143) Dalej powiedział Rabbi Elazar: to, co zostało powiedziane, że Lea urodziła sześciu synów i jedną córkę – tak jest rzeczywiście (tu amar rabbi Elazar: ha de-itmar, Lea olidat szit benin u-berata chada – hachei hu waddaj), a Rachela – dwóch synów, rzeczywiście (Rachel trei benin waddaj). Synowie niewolnic – czterech, jak jest zorganizowany ich porządek? (bnej szefachot arba’a – tikuna de-lehon heich kajmei?). To są cztery więzi, które nazywane są tyłami, jak jest napisane: „a wszystkie ich tyły były skierowane ku wnętrzu” (ella: inun arba’a keszarim de-ikrun achorajim, dichtiw: we-kol achorejhem bajta).

Sulam

143) A zatem wiemy, że Lea urodziła sześciu synów i jedną córkę – HaGaT NeHIM. A Rachela urodziła dwóch synów, dwóch sprawiedliwych – wyższego i niższego. No a czterej synowie niewolnic – gdzie znajduje się ich naprawa, skoro w synach Racheli i Lei zawarte są już wszystkie sfirot? Otóż to są cztery połączenia, nazywane stroną tylną (achoraim). I powiedziano o nich: „A wszystkie ich strony tylne (achoraim) są zwrócone do środka”[1].

144) Bo w prawym ramieniu są trzy więzi, ale jedna więź znajduje się pośrodku – jest ona wielka i jest tyłem, i pozostaje na zewnątrz (de-ha bi-drua jemina, telat keszrin; aval keszra chad be-emcajita, de-ihu raw we-ihu achor, de-isztar le-bar). Tak samo jedna w lewym ramieniu (we-chen chad bi-drua smola), tak samo jedna w prawym udzie (we-chen chad be-jarka jemina), i tak samo jedna w lewym udzie (we-chen chad be-jarka smola). A gdy wszystko zostaje naprawione, wszystkie one znajdują się wewnątrz, by spełniło się to, co jest napisane: „a wszystkie ich tyły były skierowane ku wnętrzu” (we-kad ittakkan kolla, isztakkachu kullhu bajta, le-kajama kra de-ketiv: we-kol achorejhem bajta).

Sulam

144) W prawej ręce, Hesed, są trzy wiązania, ponieważ ręka dzieli się na trzy części: ramię, przedramię i dłoń, które łączą się trzema wiązaniami. Ale jest jedno wiązanie pośrodku, które jest większe od pozostałych, i ono uważane jest za stronę tylną, ponieważ wystaje poza ciało. Podobnie do niego, jest jedno wiązanie pośrodku w trzech wiązaniach lewej ręki, i dokładnie tak samo – jedno z trzech wiązań prawej nogi, a także – jedno z trzech wiązań lewej nogi. I gdy wszystko zostaje naprawione, te cztery tylne wiązania wchodzą do wnętrza ciała, jak powiedziano: „A wszystkie ich strony tylne zwrócone są do wewnątrz”⁷⁹⁷ – to znaczy: do wnętrza.

145) Wszystkie pozostałe więzi są widoczne w sposób prosty, a te wychodzą na zewnątrz – z ramion i z ud – aby ukazać się w synach niewolnic (kol sze’ar kiszurin, kullhu itchazjan be-mejszar, we-illejn nafkin le-bar mi-dru’in, u-le-bar mi-jarkin, le-itchaza’a bi-bnej ha-szefachot), ponieważ chociaż są wliczeni w liczbę, nie są uważani za równych synom Racheli i Lei (de-af al gav de-inun be-minjana, la chaszivej ki-bnej Rachel we-Lea). I dlatego wychodzą na zewnątrz (u-we-ginei kach nafkei le-bar).

Sulam

145) Wszystkie pozostałe wiązania, poza tymi czterema, stanowią jedną linię z organami ciała. Natomiast te cztery wystają poza granice rąk i nóg, wskazując tym samym na synów niewolnic. Bo chociaż wchodzą oni w liczbę dwunastu pokoleń, to jednak nie są tak ważni jak synowie Lei i synowie Racheli. Dlatego wystają poza granice rąk i nóg.

Wyjaśnienie powiedzianego. Liczba dwanaście – to budowla przeznaczona do przyciągania świecenia Hochmy. I to świecenie trzech linii w każdej z właściwości: Hochma, Bina, Tiferet i Malchut, które w Zeir Anpinie odpowiadają Hesed, Gwura, Necach i Hod, a cztery razy po trzy daje dwanaście. Dlatego w każdej ręce, czyli w Hesed i Gwurze, są trzy części, a także w każdej nodze, czyli w Necach i Hod.

Wiemy już, że w swoim korzeniu trzy linie pochodzą z trzech kropek: cholam, szuruk, chirik, i są uważane za trzy zasiewy:

Cholam – to podniesienie Malchut do Biny, czyli niższej „hej ה” do nikwej ejnaim, gdy stopień pozostaje w właściwości MI (מי) z imienia Elohim (אלהים), a litery ELE (אלה) spadają na stopień znajdujący się poniżej. I „jud י” wchodzi do światła (or אור) stopnia, i staje się powietrzem (awir אויר). I to jest prawa linia;

Szuruk – to opuszczenie niższej „hej ה” z nikwej ejnaim, gdy litery ELE (אלה) wracają do liter MI (מי) i objawia się imię Elohim (אלהים). Jednak światło Hochmy pozostaje bez właściwości Hesed i nie może świecić. I to jest lewa linia;

Chirik – to ekran pierwszego stadium, który wyprowadza właściwość WaK bez rosz, i w każdym miejscu jest to właściwość Zeir Anpina danego stopnia i linia środkowa.

W ten sposób każdy z nich zawiera szczególne zmniejszenie, zwane zasiewem, i są one uważane za trzy zasiewy.

Ale gdy zostają połączone ze sobą przez linię środkową – kropkę chirik, która łączy szuruk i cholam, czyli prawą i lewą linię – wszystkie one osiągają doskonałość i świecą jako jedno. I wtedy trzy zmniejszenia w nich są wiązaniami, poprzez które trzy linie łączą się ze sobą.

Bo gdyby nie szuruk, „jud י” nie wyszłaby z powietrza (awir אויר), z punktu cholam, prawej linii, i pozostałaby w właściwości chasadim bez Hochmy. A gdyby nie kropka chirik, łącząca szuruk i cholam ze sobą, to szuruk nie mógłby świecić z powodu braku chasadim. A dzięki uzgodnieniu ekranu de-chirik, który ustanowił jedność cholam i szuruk ze sobą, on także osiąga właściwość rosz w takiej mierze, w jakiej wywołał świecenie cholam i szuruk. Tak więc wszystkie one są ze sobą związane, i gdyby zerwało się którekolwiek wiązanie, zniknęłoby świecenie ich wszystkich.

Dlatego uważa się je za trzy wiązania. Przy tym trzy stopnie światła, jakie się w nich znajdują, uważa się za trzy części w każdej z rąk i nóg, a trzy ekrany w nich, które łączą światła i dopełniają je, by świeciły jako jedno, to trzy wiązania: górne – cholam, środkowe – szuruk, dolne – chirik.

I to oznacza powiedziane[2]: „W prawej ręce są trzy więzi, ale jest jedna więź pośrodku, która jest większa od wszystkich i ona uważana jest za tylną stronę” – ponieważ są to trzy więzi: cholam, szuruk i chirik, a środkowa to szuruk, nazywana wielką, tzn. jest w niej świecenie Hochmy, nazywane wielkim. Ale to jest tylna strona, ponieważ wcale nie świeci, gdyż dopóki nie ma w niej świecenia chasadim, nie może świecić.

I kiedy wszystko zostaje naprawione, te cztery tylne więzi wchodzą do wewnętrznej części ciała, jak powiedziano: „A wszystkie ich tylne strony są zwrócone do wewnątrz”⁷⁹⁷ – gdy wszystkie trzy kropki: cholam, szuruk i chirik łączą się ze sobą, tzn. gdy poprzez stopień wychodzący na ekran de-chirik łączą się cholam i szuruk ze sobą, i wszystkie trzy świecą jako jedno. Gdyż teraz i szuruk, tzn. środkowa więź, która znajdowała się we właściwości achor (tylnej strony) i nie świeciła, ponownie staje się właściwością panim (przednią stroną). To znaczy, że znów świeci, ponieważ została włączona w chasadim kropki cholam. A powiedziane: „A wszystkie ich tylne strony są zwrócone do wewnątrz” wskazuje na środkową więź w każdej z rąk i nóg, znajdujących się we właściwości achoraim (tylnej strony), tzn. nieświecących. I dzięki połączeniu linii środkowej powróciły do tego, aby być właściwością panim i świecić.

I dlatego powiedziano: „Wszystkie pozostałe więzi stanowią jedną linię z organami ciała, a te wychodzą poza granice… oni nie są tak ważni, jak synowie Lei i synowie Racheli” – ponieważ dwie więzi: cholam i chirik, od których pochodzą synowie Racheli i Lei, świeciły nawet przed połączeniem się ze sobą, ale we właściwości WaK. Dlatego po połączeniu się ze sobą są uważane za równe z organami ciała. Jednak środkowe więzi przed tym połączeniem były całkowicie ciemne, bez światła. Dlatego i po połączeniu się ze sobą, gdy powróciły do właściwości panim, one mimo to pozostają wychodzące poza granice organów ciała, ponieważ w nich nadal rozróżnia się właściwość achoraim (tylnej strony). To wskazuje na to, że są synami niewolnic. I chociaż wchodzą w liczbę dwunastu i bez nich nie byłoby właściwości GaR w obu liniach wychodzących od cholama i chirika, to jednak „oni nie są tak ważni”, jak cholam i chirik, znajdujące się w rękach i nogach, tzn. synowie Racheli i Lei, ponieważ przed połączeniem (środkowe więzi) były całkowicie ciemne i sąd panował nad nimi.

146) Inna rzecz: to są te cztery, które wzięły dla siebie to, czego nie wzięły inne więzi – podczas gdy wszystkie pozostałe więzi są brane przez ich wewnętrzne siły, te cztery biorą same dla siebie (dawar acher: illejn inun arba’a, de-kol sze’ar kiszrin natlei be-ginajehon, we-illejn natlei lon). Powiedział Rabbi Aba: tak, rzeczywiście tak jest (amar rabbi Aba: hachei hu waddaj), i na tej podstawie wszystko naprawia się jako jedno (we-al da kolla mittakkan ka-chada).

Sulam

146) Inne wyjaśnienie: ci synowie niewolnic przedstawiają cztery więzi. Wszystkie pozostałe więzi wykonują ruch za ich pomocą, i te cztery są ich nośnikami. Bez nich nie byłoby GaR w dwóch więziach, cholam i szuruk, w każdej z rąk i nóg. W ten sposób wszystkie pozostałe więzi przemieszczają się i świecą dzięki tym czterem więziom tylnej strony. I cztery więzi tylnej strony są nośnikami pozostałych więzi, tzn. w nich świeci właściwość GaR, a bez nich wszyscy spadliby we właściwość WaK. Tak więc, one – noszące wszystkich.

---

[1] Prorocy, Melachim 1, 7:25: „Miejsce kąpielowe stało na dwunastu bykach: trzy zwrócone na północ, trzy na zachód, trzy na południe i trzy na wschód, a morze spoczywało na nich z góry, a tylne części ich wszystkie były obrócone do wewnątrz”.

[2] Zob. wyżej, punkt 144.