97) „A głos usłyszany został w domu Faraona” (we-ha kol niszma bejt Par’o). Rabbi Aba rozpoczął i powiedział: „Zatęskniła i zemdlała dusza moja do dziedzińców Stwórcy, serce moje i ciało moje radośnie wołają do Boga żywego” (Rabbi Aba ptach we-amar: nichsefa we-gam kalta nafshi le-chatsrot Haszem, libbi u-wesari jerannenu el El Chaj). Przyjdź i zobacz: każdy człowiek, który modli się swoją modlitwą przed swoim Panem, powinien poprzedzić to błogosławieństwem każdego dnia i dnia, i modlić się swoją modlitwą przed swoim Panem w odpowiednim czasie (ta chaze: kol bar nasz de-tsallej tslotej kamej Marej, itztarich leih le-akdama leih birchan be-kol joma we-joma, u-le-tsallej tslotej kamej Marej be-zimna de-itztarich).

Sulam

97) „«I rozeszła się wieść w domu Faraona»[1]. Powiedziano: «Tęskni i omdlewa dusza moja za dziedzińcami Stwórcy, serce moje i ciało moje śpiewają do Boga Żywego»[2]. Każdy człowiek, który zanosi modlitwę przed swoim Władcą, powinien każdego dnia najpierw pobłogosławić Go, a dopiero potem wznosić swoją modlitwę we właściwym czasie.”

98) Rano – by zjednoczyć się z prawicą Stwórcy, błogosławiony On (be-tsafra, le-achada be-jemina de-Kudsza Brich Hu). Po południu – by zjednoczyć się z lewicą (be-mincha, le-achada be-smola). A modlitwa i prośba potrzebne są człowiekowi każdego dnia, by się z Nim zjednoczyć (u-tslota u-bauta, itztarich leih le-bar nasz be-kol joma we-joma, begin le-it’achada bei). I już wyjaśniliśmy: kto modli się swoją modlitwą przed swoim Panem, musi uważać, by nie usłyszeć własnego głosu w swojej modlitwie, a kto słyszy swój głos podczas modlitwy, jego modlitwa nie zostaje wysłuchana (we-okimna: man de-tsallej tslotej kamej Marej, itztarich leih de-la le-miszma kalej be-tslotej, u-man de-ashma kalej be-tslotej, tslotej la isztema).

Sulam

98) Rano człowiek powinien zjednoczyć się z prawą stroną Stwórcy – z Hesed. Podczas popołudniowej modlitwy (mincha) powinien zjednoczyć się z lewą stroną Stwórcy. Człowiekowi potrzebna jest modlitwa i prośba każdego dnia, by jednoczyć się ze Stwórcą. Kto wznosi modlitwę przed swoim Władcą, nie powinien wydawać głosu podczas modlitwy. A jeśli człowiek wydaje głos podczas modlitwy – jego modlitwa nie zostaje przyjęta.

99) Dlaczego? Ponieważ modlitwa nie jest tym głosem, który jest słyszalny, bo ten głos, który słychać, to nie jest modlitwa (mai ta’ama – begin de-tslota la’aw ihi hahi kala de-isztama, de-hahu kol de-isztama la’aw hi tslota). A czym jest modlitwa? To inny głos, który zależy od tego, co jest słyszalne (u-man ihu tslota? da kala achra de-talja be-kala de-isztama). A który to jest głos słyszalny? To ten głos, który jest z literą waw – głos, który się z nią łączy. A ten głos – bez waw (u-man hu kala de-isztama? da hahu kol de-hu be-waw, kala de-talja bej; da hahu kol be-la waw).

Sulam

99) Rzecz w tym, że modlitwa to niesłyszalny głos, ponieważ głos, który jest słyszalny – to nie jest modlitwa. Czym zatem jest modlitwa? To inny głos, który zależy od głosu słyszalnego. Czym jest głos słyszalny? To głos (kol קול) z literą waw ו. A głos, który od niego zależy – to głos (kol קלֹ) bez waw.

Wyjaśnienie. Niesłyszalny głos – to chasadim ukryte od świecenia Hochmy, głos Biny. A słyszalny głos – to chasadim objawione w świeceniu Hochmy, czyli Zeir Anpin, w którym od chaze i niżej Hochma się odkrywa[3]. Ale istnieje jeszcze jeden niesłyszalny głos – Nukwa, wtedy, gdy jest Hochmą bez chasadim, a Hochma nie może świecić bez chasadim. I dlatego nazywa się ją „modlitwą wypowiadaną szeptem”[4], a także głosem (kol קלֹ) bez waw.

Litera waw ו symbolizuje Zeir Anpin, który daje jej chasadim, i wtedy staje się słyszalna. Gdy brakuje jej waw, to znaczy Zeir Anpina, jest pozbawiona chasadim i niesłyszalna, czyli nie przekazuje na zewnątrz. I dlatego powiedziano, że modlitwa to niesłyszalny głos, ponieważ jest to Hochma bez chasadim, która nie świeci.

Czym zatem jest modlitwa? To inny głos, zależny od słyszalnego głosu i musi otrzymać chasadim od Zeir Anpina, czyli od głosu słyszalnego, i wtedy Hochma w niej obłacza się w chasadim i staje się słyszalna. Czym więc jest głos słyszalny? To głos (kol קול) z waw ו – czyli Zeir Anpin. A głos, który od niego zależy – to głos (kol קלֹ) bez waw, czyli Nukwa, której brakuje chasadim.

100) I dlatego nie powinien człowiek słyszeć swojego głosu w swojej modlitwie, lecz modlić się szeptem, tym głosem, który nie jest słyszalny (u-ve-gin kach, la itztarich leih le-bar nasz le-miszma kalej be-tslotej, ella le-tsal’a be-lachasz, be-hahu kala de-la isztama), a to jest modlitwa, która jest zawsze przyjmowana (we-da hi tslota de-itkabbalat tadir). A znakiem tego jest: „A głos był słyszany” – głos bez waw, „był słyszany” (we-simanajch: we-ha-kol niszma – kol be-la waw – niszma). To jest modlitwa cicha, jak napisano o Chanie: „a jej głos nie był słyszany” (da hi tslota de-hi be-chaszai, di-ktiv be-Chana: we-kolach lo jiszama). To jest modlitwa, którą Stwórca, błogosławiony On, przyjmuje, kiedy jest zrobiona z wewnętrznej woli, z intencją i przygotowaniem, jak należy, by jednoczyć zjednoczenie Jego Pana jak należy każdego dnia (da hi tslota de-Kudsza Brich Hu kabel, kad it’aved go re’uta, we-kawwana, we-tikkuna kidka jaot, u-lejachada jichuda de-Marei kidka jaot be-kol joma).

Sulam

100) I dlatego podczas swojej modlitwy człowiek nie powinien wydawać głosu, lecz powinien modlić się szeptem, niesłyszalnym głosem, tak jak w Nukwie, która nazywa się modlitwą. Poprzez naszą modlitwę łączymy niesłyszalny głos z Zeir Anpinem, słyszalnym głosem. Taka modlitwa zawsze jest przyjmowana, ponieważ w największym stopniu skierowana jest na ziwug z Zeir Anpinem. I o tym powiedziano: „I usłyszana została wieść” – to znaczy, został usłyszany głos bez waw, czyli modlitwa szeptem, która jest przyjmowana. Jak powiedziano: „Chana zaś mówiła w sercu swoim; tylko usta jej się poruszały, ale jej głosu nie było słychać”[5]. Taką modlitwę Stwórca przyjmuje, gdy jest wznoszona z pragnieniem i intencją, odpowiednio naprawiona, i gdy człowiek codziennie wprowadza jedność swojego Władcy – tak jak należy.

101) Rabbi Elazar powiedział: głos w ciszy – to głos wyższy, z którego wychodzą wszystkie głosy (Rabbi Elazar amar: kala be-chaszai – da hi kala ila’a, de-kol kalin nafkin mi-taman). Natomiast głos bez waw – to modlitwa dolna, która idzie, by się wznieść do waw i złączyć się z nią (aval kol be-la waw – da hi tslota de-letata, de-i hi azla le-istalleka be-waw, u-le-itchabber bei).

Sulam

101) Skryty głos (kol kol קול קול) – to głos wyższego, głos w Binie, skąd pochodzą wszystkie głosy, i to jest pierwszy rodzaj głosu, który jest niesłyszalny. Natomiast głos (kol קלֹ) bez waw – to modlitwa w dole, czyli Nukwa, drugi rodzaj niesłyszalnego głosu. I ten głos musi wznosić się do waw ו – czyli do Zeir Anpina, i połączyć się z nim, aby otrzymać od niego chasadim.

102) Przyjdź i zobacz: „a głos był słyszany” – to jest głos bez waw, to jest głos płaczu nad Pierwszą Świątynią i nad Drugą Świątynią (ta chaze: we-ha-kol niszma – da hu kol be-la waw, da hi kala de-bachat al Mikdasz riszon we-al Mikdasz szeni). „Był słyszany” – jak powiedziano: „Głos w Rama słyszany” (niszma: ke-ma de-at amart: kol be-Rama niszma). „W Rama” – co to jest „w Rama”? To jest świat wyższy, świat, który ma przyjść (be-Rama – mai be-Rama? da hu alma ila’a, alma de-atei), a znakiem dla ciebie: „Od Ramy aż do Bet-El” – „od wieczności do wieczności” (we-simanach: min ha-Rama we-ad Bejt-El, min ha-olam we-ad ha-olam). Tu „w Rama” – to świat wyższy (hacha be-Rama – da alma ila’a), bo w tej chwili, gdy w Rama był słyszany głos, co jest napisane? „I wezwał Stwórca, Elohim Cwaot, w owym dniu do płaczu i do lamentu…” (de-ha be-hahi sza’ta, di be-Rama niszma, ke-dein ma ketiv? wa-jikra Haszem Elohim Cewa’ot ba-jom hahu le-wchi u-le-mispeid we-gomer).

Sulam

102) Głos (kol קלֹ) bez „waw” – to Nukwa, gdy oddziela się od Zeir Anpina, i to jest ten głos, który płacze nad Pierwszą Świątynią i nad Drugą Świątynią, jak powiedziano: „Słychać głos w Ramie”[6]. Co znaczy „w Ramie (dosł. na wysokości)”? To wyższy świat – Bina. I niech będzie ci to znakiem: „z Ramy do Bejt-El” – to znaczy „od świata do świata”[7] – od Biny, zwanej Ramą (wysokością), czyli światem wyższym, do Malchut, zwanej Bejt-El (domem Stwórcy), czyli świata niższego. Tak i tutaj: „Rama (wysokość)” – to wyższy świat, Bina. Bo w godzinie, gdy ten głos rozlega się w Ramie (wysokości), wtedy powiedziano: „I wezwał Stwórca, Wszechmogący zastępów, w tym dniu – do płaczu i do lamentu…”[8].

Wyjaśnienie: Wiadomo, że na początku ziwugu ZoN musi pojawić się zgoda, kiedy Zeir Anpin przyciąga do niej (Nukwy) świecenie Hochmy z lewej linii Biny, i dzięki temu Nukwa zgadza się, aby uczynić z nim ziwug[9]. To przyciągnięcie dokonuje się poprzez ich wzniesienie do Biny, gdy Zeir Anpin obłacza jej prawą linię, czyli chasadim, a Nukwa obłacza jej lewą linię, czyli świecenie Hochmy.

W tym zawarte są trzy naprawy:

1. Nukwa zgadza się z nim, ponieważ on przyciąga do niej świecenie lewej linii Biny, będące jej własnym atrybutem – to znaczy Hochmę;
2. Kiedy ona obłacza lewą linię Biny, budzą się tam surowe sądy zawarte w tej linii. Zasłaniają one wszystkie jej światła i staje się jak ogień, co budzi w niej silne pragnienie do ziwugu z Zeir Anpinem, by otrzymać od niego chasadim, by obłoczyć swoje świecenie lewej linii;
3. Z powodu tych sądów porzuca ona GaR świecenia lewej linii i przyjmuje jedynie WaK tego świecenia.

„I usłyszana została wieść” – to głos (kol קלֹ) bez „waw”, to znaczy moment wzniesienia Nukwy do lewej linii Biny, gdy oddziela się od Zeir Anpina, zwanego „waw ו”. Bo Zeir Anpin całkowicie przynależy do prawej linii Biny, a Nukwa – do lewej linii Biny, i są bardzo odlegli od siebie. „I to jest ten głos, który płacze nad Pierwszą Świątynią i nad Drugą Świątynią” – ponieważ przy obłaczaniu lewej linii Biny budzą się wszystkie sądy, aż zasłonięte zostają wszystkie światła, i to, jak już powiedzieliśmy, dzieje się w czasie drugiego naprawienia, dokonywanego dla wzbudzenia ziwugu. I wtedy: „Rzeka wyschnie i będzie pozbawiona wody”[10], „wyschnie” – przy Pierwszej Świątyni, to znaczy w Binie, w jej ZaT, „i będzie pozbawiona wody” – przy Drugiej Świątyni, to znaczy w Nukwie. I ona płacze nad tymi dwoma zniszczeniami.

„Słychać głos w Ramie”. „Głos” – to Nukwa, która wznosi się i jest słyszana w Binie, zwanej Rama, jak powiedziano: „Czym jest Rama (wysokość)? To wyższy świat”. „W Ramie (na wysokości)” – to znaczy, że Nukwa obłacza lewą linię Biny. „Wtedy powiedziano: «I wezwał Stwórca, Wszechmogący zastępów, w tym dniu – do płaczu i do lamentu…»” – co spowodowane jest przebudzeniem wielkich sądów, które tam się znajdują. I one zasłaniają wszystkie jej światła – i to jest drugie naprawienie. I wtedy: „Rzeka wyschnie i będzie pozbawiona wody” – to znaczy zburzone zostają dwie Świątynie.

103) „A głos był słyszany” – bardzo wysoko, ponad wszystko (we-ha-kol niszma, le-eila le-eila). Dlaczego? Ponieważ waw oddaliła się i odeszła od niej (mai ta’ama? begin de-waw itrachak we-istallak mineih), i wtedy: „Rachela płacze nad swoimi synami, nie chce dać się pocieszyć po swoich synach, bo ich nie ma” (u-kedein: Rachela mewaka al baneha, me’ana le-hinnachem al baneha, ki einenu). „Bo nie ma go” – powinno być napisane „bo nie ma ich” (ki einenu – ki einam mibaei leih). Lecz „bo nie ma go” – jak już wyjaśniliśmy, znaczy: bo jej Małżonek nie znajduje się z nią (ella: ki einenu – we-ha okimna: ki einenu – de-ba’ala la isztakkach imma), bo gdyby jej Małżonek był z nią, pocieszyłaby się z powodu swoich dzieci (de-ilmale ba’ala isztakkach imma, titnachem alajhu), bo wtedy jej synowie nie byliby na wygnaniu (de-ha kedein benaha la jehon be-galuta). A ponieważ „nie ma Go” z nią, ona nie pociesza się z powodu swoich synów, bo jej synowie oddalili się od niej, bo nie ma Go przy niej (u-begin de-einenu, la’aw ihi mitnachema al benaha, begin di-benaha itrachaku minna, al de-einenu imma).

Sulam

103) „«I usłyszana została wieść» – to znaczy: została usłyszana wysoko-wysoko, gdy Nukwa wzniosła się do góry, do lewej linii Biny, i wtedy zburzone zostają dwie Świątynie. I są one zburzone dlatego, że «waw ו» – to znaczy Zeir Anpin, oddalił się i odszedł od Nukwy, ponieważ on obłacza prawą linię Biny, a Nukwa – lewą linię Biny, i dlatego bardzo się od siebie oddalili. I wtedy: «Rachel opłakuje swoich synów; nie chce dać się pocieszyć po swoich dzieciach, bo już go nie ma» – ponieważ wszystkie jej światła zostały zamknięte i nie ma nic, co mogłaby dać swoim synom, i dlatego poszli na wygnanie.

Powiedziano w Piśmie: «bo już go nie ma» – chociaż należałoby powiedzieć: «bo już ich nie ma», w liczbie mnogiej. Jednakże «bo już go nie ma» oznacza, że jej mąż – nie jest z nią. I gdyby jej mąż, Zeir Anpin, był z nią, pocieszyłaby się po swoich synach, ponieważ wtedy jej światła by się otworzyły, i jej synowie nie byliby w wygnaniu. Ale ponieważ jego nie ma – nie daje się pocieszyć po swoich synach, bo synowie oddalili się od niej, ponieważ jej mąż nie jest z nią.”

104) Przyjdź i zobacz: „Dom Faraona” – to znak dla góry (ta chaze: bejt Par’o – da hu simanajch le-eila), dom, z którego wybuchają i objawiają się wszystkie światła i wszystkie błyski (bejtah de-itperau we-itgallejan mineih kol nehorin we-kol bucinin), wszystko, co było zakryte, stamtąd się objawia (kol ma de-hawa satim, mi-taman itgale). I dlatego Stwórca, błogosławiony On, wypuszcza wszystkie światła i wszystkie błyski, aby oświecić ten głos, który nazywa się głosem bez waw (u-ve-gin kach, Kudsza Brich Hu afik kol nehorin we-kol bucinin, begin le-anhara le-hahu kol, de-ikrei kol be-la waw).

Sulam

104) „«W domu Faraona (Paro פַּרְעֹה)» – to wskazanie na Binę, czyli dom, z którego ukrywają się (mitpar’im) i objawiają wszystkie światła i wszystkie świece, to znaczy sfirot Nukwy, zwane świecami. I wszystko, co zostało zakryte, objawia się stamtąd. Dlatego Bina nazywana jest domem Faraona.

A powiedziane: «I usłyszana została wieść w domu Faraona» oznacza, że Nukwa wznosi się do lewej linii Biny, i wtedy wszystkie sądy budzą się tam nad nią. I to jest drugie naprawienie, konieczne dla wzbudzenia ziwugu[11]. Dlatego Stwórca wydobywa wszystkie światła i wszystkie świece, aby świeciły temu głosowi, który nazywa się głosem (kol קלֹ) bez „waw”, to znaczy Nukwie. I dlatego, gdy nad nią przebudzają się sądy lewej linii, wzmacnia się w niej pragnienie do ziwugu, i dokonuje ziwugu z Zeir Anpinem, a on daje jej wszystkie światła i wszystkie świece.”

105) Przyjdź i zobacz: kiedy Stwórca, błogosławiony On, podniesie ten głos z prochu i połączy go z waw (ta chaze: kad jakim Kudsza Brich Hu le-hai kol me-afra, we-jitchabbar be-waw), wtedy wszystko, co zostało utracone od niego w czasie wygnania, powróci i zostanie ozdobione wyższymi światłami, które dodane zostaną z wnętrza Wyższego Świata (kedein kol ma de-it’aved minajhu be-zimna de-galuta, jitchadar we-jit’addenun bi-nehorin ila’in, de-itosefan mi-go alma ila’a), jak powiedziano: „I stanie się w owym dniu, zatrąbi wielka trąba i przyjdą zgubieni w ziemi Aszuru i rozproszeni w ziemi Micraim i pokłonią się Stwórcy na świętej górze w Jeruszalajim” (ke-de’amur: we-haja ba-jom hahu jittaka be-szofar gadol, u-va’u ha-owdim be-eretz Aszur, we-ha-nidachim be-eretz Micrajim, we-hisztachawu la-Haszem be-har ha-kodesz bi-Jeruszalajim).

Sulam

105) Kiedy Stwórca wyniesie ten głos, czyli Nukwę, z prochu i ona zjednoczy się z „waw ו”, to znaczy z Zeir Anpinem, wtedy wszystko, co zostało utracone przez Israel podczas wygnania, powróci do nich. I rozkoszować się będą wyższymi światłami, dodanymi im z wyższego świata, jak powiedziano: „I będzie w owym dniu: zatrąbią w wielki szofar, i przyjdą zaginieni w ziemi asyryjskiej i rozproszeni w ziemi egipskiej, i będą oddawać pokłon Stwórcy na górze świętej w Jeruszalajim”[12].

---

[1] Tora, Bereszit, 45:16. «I usłyszana została wieść w domu Faraona, że przyszli bracia Josefa, i było to miłe Faraonowi i jego sługom».

[2] Pisma, Tehilim, 84:3. «Tęskni i omdlewa dusza moja do dziedzińców Stwórcy, serce moje i ciało moje śpiewają Bogu żywemu».

[3] Zohar, rozdział Bereszit, część 2, artykuł „Głos i mowa”, p. 237–238.

[4] Zohar, rozdział Chaje Sara, artykuł „Modlitwa, krzyk, płacz”, p. 232, od słów: „Wyjaśnienie. Z trzech korzeni wypływają wszystkie sądy i cierpienia na świecie…”.

[5] Prorocy, Szmuel 1, 1:13. «A Channa mówiła w sercu swoim: tylko jej wargi się poruszały, ale jej głosu nie było słychać».

[6] Prorocy, Jirmijahu, 31:14. «Tak powiedział Stwórca: “Głos słyszalny w Ramie, lament i gorzki płacz: Rachel opłakuje swoich synów; nie chce się pocieszyć po dzieciach swoich, bo ich nie ma”».

[7] Pisma, Tehilim, 106:48. «Błogosławiony Stwórca, Wszechmocny Israela, od wieku aż do wieku! I powie cały lud: “Amen! Haleluja!”».

[8] Prorocy, Jeszajahu, 22:12. «I wezwał Stwórca, Wszechmocny Zastępów, w owym dniu do płaczu i żałoby, do golenia głowy i do przepasania się worem pokutnym».

[9] Zohar, rozdział Bereszit, część 2, p. 215, od słów: «Wewnętrzny sens powiedzianego…», a także p. 213, od słów: «Wyjaśnienie powiedzianego…».

[10] Prorocy, Jeszajahu, 19:5. «I wyschną wody morza, i rzeka wyschnie i stanie się bezwodna».

[11] Zob. wyżej, p. 102, od słów: «I w tym jest wiele napraw…».

[12] Prorocy, Jeszajahu, 27:13. «I stanie się w owym dniu: zadmieją w wielki szofar, i przyjdą zagubieni w ziemi Aszszur oraz rozproszeni w ziemi Micraim, i będą oddawać pokłon Stwórcy na górze świętej w Jeruszalajim».