323) Rabbi Jejsa Zuta przebywał u Rabbi Szymona (rabbi Jejsa Zuta hawa szchich kame de-Rabbi Szimon), powiedział mu: ten, o którym napisano „błogosławieństwa na głowie sprawiedliwego” (ha-hu dichtew berachot le-rosz cadik), powinno być: „dla sprawiedliwego” – co znaczy „na głowie sprawiedliwego”? (le-cadik mibaej le, mai le-rosz cadik). Powiedział mu: „głowa sprawiedliwego” to święta korona (rosz cadik: da hi atara kadisza), i już to objaśniono (we-okemuha). Dalej – „głowa sprawiedliwego” to Jaakow, który przyjął błogosławieństwa (rosz cadik: da Jaakow, de-ihu neteil birchan), i przekazuje je sprawiedliwemu, a stamtąd rozchodzą się na wszystkie strony, i błogosławione są wszystkie światy (u-negid lon le-cadik, u-mitaman izderiku le-chol ewar, u-mitbarachan kullhu almin).
Sulam
323) Powiedziano: „Błogosławieństwa – na głowie sprawiedliwego”[1]. Należałoby powiedzieć: „Na sprawiedliwym”, dlaczego więc powiedziano: „Na głowie sprawiedliwego”? Otóż głowa (rosz) sprawiedliwego – to wieniec (ateret) świętości, tzn. ateret Jesod. A także, rosz sprawiedliwego – to Jaakow, Tiferet, i guf. I nazywa się głową sprawiedliwego, ponieważ on otrzymuje błogosławieństwa i przekazuje je sprawiedliwemu, czyli Jesodowi, który nazywa się sprawiedliwym, i stamtąd są one wysyłane we wszystkie strony – tzn. na prawą i lewą stronę Malchut, i wszystkie światy są błogosławione.
324) Ale to ustanowiliśmy: „Błogosławieństwa na głowie sprawiedliwego” – sprawiedliwy nazywa się to miejsce przymierza (aval ha okimna, brakhot le-rosz cadik, cadik ikrej, hahu atar diwrit), z którego wypływają źródła na zewnątrz (de-mineh nafkin mabbu’in lewar), do nukwy kielicha (nukwa de-kista), z którego wychodzi wino – on jest głową (de-chamra nafik mineh ihu resza); tak głowa sprawiedliwego – to to miejsce (kach rosza cadik, hahu atar), kiedy rzuca źródła do nukwy – nazywa się głową sprawiedliwego (kad zarik mabbu’in le-nukwa, ikrej rosza cadik). Sprawiedliwy jest głową, ponieważ wszystkie błogosławieństwa w nim przebywają (cadik ihu rosza begin de-kol birchan beh szarjan).
Sulam
324) „Błogosławieństwa – na głowie sprawiedliwego”. Miejsce, które stanowi przymierze (brit), nazywane jest „sprawiedliwym”, i z niego wypływają źródła na zewnątrz. Ponieważ otwór w dzbanie, przez który wylewa się wino – to górna część (rosz) dzbana, tak też rosz sprawiedliwego jest takim samym miejscem w chwili, gdy kieruje swoje źródła do Nukwy. Sprawiedliwy to rosz, ponieważ wszystkie błogosławieństwa przebywają w nim i wypływają z niego.
325) A ten człowiek, który zasłużył, by strzec znaku trwałego, świętego, i wypełnia przykazania Tory – sprawiedliwym się nazywa (tu, hahu bar nasz, de-zache le-mintar at kajama kadisza, wa-avid pikude de-orajta, cadik ikrej), i od jego głowy aż do nóg tak się go nazywa (u-merejszej we-ad ragloj hache ikrej). A gdy błogosławieństwa ciągną do świata – spoczywają na jego głowie (we-chad birchan nagdin le-alma, szarjan al rejszej), i z niego trwają błogosławieństwa dla świata, w świętych, czystych synach, których ustanowił (u-minej kajmej birchan le-alma, biwnin kadiszin zakajin de-okim).
Sulam
325) Ten człowiek, który dostąpił zasługi strzeżenia znaku świętego przymierza i wypełnia przykazania Tory, nazywany jest sprawiedliwym – i on od głowy do stóp jest sprawiedliwym. O nim mówi Pismo: „Błogosławieństwo – na głowie sprawiedliwego”, ponieważ gdy błogosławieństwa zstępują na świat, spoczywają nad jego głową i dzięki niemu błogosławieństwa trwają w świecie – na sprawiedliwych synach i na sprawiedliwych, których on wychowuje.
[1] Pisma, Miszlej, 10:6. „Błogosławieństwa są na głowie sprawiedliwego, a usta niegodziwych ukrywają przemoc.”