652) Otworzył Rabbi Aba i powiedział: „I uczynił morze odlane…” itd., i napisano: „Stojące na dwunastu wołach – trzy zwrócone ku północy, trzy zwrócone ku zachodowi, trzy zwrócone ku południu…” itd., i „morze było nad nimi od góry…” itd., oraz napisano: „A pod morzem było dwanaście wołów”. (patach Rabbi Aba we-amar: waja’as et ha-jam mutzak we-gomer, u-ketiv: omed al szneim asar bakar – szlosza ponim cafona, uszlosza ponim jamma, uszlosza ponim negba we-gomer, we-ha-jam aleihem milma’la we-gomer, u-ketiv: we-et ha-bakar szneim asar tachat ha-jam.) „Stojące na dwunastu wołach” – tak właśnie jest, z pewnością, że to morze zostało ustanowione przez dwanaście światów, dwanaście wyższych stopni są ustanowione u góry, dwanaście niższych, – to dwanaście pokoleń. (omed al szneim asar bakar – hachei hu waddaj, de-da jam mitakna be-yud bet betrein almin – betresar le-ejla, retichin memanin; le-ejla betresar, le-tata tresar szwatin.) Gdy Jaakow zobaczył wyższe uporządkowanie i zobaczył, że Szchina stoi naprzeciw niego, zapragnął dopełnić to uporządkowanie. Zawołał swoich dwunastu synów i powiedział im: „Zbierzcie się, przygotujcie siebie do dopełnienia wierności (wiary)”. (kejwan de-chama Jaakow tikkuna ila’a, we-chama Szhinta ka’im le-kibleih, ba’a le-aszlma tikkunaha, kara li-benohi tresar, we-amar lon: he’asfu, atkinu garmajchu le-aszlma mehejm’nuta.)
Sulam
652) Powiedział rabbi Aba, ogłaszając: „«I uczynił on odlane morze»[1], i powiedziano: «Stało ono na dwunastu wołach: trzy patrzyły na północ, trzy patrzyły na zachód, trzy patrzyły na południe, a trzy patrzyły na wschód, a morze było nad nimi z góry». I powiedziano: «Jedno morze i dwanaście wołów pod morzem»[2]. «Stało ono na dwunastu wołach» – rzeczywiście tak jest, że to morze opiera się na «dwunastu» w dwóch światach: w świecie wyższym” – Bina, „i w świecie niższym” – Nukwa. „Na «dwunastu» w górze, to rydwany władających na górze” – czyli HuG TuM, usytuowane powyżej chaze Zeir Anpina, z których każda zawiera trzy linie, razem dwanaście, a Bina spoczywa nad nimi z góry, dlatego te HuG TuM nazywane są rydwanami (merkawot). „Na «dwunastu» na dole – to dwanaście plemion” – czyli sfirot Hesed i Gwura, Necach i Hod Nukwy, z których każda zawiera trzy linie, razem dwanaście, a Nukwa, czyli sfira Tiferet w niej, spoczywa nad nimi. „Kiedy Jaakow zobaczył wyższe naprawienie” – HaGaT, „i zobaczył Szchinę stojącą przed nim” – Malchut, czyli cztery filary wyższego tronu, „pragnął dopełnić to naprawienie. Zwołał dwunastu swoich synów i powiedział im: «Zgromadźcie się – naprawcie się tak, aby dopełnić wiarę»” – Nukwę. Czyli aby naprawili się tak, by stać się naprawieniem „dwunastu” Nukwy, a wtedy Nukwa osiągnie pełnię, tak jak wyższa Nukwa – Bina, i naprawienie zostanie zakończone.
653) Chodź i zobacz: dwanaście pokoleń, według czterech sztandarów, na cztery strony, trzy zwrócone ku północy, trzy zwrócone ku zachodowi, trzy zwrócone ku południowi i trzy zwrócone ku wschodowi, a morze nad nimi. (ta chaze, tresar szwatin – be-dalet diglin, be-dalet sitrin – szlosza ponim cafona, uszlosza ponim jamma, uszlosza ponim negba, uszlosza ponim mizracha, we-ha-jam aleihem.) I tak właśnie jest z pewnością: trzy pokolenia na każdą stronę, na cztery strony świata. (we-hachei hu waddaj – telat szwatin le-kol sitra, le-dalet ruchej alma.) Trzy pokolenia dla ramienia prawego, trzy pokolenia dla ramienia lewego, trzy pokolenia dla biodra prawego i trzy pokolenia dla biodra lewego, a ciało Szchiny jest nad nimi, jak powiedziano: „A morze nad nimi”. (u-telat szwatin le-dro’a de-jemina, u-telat szwatin le-dro’a de-smala, u-telat szwatin le-jarka jemina, u-telat szwatin le-jarka smala, we-gufa de-Szhinta alajhu – hadehu de-ktiw: we-ha-jam aleihem.)
Sulam
653) „Spójrz: dwanaście plemion pod czterema sztandarami na cztery strony świata. «Trzej patrzyli na północ, trzej patrzyli na zachód, trzej patrzyli na południe, trzej patrzyli na wschód» – rzeczywiście tak jest: po trzy plemiona na każdą z czterech stron świata. Trzy plemiona przy prawej ręce” – Hesed, „trzy plemiona przy lewej ręce” – Gwura, „trzy plemiona przy prawym biodrze” – Necach, „i trzy plemiona przy lewym biodrze” – Hod, „a ciało (guf) Szchiny” – czyli jej Tiferet, nazywane guf, „jest na nich, jak powiedziano: «I morze nad nimi z góry»”.
654) Dlaczego trzy pokolenia dla ramienia i trzy dla biodra, i tak samo dla wszystkiego? (maj ta’ama telat szwatin le-dro’a, u-telat szwatin le-jarka, we-chen le-kolla?) Lecz tajemnica tej sprawy jest taka: trzy wiązania są w prawym ramieniu, trzy w lewym, trzy w prawym biodrze i trzy wiązania w lewym biodrze, razem dwanaście wiązań na cztery strony, a ciało [Szchiny] nad nimi. (ela raza de-milla: telat kiszrin inun be-dro’a jemina, u-telat be-smala, u-telat be-jarka jemina, u-telat kiszrin be-jarka smala – isztakchu tresar kiszrin le-arba sitrin, we-gufa alajhu.) Zatem znajduje się dwanaście [wiązań] wraz z ciałem, na wzór tego, co jest w górze. (isztakchu tresar im gufa ke-gawna de-le-ejla.) Skąd to wiemy? Z tego, co napisano: „Wszyscy ci to pokolenia Israela – dwanaście, i to…” – bo w tej [„to” – zot] dopełnia się liczba, jak powiedziano: „a morze nad nimi od góry”. (menalan? de-ketiv: kol ele szivtej Israel, szenem asar, we-zot – begin de-vah isztalem chuszbena, ke-ma de-itmar: we-ha-jam aleihem milma’la.)
Sulam
654) „Co oznacza, że są trzy plemiona przy ręce, trzy plemiona przy biodrze, a także trzy plemiona przy każdym z nich? Są trzy powiązania w prawej ręce, należącej do ciała (guf) niższego, trzy – w lewej, trzy – w prawym biodrze, trzy – w lewym biodrze. Razem jest ich dwanaście, i są one połączone z ciałem (guf), podobnie jak na górze”. I mówiliśmy, że dwanaście plemion to sfirot Hesed i Gwura, Necach i Hod Nukwy, z których każda zawiera trzy powiązania, razem dwanaście. A guf Nukwy, czyli jej Tiferet, połączony jest z nimi od góry. A wyjaśnienie tych trzech powiązań w każdym organie omówiliśmy już wcześniej[3]. „Skąd to wiadomo? Ponieważ powiedziano: «Oto wszystkie dwanaście plemion Israela. I to (zot)»[4]” – czyli to, co powiedziane zaraz po tym: „«I to (zot) powiedział im ich ojciec»” – i to jest Nukwa, nazywana zot („to”), „ponieważ przez nią kończy się rachuba. Jak powiedziano: «I morze na nich z góry»” – czyli Nukwa, nazywana morzem. A zatem dwanaście plemion połączonych jest z gufem Nukwy, który znajduje się nad nimi.
655) „Siedem oczu Stwórcy” – to są siedem oczu zgromadzenia. (sziw‘a einej Haszem – inun sziw‘a einej ha‘edah.) Siedemdziesięciu Sanhedryn. (sziv‘in Sanhedrin.) Liczby [wojsk]: jak jest napisane: „Wszyscy policzeni w obozie Judy – sto tysięcy…” itd., (sza‘araha: ke-ma de-ketiv: kol ha-pequdim le-machane Jehuda – me’at elef we-gomer.) „Wszyscy policzeni w obozie Reuwena…” – i tak dla wszystkich. (kol ha-pequdim le-machane Reuwen – we-chen le-chullhu.)
Sulam
655) „«Te siedem – to oczy Stwórcy»[5] – to siedem oczu Zgromadzenia” – czyli HaGaT NeHIM rosz Nukwy, nazywanej Zgromadzeniem, i gdy stają się mohin Hochmy, nazywane są oczami. „I to jest siedemdziesięciu (mędrców) Sanhedrynu”, ponieważ każda z tych HaGaT NeHIM zawiera dziesięć sfirot, razem siedemdziesiąt. „Searot (włosy)”, które opadają z tej rosz (głowy), „to one, jak powiedziano: «Wszyscy policzeni w obozie Jehudy – sto osiemdziesiąt sześć tysięcy czterystu według ich zastępów»[6], a także: «Wszyscy policzeni w obozie Reuwena…»[7]. I tak we wszystkich”. I wszystkie te liczby policzonych są właściwościami searot Nukwy.
656) A jeśli powiesz: w Micraim, przy odejściu Jaakowa ze świata, gdy wtedy znalazło się dopełnienie – gdzież to wszystko było? (we-i teima: be-Micraim, bi-sliku de-Jaakow me-alma, de-isztakach szlimu be-hahi sza’ata – kulei hai an hu?) Z pewnością było siedemdziesiąt dusz, a wszyscy ci, których urodzili w ciągu siedemnastu lat, nie są wliczeni, jak napisano: „A synowie Israela płodzili się, rozradzali, mnożyli się i bardzo, bardzo wzrastali” – i napisano: „Wzrośli liczniej niż włosy na mojej głowie”. (waddaj: szib’in nafshin hawu, we-kol inun de-olidu bi-szewa esre sznin, de-leit lon chuszbena – ke-ma de-ketiv: u-vnej Israel paru wajiszercu wajirbu wajaa’cmeu bi-meod meod, u-ketiv: acmeu mi-sza’arot roszi.) Błogosławiony los Jaakowa doskonałego, który został dopełniony w górze i w dole. (zakk’a chulkei de-Jaakow szleima, de-hu isztalem le-ejla u-le-tata.)
Sulam
656) „Możesz zapytać: «W Egipcie, w chwili odejścia Jaakowa ze świata, kiedy doskonałość była wówczas obecna – gdzie oni wszyscy byli?»” – czyli wszyscy policzeni w obozach, którzy są właściwościami searot Nukwy. A jeśli ich tam nie było, to czyżby Nukwie brakowało wtedy doskonałości, czyli searot? „Oczywiście, że było ich siedemdziesiąt dusz” – przy ich wejściu do Egiptu, co odpowiada mohin siedemdziesięciu mędrców Sanhedrynu. „A wszyscy ci, którzy zrodzili potomstwo w ciągu siedemnastu lat” – kiedy Jaakow żył w ziemi Egiptu, „nie byli brani pod uwagę” z powodu ich wielości, „jak powiedziano: «A synowie Israela płodnili się, rozmnażali, i stali się bardzo liczni i silni»[8]” – i oni byli właściwościami searot Nukwy. „I powiedziano: «Więcej ich niż włosów na mojej głowie»[9]” – a więc również «liczni» w tym przypadku wskazuje na searot. I oni byli obecni w chwili odejścia Jaakowa ze świata. Dlatego nie było żadnego braku w tej doskonałości. „Błogosławiony jest doskonały los Jaakowa, który osiągnął doskonałość na górze i na dole”. A różnica między mohin „liczby” a mohin „bez liczby” została szczegółowo wyjaśniona wcześniej[10].
657) Powiedział Rabbi Elazar: Z pewnością tak jest, ale w wyższym uporządkowaniu jowelu – jak mogło się odnaleźć tak wiele? (amar Rabbi Elazar: waddaj hachei hu, aval be-tikkuna ila’a de-jowela – heich isztakach kulei hai?) Odrzekł mu: Lew, gdy tylko ustawi swe nogi, by wejść do winnicy, któż może wejść razem z nim? (amar leih: arja – kejwan de-saddar ragloi le-me’al be-charma, man ihu de-a’jel ba-hadeih?)
Sulam
657) Powiedział rabbi Elazar do rabbi Aby: „Bez wątpienia, wszystko to jest tak”, jak powiedziałeś, „jednak w wyższym naprawieniu jowela” – Biny, „jak to możliwe, żeby było tam aż tyle?” – czyli dwanaście na górze, skoro mówisz, że to morze zostało naprawione w dwunastu u góry – w Binie, i w dwunastu na dole – w Nukwie. Odpowiedział mu rabbi Aba: „Lew, gdy już skierował swoje kroki, by wejść do winnicy, czy ktoś ośmieli się pójść razem z nim?!”. Innymi słowy: niech sam to wyłoży.
658) Otworzył Rabbi Elazar i powiedział: „A On jest Jeden, i któż Go odprawi? I dusza Jego zapragnęła, i uczynił.” (patach Rabbi Elazar we-amar: we-hu be-echad, u-mi jesziwenu, we-nafszo iwta waja’as.) To wyższe uporządkowanie, ono jest całkowicie jedno, nie ma w nim podziału, jak w tym niższym, o którym napisano: „A stamtąd się rozdzielał i stawał się czterema głowami”. (hai tikkuna ila’a – hu kolla chad, la havei bei peruda, ke-hai tata’a, de-ha ketiv: u-mi-szam jippared, we-haja le-arba’a raszim.) I chociaż jest w nim podział, gdy rozważy się te rzeczy, wszystko wznosi się ku Jednemu. (we-af al-gaw de-it bei peruda, kad jisstaklun milei – kolla salka le-chad.)
Sulam
658) Powiedział rabbi Elazar, oświadczając: „«Lecz On jest niezmienny, i któż Go odwróci? Co Jego dusza zapragnie, to uczyni»[11] – to wyższe naprawienie” – w Binie, „jest jedną całością i nie było w nim podziału, jak w naprawieniu niższym” – w Nukwie. „Bo” o Nukwie „powiedziano: «I stamtąd rozdziela się ona na cztery główne strumienie»[12]” – ponieważ w Nukwie istnieje podział. „I chociaż jest w niej podział, jeśli dokładnie przyjrzeć się istocie tych rzeczy, wszystko powraca do jedności”, ponieważ nawet rozdzielenie w niej zostaje naprawione przez naprawienie „dwunastu”, i wtedy cała ona staje się jednością. Natomiast Bina, w której nigdy nie było podziału, nie potrzebuje naprawienia „dwunastu” dla swojej doskonałości.
659) Lecz to wyższe uporządkowanie jowelu opiera się na dwunastu, podobnie jak to niższe, i chociaż ono jest jedno, to to „jedno” dopełnia każdy kierunek, w tym kierunku i w tamtym. (aval hai tikkuna ila’a de-jowela, kajma al tresar, ke-hai tata’a, we-af al-gaw de-ihu chad, hai chad aszlem le-kol sitra, be-hai sitra, u-be-hai sitra.) Te sześć wyższych stron, one stają się dwunastoma, bo każdy dodaje do drugiego i włącza się w niego, i znajdują się dwanaście i ciało, i wszystko opiera się na dwunastu. (inun szit sitrin ila’in tresar hawu, de-kol chad osif le-chawrei, we-itkelil mineih, we-isztakchu tresar, we-gufa, u-kolla kajma al tresar.) Kto jest ciałem? To Jaakow, i oto zostało powiedziane. (man gufa? da Jaakow – we-ha itmar.) Lecz głowa i ciało stoją razem jako jedno. (ela resza we-gufa be-chad kajmei.)
Sulam
659) „Jednak naprawienie wyższego – jowela” – czyli Biny, „również opiera się na «dwunastu», tak jak (naprawienie) niższego” – czyli Nukwy. „I mimo że on (wyższy) jest jeden” – i nigdy nie było w nim podziału, „ten jeden dopełnia każdą stronę – zarówno z jednej strony, jak i z drugiej”, czyli ten „jeden”, który znajduje się w sfirot lewej strony, dopełnia stronę prawą, i wtedy te wyższe sześć zakończeń, czyli HaGaT NeHI Biny, „stają się dwunastoma, ponieważ każda” z tych HaGaT NeHI „udziela pożyczki drugiej” ze swoich świateł „i zawiera w sobie” światła drugiej. „I wtedy jest ich dwanaście, a guf Biny jest nad nimi”.
A pożyczka (halwaa) oznacza, że po tym, jak prawa, czyli hasadim, osiąga doskonałość dzięki włączeniu Hochmy ze strony lewej, oddaje to świecenie, pozostając jedynie ze światłem chasadim. I podobnie lewa oddaje chasadim stronie prawej po tym, jak z ich pomocą osiągnęła doskonałość, i pozostaje tylko z Hochmą. W ten sposób to, co przekazują sobie nawzajem, nie jest niczym innym, jak pożyczką z zamiarem zwrotu.
„Dlatego wszystko opiera się na «dwunastu»” – nawet Bina. Ponieważ, jak już wyjaśniono, sześć jej sfirot, HaGaT NeHI, włączyło się nawzajem w siebie, i jest HaGaT NeHI po stronie prawej, i HaGaT NeHI po stronie lewej. Ale nie w wyniku naprawy podziału, jak to ma miejsce w Nukwie.
„A co oznacza «ciało (guf)»? To Jaakow, i tak uczyliśmy” – czyli to Tiferet, a nie Bina, która jest właściwością rosz, a nie guf. Jak więc możliwe, by Bina, która znajduje się ponad „dwunastoma”, była nazywana właściwością guf? „Jednak rosz i guf są razem” – czyli są ze sobą zintegrowane, i dlatego właściwość Tiferet znajduje się również w rosz, czyli w Binie.
660) Dalej: dwanaście – to trzy wiązania w prawym ramieniu: Hesed, łaski. (tu tresar – telat kiszrin de-dro’a jemina: Hesed, chasadim.) Trzy wiązania w lewym ramieniu: Gwura, surowości. (telat kiszrin de-dro’a semala: Gewura, gewurot.) Trzy wiązania w prawym biodrze: Necach, wieczności. (telat kiszrin be-jarka jemina: Necach, necachim.) Trzy wiązania w lewym biodrze: Hod, wdzięczności. (telat kiszrin be-jarka semala: Hod, hodot.) Oto dwanaście. (ha tresar.) A ciało stoi nad nimi – oto trzynaście. (we-gufa kajma alajhu – ha tlejsar.) Dalej: w tych trzynastu rozwinęła się Tora, i wszystko jest jedno, od góry do dołu, w zjednoczeniu, aż do tego miejsca, które stoi na podzieleniu. (tu be-tlejsar mechilan Orayta itfarasz, u-kolla chad, me-ejla le-tata be-jichuda, ad hahu atar de-kajma al peruda.)
Sulam
660) „I jeszcze trzeba wyjaśnić «dwanaście». Są trzy powiązania w «prawej ręce» – i to jest Hesed Hesedów” – czyli wszystkie trzy są właściwością Hesed, „i trzy powiązania w «lewej ręce» – i to jest Gwura Gwur” – czyli trzy Gwury, „i trzy powiązania w «prawym biodrze» – i to jest Necach Necachów” – czyli trzy Necachy, „i trzy powiązania w «lewym biodrze» – i to jest Hod Hodot. W sumie dwanaście. A guf” – czyli Tiferet, „stoi na nich. W sumie – trzynaście”. A wewnętrzny sens tych trzech powiązań w każdym z miejsc został już szczegółowo wyjaśniony[13].
„I jeszcze. Tora wyjaśnia się za pomocą trzynastu miar” – czyli trzynastu miar miłosierdzia, wychodzących z trzynastu napraw brody (dikna) Arich Anpina. „I wszystkie one są jednością” – czyli nie ma w nich żadnego podziału, „i zstępują z góry w dół w jedności” – czyli od trzynastu napraw dikny Arich Anpina, a stamtąd do „trzynastu” Biny, i stamtąd do „trzynastu” Zeir Anpina, „aż do miejsca, które stoi na podziale” – i to jest Nukwa.
661) Siedem wyższych oczu – to są te, o których napisano: „Oczy Stwórcy, one krążą” – są męskie, bo to miejsce męskości. (sziv‘a ajnin ila’in – ilejn de-ketiv: einej Haszem hema meszotetim – dechurin, de-ha atar de-dechura ihu.) A tutaj: „Oczy Stwórcy krążą” – to w uporządkowaniu Szchiny w dole, miejsce żeńskie. (hacha: einej Haszem meszotetot – be-tikkunei Szhinta le-tata, atar de-nukwa.) Siedem wyższych oczu odpowiada temu, co jest napisane: „Twoje, Stwórco, jest wielkość, moc…” itd. (sziv‘a ajnin ila’in – le-kabel ha de-ketiv: lecha Haszem ha-gedula we-ha-gewura we-gomer.) To miejsce dopełnia się w każdym kierunku. (hai atar: aszlem le-kol sitra.)
Sulam
661) „Te siedem wyższych oczu” – czyli siedem sfirot HaGaT NeHIM w mohin Hochmy, „jak powiedziano: «Oczy Stwórcy – one spoczywają (na całej ziemi)» – to zacharim” – czyli należą do Zeir Anpina, „ponieważ to miejsce zachar. Ale w tym, co tu powiedziano: «Oczy Stwórcy spoczywają»[14] – chodzi o naprawienia Szchiny na dole, i to jest miejsce Nukwy. Siedem wyższych oczu” – zarówno zachara, jak i nukwy, „odpowiadają sobie nawzajem. Jak powiedziano: «Tobie, Stwórco, należy się wielkość» – to Hesed, «i moc (Gwura), i wspaniałość (Tiferet), i wieczność (Necach), i piękno (Hod), bo wszystko, co jest na niebie i na ziemi – należy do Ciebie»[15]. «Wszystko» – to Jesod. «Tobie, Stwórco, królestwo»” – to Malchut, „miejsce, które dopełnia każdą ze stron” – czyli każde z sześciu zakończeń HaGaT NeHIM.
662) Dalej: włosy, jak jest napisane: „Któż wypowie potęgi Stwórcy?”; i tak powiedziano: „Wzrośli liczniej niż włosy na mojej głowie”. (tu: sa‘ara – ke-ma de-ketiv: mi jemallel gewurot Haszem; hadehu de-ketiv: acmu mi-sa’arot roszi.) I napisano: „Miłosierdzia Stwórcy, że się nie wyczerpały…” itd. (u-ketiv: chasdej Haszem ki lo tamnu we-gomer.) A te uporządkowania zostały podniesione do innego miejsca. (we-tikkunin ilejn istallaku le-atar achra.) I chociaż tu powiedziano więcej, to uniosły się w równowadze ręki, w górze i w dole. (we-af al-gaw de-hacha itmar tfei, we-istallek be-matkela jad ila’a u-tata’a.) A Król Szlomo wypowiedział je i trzeba nam było je objaśnić. (u-Szlomo Malka amaran, we-itztrichna le-farsha lon.) Błogosławiony los sprawiedliwych bardziej, bo znają drogę Świętego, niech będzie Błogosławiony, a tutaj wszystko zostało objawione tym, którzy poznają prawo. (zakk’a chulkehon de-caddikaja jatir, de-jad’in orcha de-Kudsza Berich Hu, we-hacha kolla itgalleja le-jad’ei midin.)
Sulam
662) „I jeszcze trzeba zrozumieć, że searot” – włosy znajdujące się w ZoN, „to, jak powiedziano: «Któż wypowie potęgi (gwurot) Stwórcy?!»[16], ponieważ searot to właściwość gwurot. I również: «Więcej ich niż włosów na mojej głowie», oraz powiedziano: «Że miłosierdzia (chasadim) Stwórcy nie wyczerpały się»[17]” – ponieważ mimo że searot są gwurot, to jednak za ich pomocą przyciągane są chasadim „bez liczby”[18], o których powiedziano: „że miłosierdzia Stwórcy nie wyczerpały się”. „I te naprawienia wznoszą się do innego miejsca” – do mohin „bez liczby”. „I chociaż tutaj” – o mohin „liczby”, nazywanych „siedem oczu Stwórcy”, „powiedziano o nich więcej, i zostały one podniesione na wadze” – czyli w linii środkowej, która równoważy dwie szale: prawą i lewą, „wyższą” – czyli Binę, „i niższą” – czyli Nukwę. „I król Szlomo wyjaśnił je” – te dwie Nukwy, „w Pieśni nad pieśniami, „i one potrzebują wyjaśnienia”. Natomiast mohin de-searot nie wymagają wyjaśnienia, i nie można ich zliczyć, ponieważ są one „bez liczby”. Mimo to, oba są niezbędne, czyli dzięki tym dwóm rodzajom mohin przychodzi doskonałość[19]. „Błogosławiony jest los sprawiedliwych, którzy znają drogi Stwórcy. I tutaj” – w mohin „liczby”, „wszystko zostaje objawione tym, którzy znają sąd i sprawiedliwość”.
[1] Prorocy, Melachim I, 7:23-25. «I zrobił on morze lane – od jego brzegu do jego brzegu dziesięć łokci – całkowicie okrągłe, o wysokości pięciu łokci, tak że sznur o długości trzydziestu łokci obiegał je dookoła. A pod jego brzegiem otaczały je pąki dookoła – po dziesięć na łokieć – ze wszystkich stron, obejmowały morze w dwa rzędy; pąki były odlane razem z nim jednym odlewem. Stało ono na dwunastu bykach: trzej patrzyli na północ, trzej patrzyli na zachód, trzej patrzyli na południe i trzej patrzyli na wschód, a morze było na nich z góry, a ich tylne części były zwrócone do środka».
[2] Prorocy, Melachim I, 7:44. «Jedno morze i dwanaście byków pod morzem».
[3] Patrz Zohar, rozdział Wajecé, p. 145, od słów: «Wyjaśnienie powiedzianego. Liczba dwanaście – to …».
[4] Tora, Bereszit, 49:28. «Oto wszystkie pokolenia Israela, dwanaście. I to jest to, co powiedział im ich ojciec, i błogosławił ich – każdego jego błogosławieństwem błogosławił ich».
[5] Prorocy, Zecharija, 4:10. «Bo któż gardził dniem małym? I będą się radować, i zobaczą kamień poziomnicy w ręce Zerubawela; te siedem – oczy Stwórcy, one obejmują całą ziemię».
[6] Tora, Bemidbar, 2:9. «Wszystkich policzonych w obozie Jehudy było sto osiemdziesiąt sześć tysięcy czterystu według ich oddziałów; im wychodzić jako pierwszym».
[7] Tora, Bemidbar, 2:16. «Wszystkich policzonych w obozie Reuwena było sto pięćdziesiąt jeden tysięcy czterystu pięćdziesięciu według ich oddziałów; im wychodzić jako drugim».
[8] Tora, Szemot, 1:6-8. «I umarł Josef i jego bracia, i całe to pokolenie. A synowie Israela płodzili i rozmnażali się, i stali się bardzo liczni i potężni – i napełniła się nimi ziemia. I powstał nowy król nad Micraimem, który nie znał Josefa».
[9] Pisma, Tehilim, 40:13. «Bo ogarnęły mnie niezliczone nieszczęścia, dogoniły mnie moje grzechy, tak że nie mogę patrzeć; liczniejsze są niż włosy na mojej głowie, i opuściło mnie moje serce».
[10] Patrz Zohar Hakdama, p. 19, od słów: «I powiedziano: «Bo według liczby»».
[11] Pisma, Ijow, 23:13. «Lecz On niezmienny, i któż Go odwróci? Czego Jego dusza zapragnie, to uczyni».
[12] Tora, Bereszit, 2:10. «I rzeka wychodzi z Edenu, aby nawadniać ogród, a stamtąd rozdziela się na cztery główne nurty».
[13] Patrz Zohar, rozdział Wajecé, p. 145, od słów: «Wyjaśnienie powiedzianego. Liczba dwanaście – to …».
[14] Pisma, Diwrej ha-Jamim II, 16:9. «Bo oczy Stwórcy obejmują całą ziemię, aby wspierać tych, którzy są Mu wierni całym sercem».
[15] Pisma, Diwrej ha-Jamim I, 29:11. «Tobie, Stwórco, wielkość i moc, i wspaniałość, i wieczność, i piękno, bo wszystko, co jest na niebie i na ziemi – Twoje! Twoje królestwo, i wywyższony jesteś nad wszystkimi!».
[16] Pisma, Tehilim, 106:2. «Któż opowie potęgę Stwórcy, ogłosi całą Jego chwałę?!».
[17] Pisma, Ejcha, 3:21-22. «To przywołuję mojemu sercu, na to mam nadzieję: że miłosierdzie Stwórcy nie ustało, że Jego łaska się nie wyczerpała».
[18] Patrz wyżej, p. 556.
[19] Patrz Zohar Hakdama, p. 19, od słów: «I powiedziano: «Bo według liczby…»».