrei achranin, be-raza de-dchar, we-kolla ihu kidka chazi).

Sulam

265) I te dwadzieścia siedem liter składają się z dziewięciu liter właściwości nekewa, które łączą się z osiemnastoma innymi porządkami właściwości zachar. I wszystko – jak należy.

Wyjaśnienie. Już wyjaśniliśmy[10], że każde trzy litery – to trzy linie, wychodzące z trzech linii Biny. Dwie wyższe litery – prawa i lewa – są właściwością zachar, a trzecia litera pod nimi – to nekewa. Dziewięć liter, obecnych w każdej stronie – to trzy grupy po trzy.

W ten sposób, w każdej stronie są sześć liter właściwości zachar – trzy razy po dwie litery: prawa i lewa w każdej grupie, oraz trzy litery właściwości nekewa – trzy środkowe litery każdej grupy. A więc jest sześć zacharów i trzy nekewy w stronie wschodniej, sześć zacharów i trzy nekewy w stronie południowej, a także sześć zacharów i trzy nekewy w stronie północnej. I razem – to osiemnaście zacharów i dziewięć nekewot.

Dlatego powiedziano: „I te dwadzieścia siedem liter składają się z dziewięciu liter właściwości nekewa” – ponieważ trzy litery właściwości nekewa obecne są w każdej stronie, a trzy razy po trzy – to dziewięć. I sześć liter właściwości zachar obecnych jest w każdej stronie, a trzy razy po sześć – to osiemnaście. W ten sposób dwadzieścia siedem liter dzielą się na osiemnaście właściwości zachar i dziewięć właściwości nekewa.

266) Chodź i zobacz: tak jak są litery wyższe ze świata wyższego, tak też są inne litery na dole (ta chaze: ke-gawna de-inun atwin ila’in de-alma ila’a, hachei name atwin achranin le-tatta). Litery wyższe są wielkie, a litery niższe – małe, i wszystko jest według tego wzoru (atwin ila’in rabrevin, we-atwin tatta’in ze’irin, we-kolla da ke-gawna da). A wszystkie te tajemnice są w tajemnicy dechar i nukwa – wszystko jest jedno w doskonałości (we-kol hanei razin, be-raza de-dchar we-nukwa, kolla chad bi-szlimu).

Sulam

266) Podobnie jak te litery, które znajdują się w wyższym świecie – w Binie – istnieją inne litery na dole – w Nukwie. Wyższe litery, w Binie, są duże, a niższe litery, w Nukwie, są małe. I wszystko to jest jedno na podobieństwo drugiego: wszystko, co znajduje się w literach Biny, znajduje się też w literach Nukwy. I w nich zawarte są wszystkie właściwości zachar i nekewa, jakie istnieją w literach. I wszystko to jest jednością w swojej doskonałości. Innymi słowy, wszystko, co znajduje się w wyższym świecie, znajduje się też w niższym.

[1] Zob. Zohar, rozdział Pkudej, punkty 132–133

[2] Zob. Zohar, rozdział Bereszit, część 1, punkt 82, od słów: „Wyjaśnienie powiedzianego…”.

[3] Pisma, Tehilim, 91:7. „Padnie u twego boku tysiąc, a dziesięć tysięcy po twojej prawicy – ciebie to nie dosięgnie”.

[4] Zob. wyżej, punkt 30, od słów: „I powiedziano: «Jud – to wzniesienie pragnienia»…”

[5] Zob. wyżej, punkt 30, od słów: „Keter i Chochma, które pozostały w Bina…”

[6] Zob. Zohar, rozdział Bereszit, część 1, punkt 50.

[7] Pisma, Pieśń nad pieśniami 2:6. „Lewica jego pod głową moją, a prawica jego obejmuje mnie”.

[8] Zob. Zohar, rozdział Bereszit, część 1, punkt 363.

[9] Pięć liter z podwójną pisownią: mem, nun, cadi, pe, chaf. Druga forma pisowni jest używana, gdy występują na końcu słowa.

[10] Zob. wyżej, punkt 261.

, , , , 08 Wajece, 1 Bereszit, Zohar