32) Rabbi Aba rozpoczął i powiedział: „Piękny wzniesieniem, radość całej ziemi, Góra Syjon, krańce północy, miasto Wielkiego Króla” (Rabbi Aba ptach we-amar: jafe nof mesos kol ha-arec, har Cijon, jarketej cafon, kirjat melech raw) – ten werset to tajemnica wiary (hai kra raza de-mehejm’nuta ihu). „Piękny wzniesieniem” – to Josef Sprawiedliwy (jafe nof – da ihu Josef ha-cadik), jak napisano o nim: „A Josef był piękny na wygląd i piękny w postaci” (di-chtiw bei: wa-jehi Josef jafe to’ar we-jafe mar’eh). „Radość całej ziemi” – to radość i wesele, na górze i na dole (mesos kol ha-arec – ihu chedwa we-chedu le-eila we-tata). „Góra Syjon, krańce północy” – ponieważ w jego udziale stoi Przybytek Szilo (har Cijon jarketej cafon – begin de-be-chulkei ka’im maszkena de-Szilo). „Góra Syjon” – to Jeruszalajim (har Cijon – da Jeruszalajim). „Krańce północy” – tak rzeczywiście jest, na górze i na dole (jarketej cafon – hachei hu wadaj le-eila we-tata).

Sulam

32) Zagłos zabrał rabbi Aba, oświadczając: „«Piękny jest widok, radość całej ziemi, góra Cijon, północny kraniec miasta Wielkiego Króla»[1]. Tutaj mowa o właściwości wiary. «Piękny jest widok» – to Josef-sprawiedliwy, jak powiedziano: «I Josef był piękny postawą i piękny wyglądem»[2]. «Radość całej ziemi» – to radość i wesele w górze i w dole. «Góra Cijon, północny kraniec» – ponieważ w dziedzictwie Josefa znajduje się Świątynia Szilo. «Góra Cijon» – to Jeruszalajim, to znaczy Nukwa. «Północny kraniec» – bez wątpienia, tak jest i w górze, i w dole” – ponieważ zarówno górna Świątynia, jak i dolna Świątynia znajdują się po stronie północnej, to znaczy w świeceniu lewej linii Biny, i to jest świecenie Hochmy.

33) „Miasto Wielkiego Króla” (kirjat melech raw) – to miejsce przygotowane, by przyjąć Wielkiego Króla (atar ihu metakkana le-kabel melech raw), to jest Król Najwyższy nad wszystkim, Święty Świętych (da malka ila’a de-kolla, kodesz ha-kodaszim). Bo stamtąd pochodzi całe świecenie, i wszystkie błogosławieństwa, i całe wesele wszystkiego (de-ha mi-taman atja kol nehiru, we-kol birchan, we-kol chedu de-kolla), bo stamtąd promienieją wszystkie oblicza (de-ha mi-taman naharin kol anpin), i Świątynia błogosławiona jest stamtąd (u-bei mikdasza itbarecha mi-taman). A gdy ona zostaje pobłogosławiona, stamtąd wychodzą błogosławieństwa dla całego świata (we-kad ihi mitbarecha, mi-taman nafkei birchan le-kol alma), bo cały świat stamtąd jest błogosławiony (de-ha kol alma mi-taman itbarecha).

Sulam

33) „«Miasto Wielkiego Króla» – to miejsce ustanowione dla oblicza Wielkiego Króla. To wyższy Król nad całym Świętym Świętych, ponieważ stamtąd wychodzi całe światło i wszystkie błogosławieństwa oraz cała radość wszystkich, i stamtąd jaśnieją wszystkie oblicza. I stamtąd błogosławiony jest Przybytek, a gdy on jest błogosławiony, stamtąd wychodzą błogosławieństwa dla całego świata, bo cały świat jest błogosławiony stamtąd.”

[1] Pisma, Tehilim, 48:3. „Piękność podniesienia, radość całej ziemi – góra Cijon, po stronie północnej – miasto Wielkiego Króla”.

[2] Tora, Bereszit, 39:6. „I pozostawił wszystko, co miał, w rękach Josefa, i nic przy nim nie wiedział, oprócz chleba, który jadł. A Josef był piękny postawą i piękny wyglądem”.