798) Otworzył Rabbi Aba i powiedział werset po nim: „Wszyscy ci są pokoleniami Israela, dwunastu…” (patach Rabbi Aba, wa-amar kra abatrei: kol ele szivtej Israel szneim asar…). „Wszyscy ci są pokoleniami Israela” – należałoby powiedzieć: „Ci są pokoleniami Israela” (ele szivtej Israel mibaej leih); czym jest „wszyscy ci”? (maj kol ele?). Otóż chodzi o ich połączenie w miejscu, gdzie wszystkie błogosławieństwa się przelewają (ela: le-ichabra lon be-atar de-kol birchan merikin taman). „Dwunastu” – rzeczywiście dwunastu, to wiązania naprawy Matronity (szneim asar – szneim asar wadda, kiszrin de-tikkunei Matronita), i Ona z nimi się łączy – jak powiedziano: „dwunastu” (we-ihji itchabrat ba-hadajhu, hadehu: szneim asar). „I to jest, co powiedział im ich ojciec, i pobłogosławił ich” – bowiem w tym miejscu zaczyna się mowa (we-zot aszer diber lahem awihem, wa-jewarech otam – de-ha be-atar da dibbur szarja).
Sulam
798) Zabrał głos rabbi Aba, mówiąc: „Wypowiedź następująca po tym: «Wszystkie te pokolenia Israela, dwanaście, i to, co powiedział im ich ojciec, kiedy ich błogosławił. I pobłogosławił ich – każdego jego błogosławieństwem»[1]. Powiedziano: «Wszystkie te pokolenia Israela», ale przecież należało powiedzieć: «Te pokolenia Israela». Co oznacza: «Wszystkie te»? To po to, aby połączyć je” – te pokolenia, „w tym miejscu, z którego wychodzą wszystkie błogosławieństwa” – w Nukwie. „«Dwanaście» – to dwanaście połączeń w naprawach Królowej” – Nukwy. „I sama ona połączyła się z nimi”, jak powiedziano: „A morze nad nimi – z góry”. „Dlatego powiedziano: «Wszystkie te pokolenia Israela, dwanaście, i to (we-zot וזאת) co mówił im ich ojciec. I pobłogosławił ich»” – ponieważ Nukwa nazywana jest „zot (זאת)”[2] i połączyła się z dwunastoma pokoleniami. „Bo w tym miejscu” – w Nukwie, „znajduje się wypowiedź” – ponieważ Zeir Anpin nazywany jest głosem, a Nukwa – wypowiedzią[3].
799) Dalej: „które wypowiedział” – oto jedno połączenie, aby połączyć się z dołu ku górze i z góry ku dołowi (tu aszer diber – hacha kiszra chad, le-itchabra mi-tatta le-ejla u-me-ejla le-tatta). Z dołu – przez tych dwunastu pokoleń, a „i to” połączyło się z nimi (mi-tatta be-illein t’resar szivtin, we-zot itchabrat ba-hadajhu). „Które wypowiedział” – to połączenie zachar i nukwy, związek dwóch stron, z dołu i z góry (aszer diber – ha chibbura de-char we-nukwa, kishura li-trein sitrin, mi-tatta u-mi-lejla). Na końcu połączył ich w miejscu górnym: zachar i nukwa razem, jak powiedziano: „mężczyzna według swego błogosławieństwa…” (le-sof kashar lon be-atar de-lejla, de-char we-nukwa ka-chada. hadehu: isz aszer ke-birchato…). Co znaczy „według swego błogosławieństwa”? Otóż „według swego błogosławieństwa” – czyli według swojej partnerki (maj ke-birchato? ela: ke-birchato bat zuggo). „Mężczyzna według swego błogosławieństwa” – oboje razem (isz aszer ke-birchato, tarwajhu ka-chada).
Sulam
799) „I jeszcze trzeba wyjaśnić: «I to (we-zot וזאת) co mówił» – że zawarta tu jest jedna więź do połączenia z dołu w górę i z góry w dół. Z dołu w górę – za pomocą dwunastu pokoleń”, o których powiedziano: „Wszystkie te pokolenia Israela, dwanaście”, a z góry w dół – „«i to (we-zot)», czyli Nukwa, która połączyła się z nimi” z góry, „«to, co mówił» – oznacza połączenie zachara i Nukwy” – ponieważ nie ma wypowiedzi bez głosu, Zeir Anpina, „związane z dwiema stronami: z dołu – w właściwości «dwanaście», i z góry – we właściwości «i to (we-zot)». A na końcu połączył ich w wyższym miejscu” – w ZoN od chaze i wyżej, gdzie zachar i Nukwa znajdują się razem, czyli Nukwa włączona jest w Zeir Anpina, w jego właściwość chasadim. „I to oznacza: «I pobłogosławił ich, każdego – jego błogosławieństwem». Co znaczy: «jego błogosławieństwem»? Otóż «jego błogosławieństwo» – to jego małżonka”, Nukwa, nazywana błogosławieństwem. „«Każdego – jego błogosławieństwem», czyli oboje – jako jedno”, gdy Zeir Anpin i Nukwa są połączeni razem, jak powiedzieliśmy.
800) Otworzył i powiedział: „Niech błogosławi cię Stwórca z Syjonu i ujrzysz dobro Jeruszalajim…” (petach we-amar: jewarechecha Haszem mi-Cijon, u-re’e be-tuw Jeruszalajim…). „Niech błogosławi cię Stwórca z Syjonu” – bo stamtąd wychodzą błogosławieństwa, by nawodnić ogród, i on zawiera wszystkie błogosławieństwa i daje jej, a potem: „i ujrzysz dobro Jeruszalajim” (jewarechecha Haszem mi-Cijon, de-minej nafkin birchan le-aszka’a le-ginta, we-hu kaleel kol birchan, we-jahew lah, u-lewatar: u-re’e be-tuw Jeruszalajim). Dla ukazania, że wszystkie błogosławieństwa pochodzą od zachar i nukwy (le-achaza’a de-kol birchan atjan mi-dechar we-nukwa). Podobnie jak to: „Niech błogosławi cię Stwórca i niech cię strzeże” (ke-gawna da: jewarechecha Haszem we-jiszmerecha). „Niech błogosławi cię Stwórca” – od zachara. „I niech cię strzeże” – od nukwy (jewarechecha Haszem mi-dechura, we-jiszmerecha mi-nukwa). „Niech błogosławi cię Stwórca” – od męskości. „I niech cię strzeże” – od ochrony (jewarechecha Haszem mi-zachor, we-jiszmerecha mi-szamor). I wszystko to jedno, bo z obojga wychodzą błogosławieństwa do światów (we-kola chad mila, begin de-mi-tarwajhu nafkin birchan le-almin). I dlatego: „Mężczyzna według swego błogosławieństwa pobłogosławił ich” (we-al da: isz aszer ke-birchato berach otam).
Sulam
800) Powiedział, ogłaszając: „«Niech cię pobłogosławi Stwórca z Cijonu i ujrzysz pomyślność Jeruszalaimu»[4]. «Niech cię pobłogosławi Stwórca z Cijonu» – ponieważ stamtąd wychodzą błogosławieństwa, «aby nawadniać ogród»[5], i on zawiera wszystkie błogosławieństwa i przekazuje je jej, a potem: «I ujrzysz pomyślność Jeruszalaimu» – czyli wszystkie błogosławieństwa wychodzą od zachara i Nukwy. I podobnie powiedziano: «Niech cię pobłogosławi Stwórca i niech cię strzeże»[6], gdzie «niech cię pobłogosławi Stwórca» oznacza – od strony zachara, «i niech cię strzeże» – od strony Nukwy”, ponieważ ochrona pochodzi od Nukwy. „«Niech cię pobłogosławi Stwórca» – od «pamiętaj (zachor)»”, i to jest Zeir Anpin, „«i niech cię strzeże» – od «strzeż (szamor)»”, i to jest Nukwa. „I wszystko to – jedno całościowe, ponieważ od nich obojga wychodzą błogosławieństwa na świat. I dlatego: «Każdego – jego błogosławieństwem pobłogosławił ich»”.
Wyjaśnienie. Nukwa ma dwa właściwości: zewnętrzne – jej własna właściwość, i wewnętrzne – to, co otrzymuje od Zeir Anpina. I dlatego ma ona również dwa aspekty Jesod: wewnętrzny nazywa się Cijon i jest to właściwość zachara w jej Jesod; zewnętrzny Jesod nazywa się Jeruszalaim i jest to właściwość Nukwy w jej Jesod.
I to oznacza: „«Z Cijonu» – ponieważ od niego wychodzą błogosławieństwa”, ponieważ wszystkie błogosławieństwa pochodzą z wewnętrznej właściwości Jesod, czyli dlatego, że są ze strony Zeir Anpina. „A potem: «I ujrzysz pomyślność Jeruszalaimu»” – czyli po tym, jak wewnętrzne przekazało zewnętrznemu Jesod, nazywanemu Jeruszalaim, powiedziano: „I ujrzysz pomyślność Jeruszalaim”. I to oznacza powiedziane: „I dlatego: «Każdego – jego błogosławieństwem pobłogosławił ich»”, ponieważ jedne pokolenia pochodziły z wewnętrznej właściwości Nukwy, a inne pochodziły z jej zewnętrznej właściwości. I pobłogosławił każde z nich stosownie do tego, co mu się należało.
[1] Tora, Bereszit, 49:28. «Wszystkie te są pokolenia Israela, dwanaście, i to jest to, co powiedział im ich ojciec, kiedy ich błogosławił. I błogosławił ich, każdego – jego błogosławieństwem błogosławił ich».
[2] Patrz wyżej, p. 654.
[3] Patrz wyżej, p. 769.
[4] Pisma, Tehilim, 128:5. «Niech pobłogosławi cię Stwórca z Cijonu i zobaczysz pomyślność Jeruszalajimu po wszystkie dni twojego życia».
[5] Tora, Bereszit, 2:10. «I rzeka wychodzi z Edenu, aby nawadniać ogród, a stamtąd rozdziela się na cztery główne nurty».
[6] Tora, Bemidbar, 6:24-26. «Niech pobłogosławi cię Stwórca i zachowa cię. Niech rozjaśni Stwórca swoje oblicze dla ciebie i zmiłuje się nad tobą. Niech zwróci Stwórca swoje oblicze ku tobie i da ci pokój».