395) „Anioł, który wybawia mnie od wszelkiego zła” – Rabbi Elazar powiedział: Gdy tylko Jaakow błogosławił i skierował intencję z dołu ku górze, wtedy ściągnął z góry na dół, jak jest powiedziane: „Elohim, który mnie pasie” (ha-mal’ach ha-go’el oti mi-kol ra. Rabi Elazar amar: kejwan de-varech Jaakow we-itkawen mi-tata le-ejla, kedejn amszich me-ejla le-tata, dikhtiw: ha-Elohim ha-ro’e oti). Gdy on (Jaakow) przyjął (błogosławieństwo), przekazał błogosławieństwo temu miejscu (kejwan de-ihu natil, jahej birchan le-hai atar). Gdy przekazał błogosławieństwo temu miejscu, wtedy otworzył usta i powiedział: „Anioł, który wybawia…” (kejwan de-amtey birchan le-hai atar, kedejn patach we-amar: ha-mal’ach ha-go’el…).

Sulam

395) „«Anioł, który wybawia mnie od wszelkiego zła, niech pobłogosławi tych chłopców»[1]. Powiedział rabbi Elazar: „Po tym, jak Jaakow wypowiedział błogosławieństwo i dążył do zjednoczenia z dołu do góry, mówiąc: «Wszechmogący» – Malchut, «przed którym chodzili moi ojcowie»” – Hesed i Gwura[2], „dokonał on przyciągnięcia z góry w dół, jak powiedziano: «Wszechmogący, który mnie prowadzi»” – czyli Bina[3], i dokonał przyciągnięcia od Biny do swojej własnej właściwości, Tiferet. „Po tym, jak sam otrzymał, przekazał następnie błogosławieństwa temu właśnie miejscu” – Nukwie, „i gdy te błogosławieństwa dotarły do tego miejsca, ogłosił: «Anioł, który wybawia mnie od wszelkiego zła, niech pobłogosławi tych chłopców»” – aby z niej te błogosławieństwa rozprzestrzeniły się ku niższym”.

396) „I rzekł: «Bo cheruby rozpościerają skrzydła nad miejscem Arki…»” Przyjdź i zobacz: cheruby stały poprzez znak i cud, trzy razy dziennie rozpościerały swoje skrzydła i osłaniały Arkę od dołu, jak jest powiedziane: „rozpościerający skrzydła” (patach we-amar: ki ha-keruwim porszej knafajim el mekom ha-aron… Ta chazej, keruwim be-ot u-we-nisa hawu kajamin, telat zimnin be-joma hawu parszej gadfejhon, we-sachchej al arona le-tata, dikhtiw: porszej knafajim; pruszej la ketiw, ela porszej).

Sulam

396) Zawołał i powiedział: „«Albowiem cherubiny rozpościerały skrzydła nad miejscem Arki i osłaniały cherubiny z góry Arkę»[4]. Cherubiny, dzięki znakowi i cudowi, stały i trzy razy dziennie rozpościerały swoje skrzydła, osłaniając Arkę od dołu. I powiedziano: «Rozpościerały skrzydła», a nie powiedziano: «Z rozpostartymi skrzydłami»” – co oznaczałoby, że zawsze są z rozpostartymi skrzydłami, „lecz «rozpościerały» – co oznacza, że wykonują działanie i rozpościerają skrzydła trzy razy dziennie”.

397) Przyjdź i zobacz: Stwórca, błogosławiony, uczynił na dole na podobieństwo tego, co jest na górze. Cheruby – ich wygląd był jak obraz dzieci, i stały pod tym miejscem, z prawej i z lewej strony, i one zostały pobłogosławione jako pierwsze z tych błogosławieństw, które płyną z góry, i stąd spływają błogosławieństwa na dół. (we-ta chazej, Kudsza Berich Hu awed le-tata ke-gawna de-le’eila; keruwim: de-dijokna dilhon ke-chejzu rabjan, we-kajamin te-chot ha-hai atar, mi-jamina u-mi-smola, we-illein itbarechan be-kadmejta, me-hanhu birchan de-nagdan me-eila, u-me-hacha nagdei birchan le-tata).

Sulam

397) „Stwórca uczynił na dole wyższe podobieństwo” – czyli cherubiny w Przybytku są podobne do wyższych cherubinów. „Oblicze wyższych cherubinów jest podobne do oblicza chłopców, i stoją oni pod tym właśnie miejscem” – Nukwą świata Acilut, „z prawej i lewej strony”. I stoją oni w Świętym Świętych świata Brija, a są to Matat i Sandal. „I oni jako pierwsi otrzymują błogosławieństwa, które zstępują z góry, i stamtąd te błogosławieństwa rozprzestrzeniają się w dół”.

398) I dlatego napisano: „Anioł, który mnie wyzwala od wszelkiego zła”. „Mnie”, czyli że bierze błogosławieństwa z wyższych barw, i skoro on je bierze, „niech pobłogosławi chłopców” – to jest tajemnica cherubów, z których spływają błogosławieństwa z góry na dół. (we-’al da ketiv: ha-mal’ach ha-go’el oti mi-kol ra; oti: de-natel birchan mi-gwanin de-le’eila, u-kevan de-ihu natel, jewarech et ha-ne’arim; da raza de-keruwim, de-minajhu nagdei birchan me-eila’ei le-tata’ei).

Sulam

398) „I dlatego powiedziano: «Anioł, który wybawia mnie od wszelkiego zła, niech pobłogosławi tych chłopców». «Mnie»”, czyli Tiferet, „który otrzymuje błogosławieństwa od wyższych właściwości, i po tym jak otrzymał, błogosławi chłopców, to znaczy cherubinów” – Matata i Sandala, „przez których błogosławieństwa przekazywane są z wyższych do niższych”.

399) Anioł, który mnie wyzwala od wszelkiego zła, niech pobłogosławi chłopców itd. (ha-mal’ach ha-go’el oti mi-kol ra jewarech et ha-ne’arim we-gomer). Rabbi Chija rozpoczął i powiedział: „Dom i bogactwo to dziedzictwo po ojcach” – czyż to dziedzictwo po ojcach? Przecież Stwórca, błogosławiony, daje wszystko człowiekowi (bajit wa-hon nachalat awot; we-chi nachalat awot inhu, we-ha Kudsza Berich Hu jahew kol-la le-var nasz). Ale gdy człowiek odziedziczy dom i majątek, bywa, że przekazuje wszystko swemu synowi i staje się to dziedzictwem ojców (ella, de-chejwan de-achsein bejta le-var nasz u-mamona, le-zimnin de-jachsein kol-la li-brej, we-jehe achsana de-awot). Ale „od Stwórcy – żona rozumna”, ponieważ kobietę, gdy człowiek ją dziedziczy, to od Stwórcy ją dziedziczy, bo Stwórca nie przyznaje kobiety człowiekowi, dopóki nie ogłoszą o nim na firmamencie (awal u-me-Meja isza maskelet, begin de-iteta, kad achsein lah bar nasz, me-im Kudsza Berich Hu achsein lah, de-ha la jachsein lah Kudsza Berich Hu le-bar nasz, ella kad makhrizin alejh be-rakia).

Sulam

399) „«Anioł, który wybawia mnie od wszelkiego zła, niech pobłogosławi tych chłopców, i niech będzie w nich nazwane moje imię oraz imię moich ojców». Rabbi Chija zawołał i powiedział: «„Dom i bogactwo – dziedzictwo ojców”[5] – czyż są one naprawdę dziedzictwem ojców? Przecież to Stwórca daje człowiekowi wszystko! Ale jeśli Stwórca obdarzy człowieka domem i bogactwem, to czasami człowiek przekazuje wszystko w dziedzictwie synowi, i wtedy ma on dziedzictwo po ojcach. Jednak: „a od Stwórcy – żona rozumna” – ponieważ gdy człowiek zostaje obdarzony żoną, to otrzymuje ją od Stwórcy, ponieważ Stwórca obdarza nią człowieka dopiero po tym, jak zostaje to ogłoszone na firmamencie».

400) Stwórca, błogosławiony, łączy w pary małżeństwa, zanim jeszcze przyjdą na świat (de-Kudsza Berich Hu mezawweg ziwwugin, ad la jejtun le-alma). A kiedy ludzie są godni według swoich czynów, wtedy właśnie daje im kobietę, i wszystko to jest jawne przed Stwórcą, błogosławionym, i według zasługujących czynów właśnie tak łączy w pary małżeństwa (we-chad zachu bnej nasza le-fum owadejhon, hachei jahwei lon itteta, we-kolla itgallejin kamej de-Kudsza Berich Hu, u-le-fum owadin de-zachajin, hachei mezawweg ziwwugin).

Sulam

400) „Albowiem Stwórca tworzy związki małżeńskie, zanim człowiek przychodzi na świat. A gdy ludzie zostają nimi obdarzeni – zgodnie z ich czynami dana im zostaje żona. Wszystkie czyny ludzi są jawne przed Stwórcą, i według czynów sprawiedliwych – tak też On tworzy związki małżeńskie” jeszcze zanim człowiek przyjdzie na świat.

401) A czasem, gdy unoszą się oskarżyciele i ten człowiek zbacza ze swojej drogi, jego para zostaje przydzielona innemu, aż jego czyny staną się właściwe (u-le-zimnin de-ka seliku bi-klitin, we-astej hahu bar nasz orchej, salik ziwwugej le-achara, ad de-jichszar owadoj). A kiedy jego czyny staną się właściwe albo gdy nadejdzie jego czas, jeden mężczyzna zostaje odsunięty sprzed drugiego, i ten przychodzi i bierze to, co jego (we-chad jichszar owadoj, o de-matej zimnej, itdachej gvar mi-kamej gvar, we-atej hai we-nateil dilej). A to jest trudniejsze przed Stwórcą, błogosławionym, niż wszystko – by odepchnąć człowieka przed innym mężczyzną, i dlatego Stwórca, błogosławiony, to On daje kobietę człowiekowi, i od Niego pochodzą pary małżeńskie (we-da kasze kamej de-Kudsza Berich Hu mi-kolla le-dachja bar nasz mi-kamej gavra achara, u-we-gin kach Kudsza Berich Hu ihu jahew itteta le-bar nasz, u-mine atjan ziwwugin). I na to odnosi się: „a od Stwórcy kobieta roztropna” (u-mej Haszszem iszsza maskelet).

Sulam

401) „A czasami zostają obdarzeni połączeniem”, czyli ogłasza się o nich: „Córka tego – dla tego” jeszcze zanim przyjdą na świat, „lecz gdy człowiek po urodzeniu wypacza swoją drogę, wtedy jego związek (ziwug) zostaje oddany komuś innemu, dopóki nie naprawi swoich czynów. A jeśli naprawił swoje czyny i nadszedł jego czas, by zdobyć żonę, wtedy jeden mężczyzna zostaje odrzucony z powodu drugiego, i przychodzi on, i bierze to, co jego”. Innymi słowy: ten, kto był wcześniej połączony z jego żoną, dopóki tamten nie naprawił swoich czynów, zostaje teraz odrzucony z jego powodu, czyli umiera, a człowiek otrzymuje od niego swoją żonę. I trudne jest Stwórcy odrzucić jednego człowieka z powodu drugiego. I dlatego to właśnie Stwórca daje człowiekowi żonę, i od Niego pochodzą związki małżeńskie. Dlatego powiedziano: „A od Stwórcy – żona rozumna”.

402) Dlatego Stwórca, błogosławiony, daje wszystko człowiekowi (be-gin kach, Kudsza Berich Hu jahew kol-la le-bar nasz). A jeśli powiesz: „kobieta roztropna” – i nic więcej? (we-i teima: iszsza maskelet we-la achara) Przyjdź i zobacz: mimo że Stwórca, błogosławiony, przeznaczył człowiekowi dobro, by mu je dać (ta chaze: af al-gaw de-Kudsza Berich Hu azmin tabban le-bar nasz le-mehajew leih), a on zbacza ze swojej drogi sprzed Stwórcy, błogosławionego, ku stronie przeciwnej (we-hu astei orchoy me-im Kudsza Berich Hu le-gabei sitra achara), z tej strony przeciwnej, z którą się związał, przychodzi do niego ten, kto ma przyjść, ze wszystkimi oskarżeniami i wszystkimi nieszczęściami (me-hahu sitra achara de-itdabbak beih, jeitei leih man de-jeitei, be-kol kitrugin, we-kol biszin), i nie przychodzą one do niego od Stwórcy, błogosławionego, ale z tej złej strony, z którą się związał poprzez swoje czyny (we-la atjan leih me-im Kudsza Berich Hu, ela me-hahu sitra bisza de-itdabbak beih, be-inun owadin de-awad).

Sulam

402) „W rzeczywistości to Stwórca daje człowiekowi wszystko. A jeśli powiesz, że tylko rozumną żonę daje On, a niczego innego, to zastanów się: chociaż Stwórca przygotowuje dobro, by dać je człowiekowi, to jeśli człowiek zboczy ze swojej drogi od Stwórcy ku sitra achra, to od tej sitra achra, do której się przywiązał poprzez wszystkie oskarżenia i wszystkie złe czyny, to przyjdzie do niego to, co przyjdzie. I przyjdzie to do niego nie od Stwórcy, lecz od tej strony zła, do której się przywiązał w wyniku swoich czynów”.

403) Dlatego kobietę, która nie jest roztropna, Szlomo nazwał: „I znalazłem, że bardziej gorzka niż śmierć jest kobieta” (we-al da, itteta de-la aw ihi maskelet, kara al-da Szelomo: u-moce ani mar mi-mawet et ha-iszsza). Bo z powodu win człowieka sam on przyciąga ją do siebie swoimi czynami, które uczynił (be-gin de-chowow de-bar nasz, hu maszych alei be-inun owadin de-awad). I dlatego, gdy Stwórca, błogosławiony, znajduje upodobanie w człowieku dzięki jego prawym czynom, przygotowuje mu żonę, która jest roztropna, i wybawia go wybawieniem ze strony przeciwnej (we-al da, kad Kudsza Berich Hu itra’ei beih be-bar nasz, be-gin owadoi de-kaszran, ihu azmin leih intu de-ihi maskelet, u-farek leih be-furkan, mi-go sitra achara).

Sulam

403) „A dlatego, jeśli żona (człowieka) jest nierozumna, to Szlomo ogłasza o nim: «Stwierdzam, że gorzka bardziej niż śmierć jest kobieta»[6] – ponieważ sam ją na siebie ściągnął poprzez swoje grzechy i dokonane czyny, a nie z pomocą Stwórcy. I dlatego, gdy Stwórca jest przychylny człowiekowi z powodu jego dobrych czynów, przygotowuje mu rozumną żonę i wyzwala go z sitra achra”.

404) Dlatego powiedział Jaakow: „Anioł, który mnie wybawia od wszelkiego zła” (we-al da amar Jaakow, ha-malach ha-goel oti mi-kol ra). Co znaczy „od wszelkiego zła”? Że nie została mi przeznaczona kobieta pochodząca ze strony przeciwnej (mai mi-kol ra – de-la izdammenat li itteta de-ihi mi-go sitra achara), i nie nastąpiło skażenie w moim potomstwie (we-la i’ara pesul be-zar’i), bo wszyscy są sprawiedliwi i doskonali w doskonałości (de-khullhu tsaddikej u-szlemej bi-szlimu), ponieważ zostałem wybawiony od wszelkiego zła (be-gin de-itperak mi-kol ra), i Jaakow w ogóle nie przylgnął do tej strony przeciwnej (we-Jaakow la itdabbak be-hahu sitra achara kelal).

Sulam

404) „Dlatego powiedział Jaakow: «Anioł, który wybawia mnie od wszelkiego zła». Co oznacza: «od wszelkiego zła»? «Że nie trafiła mi się żona od sitra achra (innej strony), i nie znalazł się nikczemny w moim potomstwie – wszyscy są sprawiedliwi i doskonali, trwając w doskonałości, ponieważ jestem wybawiony od wszelkiego zła»”, czyli od sitra achra. „I Jaakow wcale nie przywiązywał się do tej sitra achra”.

405) Dlatego: „Anioł, który mnie wybawia od wszelkiego zła, niech błogosławi chłopców” (we-al da, ha-malach ha-goel oti mi-kol ra, jewarech et ha-ne’arim). Dlaczego zasłużyli na błogosławieństwo? Ponieważ Josef strzegł świętego znaku przymierza (majt itchezeu le-itbarecha? be-gin de-nateir Josef, at kajama kadisza). I dlatego Josef powiedział: „To moi synowie, których dał mi Elohim tutaj” (we-al da amar Josef: banaj hem aszer natan li Elohim ba-zeh). Pokazał mu tajemnicę przymierza, którego strzegł (achmei leih raza de-brit de-natar leih), i ponieważ go strzegł, zasłużyli na błogosławieństwo, a on sam został uznany za godnego licznych błogosławieństw (u-we-gin de-natar leih, itchezeu le-itbarecha, we-itchazei ihu le-birchan saggin). Dlatego wszystkim dał jedno błogosławieństwo, a Josefowi wiele błogosławieństw (be-gin da le-khullhu jehaw bircha chad, u-le-Josef birchan saggin), jak wynika ze słów: „Błogosławieństwa twego ojca przeważyły nad błogosławieństwami moich przodków (maszma de-ketiv: birchot awicha gawru al birchot horaj we-gomer), błogosławieństwa piersi i łona będą nad głową Josefa” (birchot szadajim wa-racham tihjenah le-rosz Josef).

Sulam

405) „I dlatego: «Anioł, który wybawia mnie od wszelkiego zła, niech pobłogosławi tych chłopców». A dlaczego oni są godni błogosławieństwa? Ponieważ Josef strzegł znaku świętego przymierza. I o tym powiedział Josef: «To są moi synowie, których dał mi Wszechmogący w tym (ba-ze)»[7] – czyli pokazał mu znak przymierza”, nazywany „to (ze)”, „którego strzegł. I ponieważ go strzegł – jego synowie są godni otrzymać błogosławieństwo, a on sam jest godny wielu błogosławieństw. Dlatego Jaakow dał każdemu po jednym błogosławieństwie, a Josefowi dał wiele błogosławieństw. I to oznacza powiedziane: «Błogosławieństwa twojego ojca przewyższają błogosławieństwa moich rodziców. Niech spoczną one na głowie Josefa»[8]”.

406) Rabbi Jehuda rozpoczął i powiedział: „Do Ciebie wznoszę moje oczy, który zasiadasz w niebiosach” (Rabbi Jehuda patach we-amar: eleicha nasati et einaj, ha-joszewi ba-szamajim). Ten werset został już omówiony, lecz chodź i zobacz: modlitwa człowieka, jeśli jest w niej odpowiednie skupienie, wznosi się do najwyższej głębi, skąd płyną wszystkie błogosławieństwa i wszelka wolność, i stamtąd wychodzą, by podtrzymać wszystko (hai kra okemuha, aval ta chazei: tzelota de-bar nasz de-itkawen bah, ihu le-eila le-umka ila’a, de-mi-tamman nagdei kol birchan we-kol cheru, u-mi-tamman nafkei le-kajema kolla).

Sulam

406) Powiedział rabbi Jehuda, wołając: „«Do Ciebie wznoszę oczy moje, Zasiadający w niebiosach»[9]. Modlitwa człowieka, który ją wznosi, skierowana jest ku górze, do wyższej głębi”, czyli do Biny. „I stamtąd wychodzą wszystkie błogosławieństwa” – z prawej linii, „i cała wolność” – z lewej linii, „i stamtąd wychodzą one, aby zdziałać wszystko” – z jej linii środkowej.

407) I dlatego właśnie dodatkowa litera jud, ponieważ jud nigdy nie odłącza się od tego miejsca na wieki (we-al da jatir jud, begin de-la paseik jud, me-atar da le-olmin). I dlatego napisano: „który zasiadasz w niebiosach” – związany jest z wyższą mądrością, i związany jest z dołem, zasiadając na tronie ojców (u-we-gin da ketiv ha-joszewi ba-szamajim, acheid le-eila be-raza de-chokhmata ila’a, we-acheid le-tatta de-jateiw al karsja de-awahan). Zasiada na tronie, który nazywa się „niebiosa”, i dlatego napisano: „który zasiadasz w niebiosach” (jateiw al karsja de-itkrei szamajim, u-we-gin kach ha-joszewi ba-szamajim ketiv).

Sulam

407) „Dlatego tutaj znajduje się dodatkowa litera jud י” – i powiedziano: „zasiadający (ha-joszwi היושבי) w niebiosach”, a nie „Zasiadający (ha-joszew היושב)” – „ponieważ jud י”, czyli Hochma, „nigdy nie opuściła tego miejsca”, ponieważ ziwug Hochmy i Biny nigdy się nie przerywa. „I dlatego powiedziano: «Zasiadający (ha-joszwi היושבי) w niebiosach» – z dodaną literą jud י, ponieważ” Bina „połączona jest u góry z wyższą Hochmą” – zwaną jud י, „i połączona jest u dołu, ponieważ zasiada na tronie praojców”, czyli HaGaT, „na tronie, który nazywa się «niebiosa»”, i to jest Zeir Anpin, zawierający HaGaT. Albowiem HaGaT Zeir Anpina to trzy filary wyższego tronu – Biny[10]. „I dlatego powiedziano: «Zasiadający (ha-joszwi היושבי) w niebiosach»”.

408) I stąd właśnie, gdy błogosławieństwa spływają z góry, z tej głębokości, wszystkie są przyjmowane przez to miejsce, które nazywa się „niebo” (u-me-hacha, kad birchan nagdei me-eila me-omka da, kullhu natil lon hai atar de-itkrei szamajim), i stamtąd spływają w dół, aż dotrą do sprawiedliwych, fundamentu świata (u-me-hai nagdei le-tatta, ad de-mato le-caddikaja kijuma de-alma), i stąd błogosławieni są wszyscy ci wojownicy i wszystkie te zastępy, które zapewniają zaopatrzenie (u-me-hacha mitbarechin kol inun chajalin, we-kol inun maszirjin liznajhu), i tak wyjaśniono to (we-ha okemuha).

Sulam

408) „Stąd wynika, że kiedy błogosławieństwa zstępują z góry, z tej głębi”, czyli z Biny, „wszystkie one przyjmowane są przez miejsce zwane «niebiosa»”, czyli Zeir Anpin. „A od niego rozprzestrzeniają się w dół, aż docierają do sprawiedliwych”, czyli do właściwości „sprawiednik i sprawiedliwość”, „i oni są przymierzem pokoju” – Nukwy. „A od niej błogosławieni są wszystkie zastępy i wszystkie hufce według ich rodzajów”, czyli niższe, przebywające w światach BEA.

409) Chodź i zobacz, w siedemdziesięciu dwóch światłach wznosi się korona wszystkich zastępów, krąg świata, w siedemdziesięciu miejscach, jeden krąg dla wszystkich (ta chaze, be-szew’in u-trejn nehorin, istallak atara de-kol maszirjin, iggula de-alma, be-szew’in duchtei, chad iggula le-kullhu). Wewnątrz tego kręgu znajduje się jedna kropka, która znajduje się pośrodku (be-go ha-hu iggula, nekuda chada de-kajma be-emcaitta). Z tej kropki odżywiany jest cały ten krąg (me-hai nekuda, itzanat kol ha-hu iggula). Miejsce Najświętszego ze Świętych jest miejscem dla tego ducha wszystkich duchów (Bejt Kodesz ha-Kodaszim, ihu atar le-ha-hu rucha de-kol ruchin). Ukrywa się on wewnątrz niej, ten jest ukryty w obrębie mocy, ukryty w głębi głębi (ittammar be-gawjej, hai temiru ihu be-go chejlaha, temira ihu be-go le-go). Gdy ona się wznosi, wszystko wznosi się za nią, jak jest powiedziane: „Pociągnij mnie za sobą, pobiegniemy” (kad salka da, kalla salkin abatra, he-de’k mashcheni acharecha narutza).

Sulam

409) I kontynuuje on wyjaśnienie, jak Nukwa, nazywana światem, otrzymuje od „niebios”, czyli od HaGaT Zeir Anpina, i mówi: „W siedemdziesięciu dwóch światłach” – a są to siedemdziesiąt dwa Imiona w HaGaT Zeir Anpina[11], „wznosi się wieniec wszystkich zastępów” – to Nukwa, od której otrzymują wszystkie zastępy w światach BEA.

I zostaje on ustanowiony, by być „okręgiem świata w siedemdziesięciu miejscach” – czyli siedemdziesiąt dwa Imiona Zeir Anpina świecą w Nukwie w siedemdziesięciu miejscach[12] w postaci okręgu, i to oznacza, że świeci on jedynie ze swojego środka i ku górze[13], a nie rozprzestrzenia się z góry w dół. „I wszystkie one są jednym okręgiem” – wszystkie te siedemdziesiąt miejsc. „Wewnątrz tego okręgu jest jedna kropka, znajdująca się w centrum” – i to jest ekran, na którym dokonuje się ziwug, i światło przyjmowane jest stamtąd i ku górze we wszystkich kierunkach, i dlatego: „z tej kropki karmi się cały okrąg. I nazywa się ona mieszkaniem «Święte Świętych». Jest to miejsce dla ducha (ruach) wszystkich duchów (ruchot)” – i tam dokonuje się ziwug Zeir Anpina, i to jest światło ruach, z którego wychodzą wszystkie ruchot w światach. „Tutaj znajduje się tajemnica wszystkich tajemnic” – kropka manula, „ukryta w niej”, i tylko kropka miftecha jest odsłonięta i panuje[14]. „Ona jest ukryta wśród zastępów” – które rozprzestrzeniają się od Nukwy, „i ukryta” w niej samej, „głęboko w środku”. „I kiedy ona” – Nukwa, „wznosi się” dzięki siedemdziesięciu dwóm światłom, „wszystkie światy wznoszą się razem z nią. I to oznacza powiedziane: «Pociągnij mnie – pobiegniemy za Tobą!»”[15].

---

[1] Tora, Bereszit, 48:15-16. «I błogosławił Josefa, i powiedział: „Wszechmogący, przed którym chodzili moi ojcowie, Awraham i Icchak, Wszechmogący, który prowadzi mnie od mojego istnienia aż do tego dnia, anioł wybawiający mnie od wszelkiego zła, niech błogosławi tych chłopców, i niech będzie w nich nazwane moje imię i imię moich ojców, Awrahama i Icchaka, i niech rozmnożą się obficie na ziemi”».

[2] Patrz wyżej, p. 374.

[3] Patrz wyżej, p. 375.

[4] Prorocy, Melachim I, 8:7. «Bo cherubiny rozpościerały skrzydła nad miejscem Arki i cherubiny okrywały z góry Arkę i jej drążki».

[5] Pisma, Miszlei, 19:14. «Dom i bogactwo – dziedzictwo po ojcach, a od Stwórcy – rozumna żona».

[6] Pisma, Kohelet, 7:26. «I znajduję, że gorzka jest bardziej niż śmierć kobieta, która sama jest sidłem, a jej serce – siecią, jej ręce – kajdanami; kto podoba się Wszechmogącemu, ujdzie od niej, a grzesznik – wpadnie w jej ręce».

[7] Tora, Bereszit, 48:9. «I powiedział Josef do swojego ojca: „To są moi synowie, których dał mi Wszechmogący tutaj”. A on powiedział: „Przyprowadź ich do mnie, a ja ich pobłogosławię”».

[8] Tora, Bereszit, 49:26. «Błogosławieństwa twojego ojca przewyższają błogosławieństwa moich rodziców aż do granic wzniosłości świata. Niech będą one na głowie Josefa i na ciemieniu wyróżniającego się spośród swoich braci».

[9] Pisma, Tehilim, 123:1. «Pieśń wstępowania. Ku Tobie podnoszę moje oczy, Zasiadający w niebiosach».

[10] Patrz Zohar, rozdział Wajera, p. 16.

[11] Patrz Zohar, rozdział Wajera, p. 280.

[12] Patrz Zohar, rozdział Wajera, p. 278.

[13] Patrz Zohar, rozdział Bereszit, część 2, p. 103.

[14] Patrz Zohar Hakdama, p. 122.

[15] Pisma, Szir ha-Szirim, 1:4. «Pociągnij mnie, za tobą pobiegniemy! Wprowadził mnie król do swoich komnat – będziemy się weselić i radować z tobą, wspominać twoje pieszczoty, że są lepsze niż wino! Słusznie cię miłują!».