608) Otworzył ten chłopiec i powiedział: „Dawidowi: Nie zapalaj się gniewem na złoczyńców, nie zazdrość czyniącym nieprawość”. (patach hahu jenuka we-amar: le-David: al titchar ba-mere’im, al tekane be-osej awele.) „Dawidowi” – jeśli nie jest powiedziane, że to pieśń – nie mówił pieśni; jeśli nie jest powiedziane, że to modlitwa – nie mówił modlitwy; lecz wszędzie, gdzie jest powiedziane po prostu „Dawidowi” – to Duch Święty powiedział to przez niego. (le-David, i szirata la ka’amar, i tefilla la ka’amar, ela be-chol atar: le-David stam – ruach ha-kodesz amaro.)
Sulam
608) Zagłos zabrał ten chłopiec, oświadczając: „«Dawidowi. Nie współzazdrość czyniącym zło»[1]. Powiedziano: «Dawidowi». Jeśli to pieśń, to dlaczego nie jest powiedziane: «Psalm Dawida, pieśń»? A jeśli to modlitwa, to dlaczego nie powiedziano: «Modlitwa Dawida»? Jednak we wszystkich miejscach, gdzie jest powiedziane po prostu «Dawid», jest to powiedziane duchem świętości”.
609) „Nie zapalaj się gniewem na złoczyńców” – co znaczy: „Nie zapalaj się gniewem na złoczyńców”? Czyli „Nie powinieneś się z nimi bratać” – tak należałoby powiedzieć. (al titchar ba-mere’im – maj al titchar ba-mere’im? al titchaber mibaej leih.) Lecz: „Nie rywalizuj ze złoczyńcami”, ponieważ nie znasz podstawy swojego korzenia i nie będziesz w stanie [z nim wygrać]; być może on jest drzewem, które nigdy nie zostanie wykorzenione, a ty zostaniesz przed nim zepchnięty. (ela: al ta’avid tacharut ba-mere’im, begin de-la jadat jesoda de-garmech, we-la techol leih, dilma ihu ilana de-la it’akar le-olmin, we-tidche kameih.)
Sulam
609) „«Nie współzazdrość czyniącym zło». Co znaczy: «Nie współzazdrość czyniącym zło»? Powinno było być powiedziane: «Nie łącz się z czyniącymi zło». Ale czyli «Nie wdawaj się w spór z czyniącymi zło» – bo nie znasz własnego korzenia, właściwości krążenia swojej duszy, i może się zdarzyć, że nie będziesz mógł mu się przeciwstawić. Jeśli on jest drzewem, którego nigdy nie da się wyrwać z korzeniami” – czyli duszą, która nigdy się nie wciela, a która jest bardzo silna, „to możesz przez niego zostać odrzucony”.
610) „I nie zazdrość czyniącym nieprawość” – czyli nie zważaj na ich uczynki i nie kieruj ku nim zazdrości, ponieważ każdy, kto widzi ich czyny i nie jest zazdrosny dla Świętego, niech będzie Błogosławiony, przekracza trzy zakazy, jak napisano: „Nie będziesz miał innych bogów przede Mną. Nie uczynisz sobie posągu ani żadnego obrazu. Nie będziesz im się kłaniał ani im służył, bo Ja, Stwórca, twój Elohim, jestem Bogiem zazdrosnym”. (we-al tekane be-osej awele, de-la taszgach be-ovadehon, we-la teitei le-kana’a alajehu, de-kol man de-chamej ovadehon, we-la kanej le-Kudsza Berich Hu, a’awar al telat lawin, dikhtiw: lo jihje lecha elohim acherim al panaj; lo ta’ase lecha pesel we-kol temuna; lo tisztachaveh lahem we-lo ta’avdem, ki anochi Haszem Elohecha El kanna.)
Sulam
610) „«Nie zazdrość czyniącym bezprawie» – czyli nie patrz na ich czyny i nie odczuwaj do nich zazdrości. Ponieważ każdy, kto widzi ich czyny i nie odnosi się z żarliwością do wielkości Stwórcy, przekracza trzy zakazy. Jak powiedziano: «Nie będziesz miał innych bogów obok Mnie»[2], «Nie czyń sobie posągu ani żadnego obrazu», «Nie będziesz się im kłaniał ani im służył, bo Ja jestem Stwórcą, twoim Wszechmogącym, Stwórcą zazdrosnym».”
611) Dlatego człowiek powinien oddzielić się od nich i odwrócić swoją drogę od nich. (be-gin kach, ba’ej leih le-var enasz le-itparsza minajehu, u-le-mistej orchej minajehu.) Dlatego [powiedziano]: „Oddzieliłem się i odwróciłem moją drogę”. (al da: itparszna we-satina orchai.) Odtąd i dalej, gdy was spotkam, powiem wam te wersety. (mi-kan u-lehala de-ashkachna lechu, eima hanei kra’ej kamejchu.) Otworzył i powiedział: „I zawołał do Moszego” – tutaj litera alef jest mała. Dlaczego? Ponieważ to wezwanie nie było pełne. (patach we-amar: wajikra el Mosze – hacha alef ze’eira – amaj? begin de-hai keri’a la hawa be-szlimu.) Dlaczego? Ponieważ było tylko w Miszkanie, i w innej ziemi, ponieważ pełnia nie istnieje poza Ziemią Świętą. (maj ta’ama? de-ha la hawa ela be-Miszkana, u-be-ar’a achra, begin de-szlimu la isztakach ela be-ar’a kadisza.)
Sulam
611) „Dlatego człowiek powinien odłączyć się od nich i zejść z ich drogi, stając na swojej własnej drodze. Dlatego odłączyłem się od niego i poszedłem swoją drogą. Odtąd, od chwili, gdy was spotkałem, wypowiadam te wypowiedzi Tory przed wami”. I powiedział jeszcze, oświadczając: „«I zawołał On do Moszego»[3]. W słowie: Waikra (ויקרא) litera alef א jest mała, aby wskazać, że to wezwanie nie było w pełni doskonałe, ponieważ miało miejsce tylko w Przybytku, który nie jest miejscem trwałym i znajduje się na obcej ziemi, bo doskonałość przebywa jedynie na ziemi Israela”.
[1] Pisma, Tehilim, 37:1. «Dawidowi. Nie współzawodnicz ze złoczyńcami, nie zazdrość czyniącym bezprawie».
[2] Tora, Szemot, 20:3-5. «Nie będziesz miał innych bogów oprócz Mnie. Nie czyń sobie posągu ani żadnego obrazu tego, co jest w niebie wysoko, i tego, co jest na ziemi nisko, i tego, co jest w wodzie pod ziemią. Nie będziesz się im kłaniał i nie będziesz im służył, bo Ja jestem Stwórca, twój Wszechmogący, Stwórca zazdrosny, karzący winę ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy Mnie nienawidzą».
[3] Tora, Wajikra, 1:1. «I wezwał On Moszego, i powiedział do niego Stwórca z Namiotu Spotkania, mówiąc».