210) Chodź i zobacz, każdy, kto jest nazwany Moim Imieniem, jakże wzniosłe są dzieła Świętego Króla, ponieważ w tych czynach, które On czyni na dole, wiąże je z wyższymi słowami z góry. (ta chaze kol ha-nikra bi-szmi, kamma ila’in owadej malka kadisza, de-ha be-inun owadej de-ihu awed le-tatta, kater lon be-millin ila’in de-le’eila.) A gdy bierze je na dole i wykonuje przy ich pomocy czyn, budzi się ten wyższy czyn, z którym zostały związane – jak hizop, drzewo cedrowe, i oto wyjaśniliśmy te rzeczy. (we-kad natlin lon le-tatta, we-awdej be-ho owada, it’ar hahu owada de-le’eila de-kater bah, kegon ezowa, ec erez, we-ha okimna milej.)
Sulam
210) „Powiedziano: «Każdego, nazwanego Moim Imieniem»[1]. Jakże ważni są słudzy świętego Króla, ponieważ czynami dokonywanymi na dole łączą je z wyższymi działaniami w górze”, czyli z korzeniami, ponieważ każda rzecz na dole, w tym świecie, ma swój korzeń na górze, w wyższych światach. „I kiedy bierze się je na dole i dokonuje z nimi działania, budzi się”, odpowiednio do nich, „to działanie, które jest na górze”, czyli w ich korzeniach w wyższych światach. „Jak na przykład hyzop i drzewo cedrowe”, które Tora nakazała brać temu, kto dokonuje oczyszczenia, „i już to wyjaśniliśmy”.
211) A są spośród nich takie, które są związane ze Świętym Imieniem, jak lulaw, etrog, hadas i arawa – wszystkie one są związane ze Świętym Imieniem w górze. (we-it minajhu de-achidan bi-szma kadisza, kegon lulaw, we-etrog, hadas, we-arawa, de-chulhu achidan bi-szma kadisza, le-eila.) I dlatego uczono: należy je połączyć i wykonywać przez nie czyn, aby obudzić radość, która jest z nimi związana. (we-al da taninan, le-achada lon, u-le-me’bad be-ho owada, begin le-it’ara chedwa hahu de-achid bej.) I dlatego uczono: przez słowa i czyny należy ukazać rzecz, aby obudziła się inna rzecz. (we-al da taninan, be-millin we-owada ba’jin le-achzaha milla, begin le-it’ara milla achra.)
Sulam
211) „Są wśród nich takie, które są związane ze świętym Imieniem na górze, takie na przykład jak gałąź palmowa (lulaw) i etrog, mirt i wierzba[2]. I uczyliśmy się o tym, że trzeba je łączyć”, czyli wiązać je razem, „i dokonywać nimi działania”, czyli potrząsać nimi, „aby obudzić radość w korzeniu, z którym (człowiek) jest związany na górze. I uczyliśmy się tego: w wypowiedziach”, czyli w błogosławieństwach przykazań, „i w wykonywaniu” przykazań „należy ukazać za pomocą tego”, co jest na dole, „po to, aby tym obudzić to”, co jest na górze, czyli jego wyższy korzeń.
212) Oto jest to, co powiedziano: „Każdy, kto jest nazwany Moim Imieniem i dla Mojej chwały stworzyłem go – aby wzbudzić Moją chwałę; ukształtowałem go – by uczynić przez niego czyn; również uczyniłem go – by wzbudzić przez niego siłę z góry.” (ha-hu de-ketiw: kol ha-nikra bi-szmi we-likhwodi, le-it’ara jakari, bera’tiw; le-jachada li, jecartiw; le-me’bad bej owada, af asitijw; le-it’ara bej chejla de-le’eila.)
Sulam
212) „«Każdego, nazwanego Moim Imieniem i ku Mojej chwale», czyli po to, aby przyniósł Mi chwałę, «uczyniłem go» – aby ustanawiał Moje jedność, «stworzyłem go» – aby czynił dla Mnie dobre uczynki, «i uczyniłem go» – aby za jego pomocą budziła się wyższa siła”.
213) Inne wyjaśnienie: „Każdy, kto jest nazwany Moim Imieniem” – to jest to, co napisano: „owoc drzewa ozdobnego”; (de-achar, kol ha-nikra bi-szmi: hajnu de-ketiw peri ec hadar.) „i dla Mojej chwały stworzyłem go” – to są „gałęzie palmowe”; (we-likhwodi bera’tiw: hajnu kappot temarim.) „ukształtowałem go” – to jest „gałązka drzewa gęstego”; (jecartiw: hajnu we-anaf ec awot.) „również uczyniłem go” – to jest „wierzby potoku”. (af asitijw: hajnu we-arwe nachal.)
Sulam
213) Powiedziano: „I weźcie sobie pierwszego dnia owoc drzewa wspaniałego, gałęzie palmowe, i gałąź drzewa gęstolistnego, i wierzby potokowe”[3]. „To, co powiedziano: «Każdego, nazwanego Moim Imieniem» – to, jak powiedziano: «Owoc drzewa wspaniałego (etrog)». «I ku Mojej chwale stworzyłem go» – «gałęzie palmowe». «Uczyniłem go» – «gałąź drzewa gęstolistnego». «I zrobiłem go» – «i wierzby potokowe»”.
Wyjaśnienie. Wyjaśnia on „korzenie” czterech gatunków (roślin), i są to cztery światy ABEA. „Etrog” odpowiada światu Acilut, i o nim powiedziano: „Każdego, nazwanego Moim Imieniem” – ponieważ Nukwa Aciluta nazywana jest „Imieniem”. „Gałęzie palmowe” odpowiadają światu Brija (dosł. „stworzenie”), i o nich powiedziano: „I ku Mojej chwale stworzyłem go”. A „gałąź drzewa gęstolistnego” odpowiada światu Jecira (dosł. „formowanie”), i o niej powiedziano: „Uczyniłem go”. „I wierzby potokowe” odpowiadają światu Asija (dosł. „działanie”), i o nich powiedziano: „I zrobiłem go”.
214) A naprawienie tego, co mówi Pismo: „I weźmiecie sobie w pierwszym dniu” – dokładnie w pierwszym, który jest piętnastego dnia miesiąca. (we-tikkuna de-haj de-amar kra, u-lekachtam lachem ba-jom ha-riszon, dajka de-hu chamisza’a al asor.)
Sulam
214) „A ich naprawa – to jak powiedziano w Piśmie: «I weźcie sobie pierwszego dnia» – właśnie tak, czyli pięć nad dziesięcioma”.
Wyjaśnienie. Piętnasty dzień miesiąca wskazuje na to, że Nukwa, to znaczy dziesiąta sfira, oznaczona cyfrą dziesięć, wzniosła się i została włączona w Imę, która oznaczana jest cyfrą pięć, ponieważ zawiera w sobie pięć sfirot: Hesed–Gwura–Tiferet–Necach–Hod, z których każda składa się z dziesięciu, jak wiadomo. I kiedy te pięć sfirot Biny świeci w Nukwie, Nukwa nazywana jest piętnastym dniem miesiąca, i wtedy księżyc, to znaczy Nukwa, znajduje się w największej swojej pełni.
215) Lecz „w pierwszym dniu” – co to za pierwszy dzień? To dzień, w którym wychodzi pierwszy, by zaczerpnąć z jego źródła tryskających wód, a my musimy przyciągnąć go do świata. (awal ba-jom ha-riszon, hahu jom riszon man hu? ela jom de-nafek riszon, le-natla be-mabbu’oj de-majin newi’in, wa-anan ba’jin le-amszacha lejh le-alma.)
Sulam
215) „Lecz «pierwszego dnia», o którym mówi Pismo – czym jest ten «pierwszy dzień»” i na co on wskazuje? „Otóż jest to dzień, który jako pierwszy wyruszył w ruch po źródłach wody żywej”, czyli pierwsza linia z trzech linii, poruszających się w trzech miejscach, i wskutek ich poruszenia wychodzą chasadim, odsłonięte w Hochmie, które nazywane są wodą żywą[4], czyli prawa linia, Hesed, która porusza się jako pierwsza. „I musimy ją przyciągnąć do świata”, ponieważ Sukot to czas przyciągania chasadim, o którym powiedziano: „A prawa obejmuje mnie”[5].
216) To podobne do Króla, który wiąże ludzi swoimi węzłami; jego Matka, Matronita, przychodzi i wyprowadza ich na wolność, a Król zauważa jej chwałę i oddaje ich w jej ręce. (metal le-malka de-katar bene nasza be-kitro’oj, immeh matronita atat, we-afikat lon le-chejrut, u-malka aszgach li-jkara di-lah, we-jahaw lon bi-jadaha.) Zastała ich pięknych i jasnych, powiedziała: „Oto wyprowadziłam ich na wolność, przynieście im jedzenie i napój.” (aszkachat lon kajfin we-cachin, amart, ha afikat lon le-chejru, ajtej lon mejchla u-misztaja.)
Sulam
216) „To podobne do króla, który uwięził ludzi w swoim lochu. Przyszła jego matka, królowa, i uwolniła ich. A król, oddając jej hołd, przekazał ich pod jej opiekę. A ona, zauważywszy, że są głodni i spragnieni, powiedziała do swojego syna, króla: «Skoro ich uwolniłam, daj im jedzenie i picie»”.
217) Tak samo Jom Kipur wyprowadza wszystkich na wolność, a my stoimy głodni pożywienia i spragnieni napoju. (kach, ha joma de-kipur afek le-kolla le-chejrut, we-anan kafnej mezona ka’imna, we-cachinan le-misztaja.) Ona – ukoronowana dla Króla w jego koronach. (hi a’atarat le-malka be-itro’oj.) W tym dniu wiemy, że wody tryskające przebywają z nią, prosimy o napój dla tego, kto ich wyprowadził na wolność, i dlatego nazywamy go „pierwszym dniem”. (be-haj joma jeda’na, de-ha majin newi’in imma szarjan, sza’ilna le-misztaja, le-man de-afek lon le-chejrut, we-al da karinan lejh jom riszon.)
Sulam
217) „Właśnie tak Dzień Przebłagania” – właściwość Imy (matki), to znaczy Biny, „uwolnił wszystkich, a my odczuwamy głód i pragnienie”, ponieważ z właściwości Biny nie rozprzestrzeniają się materialne jedzenie i picie, i dlatego pościmy i powstrzymujemy się od jedzenia w Dzień Przebłagania. „Dlatego ona wieńczy króla” – Zeir Anpina, syna Biny, „jego koronami”, czyli mohin de-chasadim. „W tym dniu” – w pierwszym dniu święta, „dowiadujemy się, że ona posiada żywą wodę, i prosimy o napój u tego, kto nas uwolnił”, to znaczy, by przekazała Zeir Anpinowi chasadim dla nas, po tym jak dostąpiliśmy od niej w Dniu Przebłagania mohin Hochmy, zwanych wolnością. „I dlatego nazywamy ten dzień pierwszym dniem”.
218) To znajduje się w księdze Aggady i jest to właściwe. (da be-sifra de-aggata we-szapir hu.) Lecz w tym dniu do Awrahama należy służba wszystkiego: jeśli w obłokach chwały, to jest jego służba; jeśli w wodzie, to również jego służba, ponieważ Awraham rozpoczął kopanie studni wód. (awal be-haj joma, le-Awraham szeruta de-kolla, i be-ananej jakar hu szeruta, i be-maja hu szeruta, de-Awraham szare le-mechafrej berej de-maja.)
Sulam
218) „To zostało powiedziane w księdze Aggady i to jest prawdziwe. Jednakże”, oprócz tego, „w tym dniu, wskazującym na Awrahama” – sfira Hesed, „zaczyna się wszystko: jak w obłokach chwały”, czyli w otaczających światłach, „to początek”, ponieważ pierwszy otaczający światło to Hesed, „tak i w wodzie” – w wewnętrznym świetle, „to początek”, ponieważ pierwsze wewnętrzne światło to Hesed. „I to oznacza, że Awraham zaczął kopać studnie z wodą”.
219) „Owoc drzewa ozdobnego” – to studnia Icchaka, ponieważ Icchak zwrócił ją Stwórcy, błogosławiony niech będzie, i nazwał ją „drzewem ozdobnym”, owoc tego drzewa ozdobnego jest rozpoznawalny. (peri ec hadar – da bejra de-Jicchak, de-Jicchak ahadar lejh le-Kudsza Berich Hu we-kara lejh ec hadar, peri de-haj ec hadar jedi’a.) „Gałęzie palmowe” – jak napisano: „Sprawiedliwy rozkwitnie jak palma”, i nie znajduje się między nimi podziału, i dlatego nie jest napisane „i gałęzie”, lecz „gałęzie”, ponieważ jedno nie wznosi się bez drugiego. (kappot temarim: de-ketiv, cadik ka-tamar jifrach, we-la isztakkach bejnajhu peruda, u-le-da la ketiv we-kappot, ela kappot, begin de-la salejk da bela da.) I przez to wypełniła się ta studnia z wyższej studni tryskających wód – ta pierwsza została wypełniona najpierw, a z niej została napełniona studnia, aż zaczęła tryskać dla wszystkich. (u-we-haj itmalja haj be’er, mi-be’er majim ila’in newi’in, hahu itmalej be-kadmejta, u-minej itmalja bejra, ad de-ihu newi’u le-kolla.)
Sulam
219) „«Owoc drzewa wspaniałego» – to studnia Icchaka”, czyli Nukwa, która nazywana jest studnią w czasie, gdy otrzymuje Hochmę z lewej linii Zeir Anpina, zwanego Icchakiem. „Bo Icchak uwielbił Stwórcę i nazwał Go Drzewem wspaniałości”, a „owoc tego Drzewa wspaniałości” – Nukwa, „jest znany. «Gałęzie palmowe» – jak powiedziano: «Sprawiedliwy rozkwitnie jak palma»[6]”, czyli Jesod–sprawiedliwy. „I nie ma rozdzielenia między nimi” – między Jesod a Nukwą. „I dlatego nie jest napisane «i gałęzie (we-kapot וכפות)», lecz «gałęzie (kapot כפות)»”, co wskazuje na związek i zjednoczenie, „ponieważ nie istnieją jedno bez drugiego”, ale zawsze są związane (kefutim כפותים) razem. „I dzięki temu napełnia się studnia”, czyli Nukwa, „ze studni wyższej wody żywej”, czyli z Biny, „ponieważ on” – Jesod, „napełnia się najpierw” – z Tiferet, a Tiferet – z Biny, „a z niego napełnia się studnia, aż staje się źródłem, płynącym dla wszystkich”.
220) „Gałązka drzewa gęstego” – to gałąź wielkiego drzewa, które jest silne i zakorzenione w swoich korzeniach, stało się ono najwyższym drzewem ponad wszystko, które trzyma się wszystkimi swoimi stronami – gałąź, która jest drzewem gęstym, drzewem, które trzyma się gęstości. (we-anaf ec awot – da anafa de-ilana rabraba, de-atkif we-isztarsza be-szarszoj, it’awed ilana ila’a al kolla, de-achid be-chol sitrej, anaf de-ihu ec awot, ec de-achid le-awot.) Bo z tego wzięty jest fundament świata i napełniony został dla ziemi ze studni – to jest świat ziemski podlewany. (de-ha me-haj natal jesoda de-alma, we-itmallja le-araka be-bejra, haj hu alma araka de-szakjuta.)
Sulam
220) „«I gałąź drzewa gęstolistnego» – to gałąź wielkiego drzewa”, czyli Tiferet, „które umocniło się i zapuściło korzenie, stając się drzewem, najwyższym ze wszystkich, połączonym ze wszystkich stron”, czyli Tiferet, które zawiera wszystkie sześć sfirot HaGaT–NeHI, połączonych z nim ze wszystkich stron. „«Gałąź» – to «drzewo gęstolistne (awot עבות)», czyli drzewo zawierające praojców (awot אבות)”, ponieważ jest to linia środkowa, zawierająca w sobie prawą i lewą, to znaczy Hesed i Gwurę, zwane Awraham i Icchak. I wyjaśnia, że „awot (עבות – gęstolistne)” jest jak „awot (אבות – praojcowie)”, ponieważ ajin (ע) i alef (א) zamieniają się nawzajem. „Albowiem stąd” – z Tiferet, „otrzymuje podstawa (Jesod) świata i napełnia się, aby wpłynąć do studni”, czyli do Nukwy. To ziemia, która jest całkowicie nawodniona[7].
Wyjaśnienie. Kiedy Nukwa otrzymuje od Jesod, nazywana jest ziemią, która jest całkowicie nawodniona.
221) „Wierzby potoku” – to są dwie, dwa potoki wody gromadzą się w nich dla ziemi, dla sprawiedliwego. (we-arwe nachal: trej inun, trein nachalin de-maja itknesz be-ho, le-araka le-cadika.) Inne wyjaśnienie: „wierzby potoku” – to są siły, które są związane z Icchakiem, które pochodzą ze strony owego wyższego potoku, a nie ze strony Ojca. (de-achar, we-arwe nachal: ilejn inun gewuran, de-achidan bej be-Jicchak, de-atjan mi-sitra de-hahu nachal ila’a, we-la mi-sitra de-Aba.) I dlatego wszystko jest stosowne – i nie nadają się do oznaczenia owocu, i nie wydają owocu. (be-gen kach, kolla ja’ej, we-la be-sima le-pejrin, we-la awed pejrina.)
Sulam
221) „«I wierzby potokowe» – jest ich dwie”, co wskazuje na „dwa wodne strumienie”, czyli dwie sefiry: Necach i Hod, „w których zbierają się wody, by wpłynąć do Sprawiedliwego” – do Jesod, który otrzymuje od sfirot Necach i Hod.
„Inne wyjaśnienie: «I wierzby potokowe» – to przezwyciężenia (gwurot), które są zawarte w Icchaku” – lewej linii, „i pochodzą ze strony wyższej rzeki”, czyli Imy, „a nie ze strony Aby” – prawej linii. „I dlatego wszystkie wierzby są piękne, ale nie słodkie jak owoce i nie wydają owocu”.
Wyjaśnienie. W lewej linii istnieje wiele sądów i nie wydaje ona owoców, choć jest piękna, czyli zawiera Hochmę, a piękno wskazuje na Hochmę. I dlatego jej właściwość reprezentują „wierzby potokowe”, które są piękne, lecz nie owocują.
222) „Wierzby potoku” – to są dwa podparcia, na których opiera się ciało. (we-arwe nachal: trein kajamin, de-gufa kajma alajhu.) Lecz „wierzby potoku” – rzeczywiście tak, jak powiedziano, i one wszystkie prowadzą wodę do studni dla ziemi. (awal we-arwe nachal wadaj, ke-ma de-itmar, we-ilejn inun kullhu le-araka maja le-bejra.)
Sulam
222) „«I wierzby potokowe» – to dwa filary, na których stoi ciało (guf)”, czyli Necach i Hod. „Jednakże «i wierzby potokowe» – to bez wątpienia to, co już wyjaśniliśmy”, czyli gwurot, wychodzące z lewej linii. Innymi słowy, te same gwurot zstępują do tych sfirot Necach i Hod. „I wszystkie one [mają za zadanie] wlewać wodę do studni”, czyli przekazywać napełnienie Nukwie.
223) Inne wyjaśnienie: „I weźmiecie sobie w pierwszym dniu owoc drzewa ozdobnego” – to Awraham; (de-achar, u-lekachtam lachem ba-jom ha-riszon peri ec hadar: da Awraham.) „gałęzie palmowe” – to Icchak; (kappot temarim: da Jicchak.) „gałązka drzewa gęstego” – to Jaakow; (we-anaf ec awot: da Jaakow.) „wierzby potoku” – to są te dwa poziomy, o których wspomnieliśmy. (we-arwe nachal: ilejn inun trein dargin de-amaran.)
Sulam
223) „To, co powiedziano: «I weźcie sobie pierwszego dnia owoc drzewa wspaniałego» – to Awraham”, czyli Hesed, „«gałęzie palmowe» – to Icchak” – Gwura, „«i gałąź drzewa gęstolistnego» – to Jaakow” – Tiferet, „«i wierzby potokowe» – to dwa stopnie, jak powiedzieliśmy” – Necach i Hod.
224) A ten, kto naucza tego, mówi: ponieważ „drzewo gęste” to Jaakow, który obejmuje wszystkie części – rzeczywiście to Jaakow. (u-man de-matnej haj, begin de-ec awot da Jaakow, de-achid le-chulhu chalakin, wadaj da Jaakow.) Lecz oto już wyjaśniliśmy: „owoc drzewa ozdobnego” to studnia Icchaka, to niższa Gwura. (awal ha okimna, peri ec hadar, da bejra de-Jicchak, da gewura tata’a.) „Gałęzie palmowe” – „gałęzie” pisane bez waw, oznacza złączenie związane ze studnią, jak powiedziano: „związali ich w ich płaszczach”, ponieważ jedno nie istnieje bez drugiego. (kappot temarim – kappot chaser, kiszura de-itkaszar be-bejra, ke-de-amar kefitu be-sarbalejhon, begin de-ilejn la salekin da bela da.) „Gałązka drzewa gęstego” – to gałąź wyższa, która stała się drzewem gęstym i obejmuje wszystko, jak powiedziano. (we-anaf ec awot, anafa hu ila’a, de-it’awed ec awot, we-achid le-chol sitra, ke-ma de-itmar.) „Wierzby potoku” – to Icchak ze wszystkich stron, które są związane ze stroną potoku, a nie ze stroną Ojca. (arwe nachal da Jicchak, be-chol sitrej, de-achidan be-sitra de-nachala, we-la be-sitra de-Aba.) Gdyż uczyliśmy, że choć w tym potoku nie znajduje się sąd, sądy wzbudzają się z niego. (de-taninan, af al-gaw de-be-haj nachal dina la isztakkach bej, dinin mit’arin minej.)
Sulam
224) „A temu, kto to studiuje”, czyli że „owoc drzewa wspaniałego” to Awraham, a „gałęzie palmowe” to Icchak – „(należy wiedzieć:) jest to powiązane z tym, że «drzewo gęstolistne» to Jaakow”, który zawiera wszystkie te części, ponieważ wszystkie sześć końców HaGaT–NeHI jest w nim zawartych, i dlatego nazywany jest drzewem gęstolistnym (awot עבות), i dlatego mówi się, że „owoc drzewa wspaniałego” to Awraham itd.
„Oczywiście, to Jaakow” – jednak nie z tego powodu należy mówić, że „owoc drzewa wspaniałego” to Awraham itd. „Ale już wyjaśniliśmy, że «owoc drzewa wspaniałego» to studnia Icchaka, to znaczy niższa Gwura” – Nukwa.
„«Gałęzie palmowe». «Gałęzie (kapot כפת)» napisane jest bez litery waw ו”, co oznacza „związany”, i to jest „więź, która została ustanowiona ze studnią, jak powiedziano: «Byli związani w swym obłóczeniu»[8]”, czyli Jesod i Nukwa, „ponieważ nie wznoszą się jedno bez drugiego” i są jakby związani.
„«I gałąź drzewa gęstolistnego» – to wyższa gałąź, która stała się drzewem gęstolistnym, zawierającym wszystkie strony”, czyli wszystkie HaGaT–NeHI, gdzie Tiferet to guf (ciało), a Hesed i Gwura – jego ręce, Necach i Hod – jego nogi, Jesod – święty związek.
„«Wierzby potokowe» – to Icchak ze wszystkimi stronami, które są związane ze stroną rzeki”, czyli z Imą, „a nie ze stroną Aby”[9]. „I uczyliśmy się, że mimo iż w tej rzece”, czyli w Binie, „nie ma sądów, to jednak właśnie te sądy budzą się stamtąd”.
225) A Raw Hamnuna Saba wyjaśniał, że „wierzby potoku” to są te dwa podparcia, o których mówiliśmy, z których wypływają wody – i to jest właściwe. (we-Raw Hamnuna Saba paresz, we-arwe nachal, inun trein kajamin de-ka’amaran, de-maja nafkei minajhu, we-szapir.) Lecz chodź i zobacz, oto widzimy, że te dwa poziomy, które stoją nad poziomem Sprawiedliwego, to serce i skupienie błogosławieństw, wypływają z nich, a „wierzby potoku” nie wychodzą z nich – serce, ale bez smaku i bez zapachu. (awal ta chaze, ha chazinam de-trein dargin ilejn de-kajimej al darga de-cadik, iba u-kneszu de-birchan nafkei minajhu, we-arwe nachal la nafkei minajhu, iba, we-la ta’ama, we-la reicha.) I to już to wyjaśniliśmy, i wszystko jest właściwe. (we-ha okimna, we-kolla szapir.)
Sulam
225) „I raw Amnuna Saba wyjaśnił: «I wierzby potokowe» – to dwa filary”, czyli Necach i Hod, „i powiedzieliśmy, że z nich wypływają wody, i to prawda. Jednak spójrz, przecież widzimy, że z tych dwóch stopni” – Necach i Hod, „które stoją nad stopniem Sprawiedliwego”, czyli Jesod, „pochodzą owoce i mnóstwo błogosławieństw. Lecz z «wierzb potokowych»” – które również wskazują na Necach i Hod, „nie wychodzą ani owoce, ani smak, ani zapach. I już to wyjaśniliśmy i wszystko to jest prawdą”. Czyli jak już powiedzieliśmy, „wierzby potokowe” wskazują na Necach i Hod, ale tylko wtedy, gdy otrzymują gwurot Icchaka z lewej strony. I dlatego nie dają owoców, ponieważ nad nimi panują sądy. Jednak w czasie, gdy otrzymują również chasadim, z nich wychodzą wszystkie błogosławieństwa świata.
226) I dlatego etrog trzymany jest w lewej ręce – naprzeciwko serca, lulaw w prawej ręce, „gałęzie” obejmują wszystko i są powiązane ze wszystkim, ponieważ sprawiedliwy to „gałęzie” we wszystkich kierunkach i wiąże się ze wszystkim. (we-al da etrog bi-smola, le-kabel libba, lulaw bi-jemina, kappot be-kolla, we-kater be-kolla, de-ha cadik kappot hu be-chol sitrin, we-kater be-kolla.) A to jest złączenie wiary. (we-da hu kiszura de-mehejmenuta.)
Sulam
226) „I dlatego etrog trzyma się po lewej stronie, naprzeciw serca. Lulaw (gałąź palmową) – po prawej stronie, razem z pozostałymi gatunkami, i złączoną ze wszystkimi nimi. Ponieważ Sprawiedliwy” – Jesod, „jest połączony ze wszystkimi” sfirotami, „i związany ze wszystkimi nimi. I to jest więź wiary” – aby świecić Nukwie, zwanej „wiarą”.
227) A w księdze Aggady powiedziano trafnie, że wszystkie te [gatunki] to goście, których lud święty zaprasza w tym dniu, i należy ich odnaleźć. (u-we-sifra de-aggata szapir ka’amar, de-chol ilejn inun uszpizin, de-zaminin amma kadisza be-haj joma, de-ba’jin le-aszkacha lehu.) Gdy już zostali zaproszeni, przez nich człowiek zwraca się do Króla ze swoją prośbą. (kejwan de-zamin lon, u-be-ho ba’e be-nun le-malka ba’uteh.) Szczęśliwi są Israelici, którzy znają drogi Świętego Króla i znają drogi Tory, aby kroczyć drogą prawości i zasłużyć przez nich w tym świecie i w przyszłym świecie. (zakkajin inun Israel de-jad’in orchot de-Malka Kadisza, we-jad’in orchot de-Orajt’a, le-mehak be-orach keszot, le-mizke be-ho be-alma dein u-be-alma de-atej.)
Sulam
227) „I w księdze Aggady pięknie powiedziano, że wszyscy oni” – te cztery gatunki. „to goście”, czyli siedem sfirot HaGaT–NeHIM, „których święty lud zaprosił w tym dniu” – tak jak przyjęto modlić się w dniach Sukot przed posiłkiem, mówiąc: „Wejdźcie, wzniosli goście”. „I trzeba ich odnaleźć po tym, jak (człowiek) ich zaprosił, i do nich kieruje swoją modlitwę do Króla”. I poprzez te cztery gatunki, które wskazują na te sfirot, osiąga ich poznanie. „Szczęśliwy Israel, który zna ścieżki świętego Króla i zna drogi Tory, aby kroczyć drogą prawdy i dzięki nim dostąpić tego świata i przyszłego”.
228) W tym dniu wychodzą Israelici z oznakami zapisanymi od wnętrza Króla, ponieważ zwyciężyli sąd. (be-joma da nafkei Israel, be-simanin reszimin mi-go Malka, begin de-inun natzchin dina.) A jakie są te znaki? Znaki wiary – pieczęć Wyższego Króla. (u-maj simanin inun? simanej mehejmenuta, chotama de-Malka ila’a.) Tak jak dwóch ludzi weszło przed Króla na sąd i nikt nie wie, który z nich zwyciężył, i wyszedł jeden herold z domu Króla. (le-trei bene nasza, de-a’alu kadam Malka le-dina we-la jad’ej alma man minajhu natzach, nafak chad ligjon mi-bej Malka.) Zapytali go, a on powiedział im: „Ten, który wyjdzie i w jego ręku będą znaki Króla – ten zwyciężył.” (sze’ilu lon, amar lon, man de-jifok u-bijadoj simanin de-Malka, hu natzach.)
Sulam
228) „W tym dniu Israel wychodzą ze znakami nadanymi przez Króla”, czyli z czterema gatunkami, „ponieważ wygrali sąd. A czym są te znaki? To znaki wiary” – Szchiny, „pieczęć najwyższego Króla” – Zeir Anpina. „To podobne do dwóch ludzi, którzy stanęli na sądzie przed królem, a mieszkańcy świata nie wiedzieli, który z nich wygrał. Wyszedł z królewskiego domu królewski urzędnik, i zaczęli go pytać. Odpowiedział im: «Ten, kto wyjdzie z królewskiego domu, a w jego rękach będą znaki królewskiego uznania – ten jest zwycięzcą»”.
229) Tak samo cały świat wchodzi na sąd przed Wyższym Królem i są sądzeni od dnia Rosz ha-Szana do Jom Kipur, aż do piętnastego dnia miesiąca. (kach, kulej alma a’alin le-dina, kodam Malka ila’a, we-dajin lon mi-joma de-Ra”H we-jom ha-kipurim, ad chamesre jomin le-jarcha.) A w tym czasie Israelici znajdują się wszyscy jako czyści, dzięki pokucie – trudzą się w budowie szałasu, lulawie i etrogu, a nie wiedzą, kto zwyciężył w sądzie. (u-bejn kach isztakkachu Israel zakkajin kullhu bi-teszuwa, torchin be-sukka we-lulaw we-etrog, we-la jad’ej man natzach dina.) Wyżsi aniołowie pytają: „Kto zwyciężył w sądzie?” (mal’achej ila’in sza’alu: man natzach dina?) Stwórca, błogosławiony niech będzie, mówi im: „Ci, którzy mają w rękach Moje znaki – ci zwyciężyli w sądzie.” (Kudsza Berich Hu amar le-hon: inun de-mafkei bi-jadajhu simanin di-li, inun natzchin dina.)
Sulam
229) „Tak i wszyscy mieszkańcy świata stają na sądzie przed najwyższym Królem, a On sądzi ich w Dniu początku roku (Rosz ha-Szana) i w Dniu Przebłagania (Jom Kipur), aż do piętnastego dnia miesiąca. I wskutek tego okazuje się, że cały Israel dostąpił zasługi dokonania skruchy i gorliwie budują sukę oraz [występują] z lulawem i etrogiem. I nie wiadomo, kto wygrał sąd, i wyżsi aniołowie pytają: «Kto wygrał sąd?». Odpowiada im Stwórca: «Ci, którzy trzymają w rękach Moje znaki, czyli cztery gatunki – oni wygrali sąd»”.
230) W tym dniu wychodzą Israelici z pieczęcią Króla, z pieśnią chwały halelu, wchodzą do szałasu – etrog w lewej ręce, lulaw w prawej ręce, widzą wszyscy, że Israelici są oznaczeni pieczęciami Świętego Króla. (be-haj joma, nafkei Israel bi-reszimu de-Malka, be-tiszbachta de-halela, a’alin be-sukka, etrog bi-smola, lulaw bi-jemina, chaman kullhu, de-Israel reszimin bi-reszimin de-Malka kadisza.) Otwierają usta i mówią: „Szczęśliwy naród, któremu tak jest! Szczęśliwy naród, którego Stwórca jest jego Elohim!” (patchej we-amrei: aszrej ha-am sze-kacha lo, aszrej ha-am sze-AWaja Elohaw.)
Sulam
230) „W tym dniu Israel wychodzą z królewskim zapisem, z pieśnią uwielbienia, wchodzą do suki, etrog – w lewej ręce, lulaw – w prawej. Wszyscy widzą, że Israel są zapisani w rejestrach świętego Króla, i zaczynają swoją mowę słowami: «Szczęśliwy lud, który to ma, szczęśliwy lud, którego Stwórca jest jego Wszechmogącym»[10].”
231) Do tego miejsca – radość wszystkiego, radość gości, i nawet narody świata cieszą się z tej radości i otrzymują z niej błogosławieństwo. (ad kan chedwuata de-kolla, chedwuata de-uszpizin, we-afilu umot ha-olam chadan be-chedwuata, u-mitbarchin minah.) I dlatego składane są za nich ofiary każdego dnia, aby spłynął na nich pokój i by otrzymali od nas błogosławieństwo. (we-al da korbanin be-chol joma alajhu, le-atala alajhu szlam, we-jitbarchun minan.) Odtąd i dalej – jeden dzień, który należy do Wyższego Króla, który raduje się w Israelu, jak powiedziano: „Ósmego dnia będzie dla was święto zatrzymania”, bo ten dzień jest tylko dla Króla, Jego radość w Israelu. (mi-kan u-le-hala, joma chad, de-Malka ila’a, de-chadej be-ho be-Israel, de-ketiv: ba-jom ha-szmini aceret tiheje lachem.) Dla Króla, który zaprosił gości itd. (de-ha joma da min Malka bilchudoj, chedwuata di-lej be-Israel, le-Malka de-zamin uszpizin we-chulej.)
Sulam
231) „Do tego momentu – to radość ogólna, radość przyjmowania gości, i nawet narody świata uczestniczą w tej radości i są przez nią błogosławione. I dlatego każdego dnia składa się za nie ofiarę, aby ustanowić nad nimi pokój i by były przez niego błogosławione. Od tego momentu – jeden dzień najwyższego Króla, kiedy raduje się razem z Israelem, jak powiedziano: «Ósmego dnia święta będzie u was zakończenie (Aceret)»[11], czyli że ten dzień należy wyłącznie do Króla, a jego radość jest w Israelu”.
To podobne do Króla, który zaprosił gości[12], a wszyscy jego dworzanie czynili wielki wysiłek, by ich przyjąć. Na końcu Król powiedział swoim dworzanom: „Do tej chwili razem z wami trudziłem się, by przyjąć gości. A wy składaliście ofiary za wszystkie inne narody każdego dnia – w sumie siedemdziesiąt byków. Od teraz będziemy razem cieszyć się jeden dzień”. O tym powiedziano: „Ósmego dnia zakończenie (Aceret) będzie u was”. „U was” – aby złożyć jego (tego dnia) ofiarę za was. Jednak goście wiary, którzy byli obecni przez siedem dni Sukot, zawsze przebywają z Królem. I również w Szemini Aceret, w dniu radości Króla, wszyscy gromadzą się u Niego i znajdują się razem z Nim. I dlatego powiedziano: „Zakończenie (Aceret)”, co oznacza „zgromadzenie”.
[1] Prorocy, Jeszajahu, 43:7. «Każdego, nazwanego moim imieniem i ku mojej chwale, stworzyłem go, ukształtowałem go i uczyniłem go».
[2] Patrz dalej, p. 213.
[3] Tora, Wajikra, 23:40. «I weźmiecie sobie pierwszego dnia owoc drzewa wspaniałego, gałęzie palmowe, i gałąź drzewa gęstolistnego, i wierzby nad rzekami, i będziecie się radować przed Stwórcą, waszym Wszechmogącym, przez siedem dni».
[4] Patrz Zohar, rozdział Bereszit, część 1, p. 12, od słów: «To imię zawiera się w trzech miejscach».
[5] Pisma, Szir ha-Szirim, 8:3. «Jego lewa ręka pod moją głową, a prawa mnie obejmuje».
[6] Pisma, Tehilim, 92:13. «Sprawiedliwy jak palma rozkwitnie, jak cedr na Lewanonie się wzniesie».
[7] Tora, Bereszit, 13:10. «I podniósł Lot swoje oczy, i zobaczył całą okolicę Jardenu, że cała była nawadniana wodą: przed zniszczeniem przez Stwórcę Sodomu i Amory była jak ogród Stwórcy, jak ziemia Micraimu, aż do Coaru».
[8] Pisma, Daniel, 3:21. «Wtedy ci mężowie zostali związani w swoim odzieniu, w swoich płaszczach, w swoich turbanach, w całym swoim ubraniu, i zostali wrzuceni do rozpalonego, płonącego pieca».
[9] Patrz wyżej, p. 221.
[10] Pisma, Tehilim, 144:15. «Szczęśliwy lud, któremu tak jest, szczęśliwy lud, którego Stwórca jest jego Wszechmogącym».
[11] Tora, Bemidbar, 29:35. «A dnia ósmego będzie u was zakończenie, żadnej pracy obowiązkowej nie wykonujcie».
[12] Dalej przytoczony jest tekst z artykułu «Szemini Aceret», rozdział Emor, p. 288.