331) Napisano: „I umieścił je Elohim na sklepieniu niebios” – to jest sprawiedliwy (ketiw wajiten otam Elohim bi-rakia ha-szamajim, da cadik). I chociaż powiedziano: „na sklepieniu niebios” – to jednak chodzi właśnie o sklepienie niebios (we-af al gaw de-itmar bi-rakia ha-szamajim, ella bi-rakia ha-szamajim waddej), które jest zakończeniem ciała (de-ihu sijuma de-gufa).

Sulam

331) „I umieścił je Stwórca na sklepieniu niebios”[1] – to sprawiedliwy, czyli Jesod. I chociaż powiedziano: „na sklepieniu niebios”, a niebiosa – to Zeir Anpin, a nie Jesod, to jednak on z pewnością nazywa się „na sklepieniu niebios”, ponieważ stanowi zakończenie guf. Wyjaśnienie. „Niebiosa” – to Zeir Anpin, tzn. Tiferet i właściwość guf sfirot, obejmująca HaGaT NeHI, a Jesod jest jego ostatnią sfirą. I uważa się, że Jesod stoi na końcu tego guf, czyli Zeir Anpina, dlatego Pismo nazywa go „na sklepieniu niebios” – tzn. jest to Jesod, który stoi na zakończeniu niebios, na zakończeniu Zeir Anpina.

[1] Tora, Bereszit, 1:17. „I umieścił je Stwórca na sklepieniu niebios, aby świeciły nad ziemią.”