307) I dlatego Jaakow postanowił uczynić czyn z mądrością – i to jest to, co jest napisane: „I wziął sobie Jaakow kij topolowy” (we-al da itkawen Jaakow le-me’bad owda be-chokhmata, we-da hu de-ktiw wajikach lo Jaakow makel liwne lach…). Otworzył i powiedział: „Bo Jaakow wybrał sobie Boga, Israel dla swego dziedzictwa” (patach we-amar: ki Jaakow bachar lo Jah, Israel li-sgullato). Chodź i zobacz: „Bo Jaakow wybrał sobie Boga” – do tego miejsca nie wiadomo, kto kogo wybrał – czy Stwórca wybrał Jaakowa, czy Jaakow wybrał sobie Stwórcę (ta chaze: ki Jaakow bachar lo Jah, ad kan la jeda’na man barer le-man, i Kudsza Brich Hu barer le-Jaakow, i Jaakow barer le-Kudsza Brich Hu). Lecz z tego, co objawia werset, wiadomo, że Stwórca wziął sobie Jaakowa jako dziedzictwo, jak jest napisane: „Bo częścią Stwórcy jest Jego lud, Jaakow sznurem Jego dziedzictwa” (ela mi-ma de-galej kra, jeda’na de-Kudsza Brich Hu netil le-Jaakow le-adbej, de-ktiv: ki chelek Haszem ammo, Jaakow chewel nachalato).

Sulam

307) „I dlatego Jaakow zamierzał działać mądrze” – tzn. skierować swoje czyny zgodnie z wyższymi stopniami. „I o tym powiedziano: «I wziął sobie Jaakow pręt z białej topoli wilgotnej, migdałowca i kasztanowca»”[1]. A także powiedziano: „Bo w Jaakowie jest wybór Stwórcy, Israel – Jego dziedzictwem”[2]. Kto kogo wybrał: Stwórca Jaakowa czy Jaakow Stwórcę? Ale Pismo objawia nam, że to Stwórca wziął Jaakowa jako swój dział, jak powiedziano: „Bo udziałem Stwórcy jest Jego lud, Jaakow – dziedziczną Jego własnością”[3].

308) Chodź i zobacz: tak samo Jaakow wybrał sobie dziedzictwo i dołączył je do swojej części, i wzniósł się ponad wszystkie stopnie, i przyjął je jako swoje dziedzictwo (ta chaze: hachei nami Jaakow beirar achsantej we-adbej le-chulakej, we-saleek le-eila mikol dargin, we-netil le-adbej). „Kij topolowy świeży” – to jest biały stopień, ze strony prawej (makel liwne lach – hajnu darga chiwara, di-sitr jeminah). „I leszczyna, i jawor” – to jest czerwony stopień, ze strony lewej (we-luz we-armos – hajnu darga sumka, di-sitr semala).

Sulam

308) I Jaakow także wybrał Jego dziedzictwo i los jako swój udział, i wzniósł się ponad wszystkie stopnie, i wziął w swój udział „pręt z białej topoli wilgotnej” – stopień bieli z prawej strony, światło chasadim. A także migdałowca i kasztanowca – stopień czerwieni z lewej strony, tzn. właściwość sądów Biny po tym, jak powróciła do Hochmy. Ponieważ dwa rodzaje sądów, z prawej strony i z lewej, zawarte były w prętach.

309) „I obrał na nich nacięcia białe” – to znaczy, że przeniósł sąd z tego, i połączył go z prawicą, i wszedł między nie, i wziął je jako jedno, i wszystko stało się jednym, w dwóch barwach (wa-jefacel ba-hen pecalot le-wanot – de-aawwar dina min da, we-it-chabar le-jemina, we-hu aal bejnajhu, u-netil lon ka-chada, we-it-abeed kol-la chad, bi-trei gawanej). A mimo to odkrył biel, aby objawiła się biel nad czerwienią (we-im kol-da, machsef ha-Laban – de-it-galei chiwara al sumka). A wszystko to po co? Aby przyciągnąć do tego stopnia, który przyłączył do siebie, błogosławieństwo z źródła wszystkiego, i by zrównać ten stopień, który jest trójnasób jako jeden (we-chol-da le-maj, le-amshacha le-darga da de-adbej birchan mi-mabua de-kol-la, u-le-shawwa le-darga da de-i-hu telata ka-chada).

Sulam

309) „I zdzierał z nich białe pasy” – tzn. usuwał sąd z migdałowca i kasztanowca, które przedstawiają lewą linię, i łączył je z linią prawą. A on sam, tzn. linia środkowa, wszedł między nie i wziął je jako jedność – i wszystko stało się jednym w dwóch kolorach. Innymi słowy, wyprowadził stopień chasadim na ekran awiutu prętów, i ten stopień jest linią środkową, zawierającą w sobie biel i czerwień, tzn. prawą i lewą linię, chasadim i świecenie Hochmy. Ale jednocześnie „odsłaniając biel” – czynił to w taki sposób, by biel ujawniała się na czerwonym, tzn. aby świecenie Hochmy, czerwień, było obłóczone w chasadim, biel. A po co to wszystko? Aby przyciągnąć błogosławieństwa do swojego stopnia, do linii środkowej, ze źródła wszystkiego – z Biny, która jest źródłem trzech linii, i ustanowić ten stopień naprawy linii, w którym trzy linie są jedną całością.

310) W kanałach wodopojów, jak zostało to wyjaśnione (ba-rechatim be-szikatot ha-majim, ke-ma de-okimna), a wtedy przez to działanie mądrości, spływają błogosławieństwa na dół i wszystkie światy są pojone, i zstępują na nie błogosławieństwa, jak to zostało wyjaśnione (u-kedein be-owda da de-chokhmata, nagdin birchan le-tata, u-mitshakajin kullhu alma’in, u-sharyin alei birchan, ke-ma de-okmuha). Jak jest napisane: „rano spożyje łup…” itd. (dikhtiw ba-boker jo’chal ad…), a potem: „a wieczorem podzieli łup” – by wszystkie światy na dole były błogosławione (u-lebatar mikan, u-le-erev jechalek shalal, le-itbarechu kullhu alma’in le-tata). A Jaakow wziął swój udział z tych błogosławieństw, które zstępują na dół, ponieważ on jest działem i dziedzictwem Świętego, niech będzie błogosławiony (we-Jaakow natal chulakoh me-inun birchan de-sharyin alei le-tata, be-gin de-i-hu chulakoh we-adba de-Kudsha Berich Hu).

Sulam

310) „W stokach, w poidłach z wodą”¹⁰⁰⁶ – już to wyjaśnialiśmy[4]. I wtedy, dzięki temu mądremu działaniu, tzn. naprawie trzech linii, błogosławieństwa przyciągane są w dół, i wszystkie światy zostają nawodnione, i błogosławieństwa spoczywają nad nimi. Powiedziano o tym: „Rano będzie jadł zdobycz”[5], a następnie: „Wieczorem będzie dzielił łup”¹⁰¹⁶ – to znaczy: pobłogosławione będą wszystkie światy na dole, czyli trzy światy BEA. I Jaakow wziął swoją część z tych błogosławieństw, które spoczywają nad nim na dole, ponieważ to jest dział i udział Stwórcy.

Wyjaśnienie. Jaakow – to linia środkowa, a linia środkowa – to dział Stwórcy. I wszystkie te światła, które linia środkowa wzbudziła przez swoje zharmonizowanie na górze, otrzymuje na dole. Dlatego powiedziano: „I Jaakow wziął swoją część z tych błogosławieństw, które spoczywają nad nim na dole”.

311) (Tajemnice Tory) I wziął sobie Jaakow kij z topoli itp. (wa-jikkach lo Jaakow makal liwne we-gomer). Miszna: pragnienie działania, węzły wierności, głos głosu który się wznosi (matnitin, reuta de-owada, katrei de-mehejmanuta, kal kala de-kalaja), poruszył się z góry ku dołowi (it’ar me-eila le-tata). My mamy otwarte oczy (anan p’tichin ajnajnin hawan). Koło zatoczyło się z góry ku wielu stronom (galgela aschar me-eila le-kama sitrin), powstał głos przyjemności (kal neimutah it’ar). Obudzili się śpiący snem w swoich dołach (it’aru nejmin de-michin), których sen tkwił w ich oczach (de-shinta be-chorejhon), a nie wiedzieli, i nie patrzyli, i nie widzieli, zamknięte były ich uszy (we-la jad’in, we-la mistaklan, we-la chaman atimin udnin), jak ciężkość ich serca (ke-kwedin de-liba), spali, a nie wiedzieli (nejmin, we-la jad’in). Tora stała przed nimi (orajta kajma kamajhu), a oni nie zwracali uwagi, i nie wiedzieli na co patrzą (we-la mashgichin we-la jad’in ba-me mistaklan), widzieli a nie widzieli (chaman we-la chaman). Tora rzucała głosy (orajta ramat kalin), głupcy patrzcie (istaklu tipshin), otwórzcie oczy i poznajcie (pitchu ajnajnin we-tind’un). Nie ma kto by zwrócił uwagę (leit man de-jashgach), i nie ma kto by pochylił swe ucho (we-leit man de-jarchin udnei), jak długo pozostaniecie w ciemności swoich pragnień (ad ma tehawn be-go chashocha de-reutajhu). Patrzcie, by poznać (istaklu le-minda), a objawi się wam światło, które świeci (we-itgale lechon nehora de-naheir).

Sulam

311) „I wziął sobie Jaakow pręt z białego topoli wilgotnej”¹⁰⁰⁶ – poprzez to działanie zamierzał umocnić więzi wiary: przyciągnąć trzy więzi do Nukwy, która nazywana jest wiarą, tzn. trzy linie. Głos głosu głosów przebudził się z góry w dół, i mogliśmy otworzyć oczy. Koło obracało się w wiele stron i przebudził się przyjemny głos. Koło oznacza obracanie się świecenia w trzech miejscach: cholam, szuruk, chirik[6], tzn. w trzech liniach. Obracało się ono w wiele stron, ponieważ te świecenia są zawarte jedno w drugim. I powstają trzy linie, z których każda również zawiera trzy linie: trzy linie HaBaD w prawej linii – i wszystkie są moach Hochmy, trzy linie HaBaD w lewej linii – i wszystkie są moach Biny, trzy linie HaBaD w linii środkowej – i wszystkie są moach Daat.

I cały stopień świecenia, który linia środkowa wzbudziła podczas wyjścia w dwóch wyższych liniach, ona sama otrzymuje. Dlatego uważa się, że moach Daat, czyli linia środkowa, sam w sobie składa się z trzech linii, a każda z nich zawiera trzy linie. W ten sposób istnieje HaBaD w Hochmie de-moach Daat, HaBaD w Binie de-moach Daat i HaBaD w Daat de-moach Daat. Dlatego powiedziano: „Koło obracało się w wiele stron” – tzn. trzy strony w moach Hochmy, trzy strony w moach Biny i dziewięć stron w moach Daat.

Wiadomo, że dwie linie – prawa i lewa – zawsze należą do samego wyższego, a wszystko, co rozprzestrzenia się w dół, to jedynie linia środkowa, czyli moach Daat. W ten sposób trzy strony w moach Hochmy i trzy strony w moach Biny nie rozprzestrzeniają się w dół, a jedynie moach Daat. Ale nie wszystkie dziewięć stron moach Daat rozprzestrzeniają się z góry w dół, a tylko jedna z nich – środkowa strona trzech linii Daat w mochin Daat. Ponieważ HaBaD Hochmy de-moach Daat, HaBaD Biny de-moach Daat i HuB Daat de-moach Daat są uważane za dwie wyższe linie. A w dół rozprzestrzenia się tylko Daat de-Daat, który jest w moach Daat – tylko jedna z dziewięciu stron, które są w moach Daat.

I to oznacza: „Głos głosu głosów przebudził się z góry w dół”. Daat, czyli Zeir Anpin, który wznosi MaN i staje się linią środkową między Hochmą a Biną, nazywany jest głosem[7]. Dlatego moach Daat jako całość nazywany jest głosem. A ponieważ w moach Daat jest dziewięć stron – trzykrotny HaBaD – to HaBaD de-Daat, który jest w moach Daat, jest głosem pośrednim między dwoma głosami: HaBaD Hochmy de-Daat i HaBaD Biny de-Daat. A właściwość Daat w tym głosie głosów jest głosem głosu głosów, ponieważ tylko on przebudził się z góry w dół, a nie pozostałe osiem stron. I o tym głosie, który rozprzestrzenia się w dół, powiedziano: „Przebudził się przyjemny głos”.

Teraz Zohar wyjaśnia pojęcie „obracania się koła w wiele stron” – trzech w Hochmie, trzech w Binie i dziewięciu w Daat – w odniesieniu do straty i uszczerbku. Ci, którzy przylgnęli do lewej linii, zwani śpiącymi i pogrążonymi we śnie, tracą je. I powiedziano: „Śpiący i drzemiący, których sen jest w źrenicach oczu (nikwej ejnaim) – ci, którzy przylgnęli do lewej linii – przebudźcie się!”. I wymienia się uszczerbek wszystkich piętnastu stron, które wychodzą razem z linią środkową.

W odniesieniu do strat HaBaD prawej linii, tzn. moach Hochmy, powiedziano: „Nie znają” – Daat, „nie patrzą” – Bina, „nie widzą” – Hochma.

W odniesieniu do strat HaBaD lewej linii, tzn. mochin Biny, powiedziano: „Tępi na ucho” – Hochma, „zatwardziali w sercu” – Bina, „śpiący i nieświadomi” – Daat.

W odniesieniu do strat HaBaD prawej linii moach Daat, powiedziano: „Tora stoi przed nimi” – Daat, „nie śledzą i nie rozumieją, na co patrzą” – Bina, „widzą, a nie widzą” – Hochma.

W odniesieniu do strat HaBaD lewej linii moach Daat, powiedziano: „Tora podnosi głos, patrzcie, głupcy” – Bina, „otwórzcie oczy” – Hochma, „i poznajcie” – Daat.

A w odniesieniu do strat HaBaD linii środkowej moach Daat, powiedziano: „Nie ma, kto by spojrzał” – Hochma, „nie ma, kto by usłyszał” – Bina, „jak długo będziecie w ciemności z powodu swojego złego pragnienia?!” – Daat.

„Spójrzcie więc, aby poznać” – za pośrednictwem linii środkowej, „a objawi się wam promieniste światło” – światło Zeir Anpina, linii środkowej, zwane świecącym zwierciadłem.

312) W czasie, gdy Jaakow był doskonały (be-zimna de-Jaakow szlema), z wnętrza zawiłości ziemi i władztwa obcego (mi-go akku de-ar’a u-reszu achra), wewnątrz obcych stopni (be-go dargin nuchra’in), odepchnął wszystkich (dacha le-chulhu), i wybrał dział swego przylgnięcia i dziedzictwa (u-vareir chulak adbehu we-achsantehu), światło z wnętrza ciemności (nehora mi-go chashocha), mądrość z wnętrza głupoty (chokhmata mi-go tipshuta), i uczcił swego Pana (we-okir le-Marehu), gdy znajdował się wewnątrz władztwa obcego bóstwa (kad hawa ka’im be-go reszuta de-El zar). O tym jest powiedziane: „Teraz nie będzie się wstydził Jaakow i nie zblednie jego oblicze” („lo atah jevosz Jaakow we-lo atah panaw jechervaru”). (Dotąd tajemnice Tory).

Sulam

312) „Kiedy doskonały Jaakow był w niedoli, na obcej ziemi i pod cudzą władzą” – a nie w ziemi świętej – „i pośród obcych stopni, odrzucił je wszystkie i wybrał jako swój udział Jego dział i dziedzictwo” – tzn. w linii środkowej. „Światło z ciemności” – to prawa linia, „mądrość z głupoty” – to lewa linia. „Czcił swojego Władcę, przebywając pod cudzą władzą” – w Padan-Aram, to linia środkowa. I wtedy powiedziano o nim: „Nie będzie teraz zawstydzony Jaakow”[8].

313) (Tosefa) Dym z dymu czysty (kutra de-kutra dakja), wznosił się do wnętrza, do wnętrza (hawa salik le-go le-go), aż nie znalazł miejsca zamieszkania (ad la aszkach atar bejt motawa), to miejsce nie było miejscem (hahu atar lahu atar), nie znajdowało się ani w górze, ani w dole (la isztakach le-ejla we-tatta), z wszystkiego zostało unicestwione (mi-kolla it’abed), całkowita zagłada pochodziła ze wszystkiego (abaddon hawe mi-kolla), Abaddon męski (abaddon de-chura), Samael, który wyszedł z wnętrza mocy Icchaka (Sama’el de-nafak me-hitucha de-tokfa de-Jicchak). A śmierć żeńska, jego partnerka (u-mavet nukwa diley), pierwszy wąż (nachasz kadma’a), kobieta cudzołożna (eszet znunim), jak jest napisane: „Jej nogi schodzą do śmierci” (regeleha jordot mawet). A ci dwoje: Abaddon i Śmierć (we-ilejn trejn: abaddon u-mawet), usłyszeli potęgę rozkazu Króla (szema’u tokfa de-hurmanu de-malka).

Sulam

313) Tutaj wyjaśniono liczne sądy, które panowały w lewej linii przed przyjściem linii środkowej, oraz wielką doskonałość, jaka powstała wraz z nadejściem linii środkowej.

„I wziął sobie Jaakow pręt z białego topoli wilgotnej”¹⁰¹². „Wziął sobie” oznacza, że „czysta więź” – tzn. awiut ekranu de-chirik, w którym ustanowiona została czysta więź, aby połączyć przy jej pomocy w czystości trzy linie ze sobą – „wzniosła się do świętego świętych” – do Biny, poprzez wzniesienie MaN, i tam wyszła na nią linia środkowa. A stamtąd zstąpiła do Nukwy i stała się miejscem zamieszkania dla ludzi, aby dawać im całą doskonałość. „Zanim znalazła miejsce zamieszkania” – w Nukwie poprzez wzniesienie MaN – „to miejsce” – miejsce lewej linii w Nukwie – „nie było miejscem i było pozbawione wszystkiego” – światła i obfitości, i „pozbawieniem było dla wszystkich” – niższych, ponieważ nie mieli z czego tam otrzymywać.

„To pozbawienie – to właściwość zachar, Sam, który wyszedł z odpadów Gwury Icchaka” – ponieważ ta lewa linia przed powstaniem linii środkowej uważana jest za odpady i jest udziałem Sama. „A śmierć – to jego Nukwa, i to jest pierworodny wąż, zwany żoną-bludnicą, o której powiedziano: «Jej nogi schodzą ku śmierci»”[9]. Ci dwoje – pozbawienie i śmierć – usłuchali rozkazu króla. Wyjaśnienie. „Król” – to linia środkowa, Zeir Anpin, który poprzez przyciągnięcie chasadim anuluje sądy pozbawienia i śmierci. I to określane jest jako rozkaz wychodzący od niego, by nie niszczyli świata – i że usłuchali go.

314) Tajemnica i sekretny, najwyższy, ukryty misterium (raza we-sitra setima illa’a), ukryte przed wszystkim (tamir mi-kolla), ukryte przed myślami i rozważaniami (tamir me-ra’ajonin we-hirhurin), z niego wychodzi litera jud (mi-ney nafak at jud), najwyższa kropka (nekuda illa’a). Z tej najwyższej kropki wychodzi wszystko (me-hai nekuda illa’a nafak kolla), rozciąga się i wydobywa hej (amshich we-apek hej), najwyższa Matka (ima illa’a), która poi wszystko (de-ashkei le-kolla). Z niej wychodzi waw (me-hai nafek waw), tajemnica sześciu (raza de-szit), która trzyma się wszystkich stron (de-acheid le-kol sitrin), która jest: patyk białego drewna (makal livne lach), oraz luz i orzech (we-luz we-armawn).

Sulam

314) „Sakrament ukryty, najwyższa niepoznawalność, najbardziej ukryty ze wszystkiego, co ukryte, (ukryty) przed wszelkim myśleniem i rozważaniem” – to Arich Anpin, który jest rozumiany jako najwyższy koniuszek litery „jud י” Imienia AWAJa (הויה). „Z niego wyszła litera «jud י»” Imienia AWAJa, „i to najwyższy punkt” – tzn. Aba we-Ima, razem nazywani Aba. „Z tego najwyższego punktu wychodzi wszystko” – zarówno Hochma, jak i chasadim. Litera jud „wydała następnie literę «hej ה»” Imienia AWAJa, „i to najwyższa Ima” – ISZSuT, nazywana Ima, „która poi wszystkich” – to mochin Hochmy, nazywane napojem, które pochodzą od Imy. „Z niej” – tej hej, „wychodzi litera «waw ו»” Imienia AWAJa, „i ona jest tajemnicą sześciu” – sfirot HaGaT NeHI, zwanych Zeir Anpin, linią środkową, łączącą prawą stronę i lewą stronę ze sobą. „I ona” nazywa się „prętem z białego topoli wilgotnej, migdałowca i kasztanowca”¹⁰¹². Wyjaśnienie. Są one aluzją do trzech linii zawartych w linii środkowej: „pręt z białego topoli wilgotnej” – to jej prawa linia, „migdałowiec” – to jej lewa linia, „i kasztanowiec” – to sama linia środkowa.

315) Dwa ramiona, które są w nim uchwycone (trein dero’in da-achidan bej), te wychodzą i trzymają się dolnej litery hej (ilin nafkei we-achidu be-hej tata’a), aby połączyć mieszkanie jako jedno (le-chabbera mashkona ke-chad), i aby było jedno (u-le-hewej chad). Wtedy trzynaście właściwości miłosierdzia było jedno (kedein, tleisar mechilan hawu chad). I biel została wyryta nad kolorami i wznosi się nad wszystkimi kolorami (we-chiwara itgaleif al gewanin we-salek al gawwan kullhu), jak jest powiedziane: „odsłonięcie bieli” (he-dek machsof ha-Laban). I wtedy nazywa się AWAJa jeden i imię Jego jedno (u-kedein Hawaja echad u-szemo echad). I wtedy: „AWAJa jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie” (u-ketiv: Hawaja ro’i lo echsar). I napisane jest: „Na zielonych pastwiskach mnie pasie, nad wody spokojne mnie prowadzi, duszę moją przywraca…” (bi-ne’ot desze jarbitzeni, al mej menuchot jenachaleni, nafsi jeszowev…). (Dotąd Tosefta).

Sulam

315) W Zeir Anpinie, linii środkowej, zawarte są dwie wyższe linie – prawa i lewa – nazywane ramionami. „Te ramiona wychodzą i zawierają się w ostatniej litery hej” Imienia AWAJa, tzn. w Nukwie Zeir Anpina, i wtedy Hochma lewej ręki obłacza się w chasadim prawej, „aby połączyć Przybytek” – tzn. Nukwę – z Zeir Anpinem „w jedno, aby stali się jednością”[10]. „Wtedy trzynaście atrybutów” – miłosierdzia – „staje się jednym”, ponieważ wartość liczbową słowa „echad (jeden, אחד)” stanowi trzynaście. „I biel” – tzn. chasadim – „odciska się na barwach” – tzn. na HuB TuM prętów, „i unosi się” – tzn. panuje – „nad wszystkimi ich kolorami, i o tym powiedziano: «Obnażając biel»”¹⁰¹². I wtedy powiedziano: „Stwórca jest jeden, i Jego Imię jest jedno”[11] – tzn. oboje są jednością. I wtedy: „Stwórca – pasterz mój, niczego mi nie braknie”[12] – to prawa linia, „Na zielonych pastwiskach pozwala mi się położyć”¹⁰²³ – to lewa linia, „Do spokojnych wód mnie prowadzi, duszę moją pokrzepia”¹⁰²³ – to linia środkowa.

316) (Tajemice Tory) „I wziął sobie Jaakow” (wa-jikkach lo Jaakow) – wybrał dla siebie swoją część i swoje dziedzictwo (barer le-chulakiej le-adbeje), „pręt z drzewa liwne świeżego” (makal liwne lach) – strona prawa (sitera di-jemina), kolor biały (gawwan chiwar), „świeży” – to strona wody (lach – sitera ihiu de-majin). „I luz” – to strona lewa (we-luz – da sitera di-smala), czerwona jak róża (sumka ke-warda). „I aramon”– to połączenie jednego z drugim (we-aramon – kalil da be-da). I wszystkie razem chwyta prawa – biel wewnątrz ich kolorów (we-chullhu achid jemina chiwara bi-gawwanejhu), i wznosi się w nich (we-salka be-hu). Jak jest powiedziane: „odsłonięcie bieli” (dikhtiw: machsef ha-Laban) – mimo że trzymał się obu stron (de-af al gaw de-achid li-trein sitrin), wziął swoją część po stronie prawej (netal chulakiej le-sitar jemina), i wyrył we wszystkim (we-agleif be-kolla), po tej stronie i po tej stronie (be-hai sitera u-be-hai sitera), wtedy nazywa się człowiekiem doskonałym (kedein ikrei gewar szelim), doskonałym we wszystkim (szelim be-kolla).

Sulam

316) „I wziął sobie Jaakow”¹⁰¹² – tzn. wybrał sobie dział i los. „Pręt z białego topoli”¹⁰¹² – to prawa linia, „wilgotnego”¹⁰¹² – oznacza wodę, czyli chasadim. „Migdałowiec”¹⁰¹² – to lewa linia, czerwona jak róża. „Kasztanowiec”¹⁰¹² – to linia środkowa, zawierająca je jedno w drugim. Wszystkie one są utrzymywane przez prawą linię swoim białym kolorem i ta linia nad nimi panuje, jak powiedziano: „Obnażając biel”¹⁰¹² – tzn. chociaż Zeir Anpin, linia środkowa, obejmuje dwie linie – prawą i lewą – to jednak jego udział jest w linii prawej, i on odcisnął świecenie prawej linii we wszystkich. I wtedy nazywa się „człowiekiem nieskazitelnym”[13] – tzn. doskonałym we wszystkim.

317) Co jest napisane dalej? „A gdy parzyły się owce związane, Jaakow kładł pręty…” (ma ketiw ba-tre, we-haja be-chol jachem ha-con ha-mekuszarot, we-sam Jaakow et ha-maklot we-go’). Tajemnica tajemnic (sitera de-sitrin) została przekazana mądrym serca (le-chakimei libba), wewnątrz wyższych świętych mieszańców są stopnie wyższe (be-go maszirin ila’in kadiszin it dargin ila’in), jedne nad drugimi (ilein al ilein), jedne wewnętrzne (ilein penimain), a inne zewnętrzne (we-ilein le-war). Te wewnętrzne są związane z Królem Świętym (inun penimain mitkaszrin be-malka kadisza), i są związane z Israel, świętymi dziećmi Świętego, niech będzie błogosławiony (u-mitkaszrin be-Israel, benin kadishin le-Kudsha Berich Hu), i te nazywane są „owce związane” (we-ilein itkeru ha-con ha-mekuszarot), to mieszańce, które są związane (maszirin de-inun mekuszarot), wyżej i niżej (eila we-tata).

Sulam

317) „I było, że za każdym razem, gdy rozgrzewały się owce silne, Jaakow stawiał pręty”[14]. Wśród hufców wyższych aniołów są wyższe stopnie, jedne nad drugimi: jedne – wewnętrzne, drugie – zewnętrzne względem nich. Wewnętrzne łączą się ze świętym królem, Zeir Anpinem, i łączą się z Israel, świętymi synami Stwórcy, i nazywane są „owcami silnymi (dosł. związanymi)” – tzn. hufce aniołów, połączone u góry z prawą linią, a na dole – z linią środkową.

Wyjaśnienie. Synowie – to światło porodzenia, które przychodzi nie przez rozprzestrzenienie się stopni jeden z drugiego, ale poprzez wzniesienie MaN od niższego do wyższego, tzn. ekran de-chirik, dzięki któremu niższy staje się linią środkową między prawą i lewą linią wyższego i powoduje w nim odnowienie światła według zasady „troje wychodzi z jednego”. I w tej samej mierze niższy również otrzymuje – według zasady „jeden otrzymuje troje”. I ta miara, której dostępuje niższy, nazywana jest synem wyższego. A dwie linie wyższego, które przyjęły linię środkową od niższego, nazywane są w stosunku do niego Aba we-Ima (Ojciec i Matka).

Dlatego dusze Israela nazywane są synami Stwórcy, jak powiedziano: „Synami jesteście dla Stwórcy, waszego Wszechmogącego”[15]. Ponieważ Zeir Anpin i Nukwa przed ziwugiem – to dwie linie: prawa i lewa, które świecą tylko dzięki wzniesieniu MaN przez Israel do ZoN – tj. właściwości ekran de-chirik, na który dokonuje się ziwug i powstaje linia środkowa, łącząca i uzgadniająca. I w nich odnawia się światło w formie „troje wychodzi dzięki jednemu” – tzn. że dzięki niższemu, który wzbudził MaN, u wyższego pojawiły się trzy linie. I w tej samej mierze Israel, który wzbudził MaN i spowodował to odnowienie światła, również dostępuje trzech m’ochin, nazywanych duszami, w formie „jeden dostępuje trojga”. I te m’ochin nazywane są synami ZoN, a ZoN w odniesieniu do nich uważa się za Aba we-Ima – i to oznacza: „Synami jesteście dla Stwórcy, waszego Wszechmogącego”¹⁰²⁶.

Razem z duszami od ZoN rodzą się również święci aniołowie. I są wśród nich dwa rodzaje: wewnętrzni i zewnętrzni. Ci, którzy pochodzą z połączenia trzech linii, są uważani za wewnętrznych. A ci, którzy wychodzą spod władzy lewej linii w czasie ziwugu, zanim została zawarta w linii środkowej – to zewnętrzni aniołowie.

I to oznacza słowa: „Wśród hufców wyższych aniołów są wyższe stopnie, jedne nad drugimi: jedne – wewnętrzne, drugie – poza nimi” – ci, którzy pochodzą z naprawy trzech linii – są wewnętrzni, a ci, którzy pochodzą z lewej linii – zewnętrzni. „Wewnętrzni łączą się ze świętym królem, Zeir Anpinem, i łączą się z Israelem, świętymi synami Stwórcy”. „Święty król, Zeir Anpin” – to prawa linia, a „Israel” – to linia środkowa, ponieważ to oni spowodowali ziwug. „Połączenie” – to ekran de-chirik, na który wychodzi stopień chasadim, nazywany linią środkową[16]. I dzięki niej lewa linia również łączy się z Chesedem i świeci.

W ten sposób są dwa połączenia przyciągające chasadim: prawa linia i linia środkowa. Dlatego powiedziano: „Łączą się ze świętym królem” – to prawa linia, „i łączą się z Israelem” – linia środkowa. I powiedziano: „Z Israelem, świętymi synami Stwórcy”, ponieważ pochodzą oni z odnowienia światła, które wzbudzili oni dla Zeir Anpina i Nukwy i które nazywa się synem, jak powiedziano: „Synami jesteście dla Stwórcy, waszego Wszechmogącego”¹⁰²⁶. I to oznacza: „I nazywani są ‘owcami silnymi (dosł. związanymi)’” – tzn. hufce aniołów połączone na górze i na dole. „Na górze” – oznacza w prawej linii, Zeir Anpinie, „a na dole” – oznacza w linii środkowej, właściwości Israel.

318) W czasie ich pożądania ku wyższemu blaskowi (be-sza’ta de-teiuwta di-lehon, le-gabei zohara ila’a di-le’eila), centralny filar (amuda de-emcaita), Jaakow doskonały wziął owe pręty (Jaakow szlema netal inun maklot), tefilin głowy (tefilin de-rejsza), do rowów: miejsce i obszar na mieszkanie tefilin (be-rhatin: atar we-duchta, le-dijurei tefilin). I stąd czerpią światłość i blask (u-me-hacha natlei nehora we-ziv’a), wszystkie siły i mieszańce wyższe (kol cheilin u-maszirin ila’in), te które są połączone do góry i połączone w dół (inun de-mitkaszran le-eila u-mitkaszran le-tata), skoro one biorą z rowów, rowów wodnych (keivan de-inun natlei mi-go rehatin, shikqotot ha-majim), wtedy są źródłami i wypływami (kedein, inun hawu mekorin u-mabain), by zstępować w dół i dawać wszystkiemu (le-nachata le-tata, u-le-mehava le-kolla).

Sulam

318) W chwili, gdy ich dążenie zwrócone jest ku wyższemu świeceniu, wówczas środkowa kolumna, doskonały Jaakow, bierze te pręty, które przedstawiają cztery rozdziały tefilin głowy, czyli cztery mochin: HuB TuM. „Pręt” – to ekran, na który dokonuje się ziwug, „z białego topoli wilgotnej” – to prawa linia, rozdział „Poświęć Mi każdego pierworodnego”[17]. „Migdałowiec” – to lewa linia, rozdział „I stanie się, gdy cię wprowadzi…”[18]. „Kasztanowiec” – to linia środkowa, która zawiera Zeir Anpina i Nukwę, przedstawiających rozdziały: „Słuchaj, Israel”[19] i „I stanie się, jeśli będziecie słuchać…”[20]. I umieścił je „w stokach” – czyli w miejscu i przestrzeni dla założenia tefilin[21]. Stamtąd otrzymują światło i świecenie wszystkie wyższe zastępy i hufce – te, które łączą się w górze z prawą linią, i te, które łączą się w dole ze środkową linią, zwane „owcami silnymi”. Gdy otrzymują napełnienie „ze stoków i poideł z wodą”¹⁰¹², stają się źródłami i strumieniami, aby zstąpić w dół – do BEA – i udzielić napełnienia wszystkim.

319) I dlatego Jaakow oddzielił pomiędzy wyższymi świętymi stopniami a innymi stopniami narodów świata (u-we-gin kach, afresz Jaakow, bein dargin ila’in kadiszin, le-dargin achoranin, di-sze’ar ammamin), jak powiedziano: „I ustawił sobie stada osobno, a nie postawił ich przy stadzie Labana” (kedein wa-jaszet lo adarim le-waddo, we-lo szatam al con Laban). Stada oddzielił dla siebie (adarim afresz le-garmej), aby nie miał udziału z innymi narodami (de-la jehe le-chulak bi-sze’ar ammamin), tak jak oddzielił dla siebie stopnie wiary wyższe (ke-ma de-afresz le, dargej de-mehejm’nuta le-eila), dla swojego udziału i dziedzictwa (le-chulakaj u-we-adbe), tak też należało oddzielić stopnie świętych mieszańców niższych (hachi ictrich le-afrasza, dargin de-maszirin kadiszin le-tata), aby związać je z nim w tych pałacach Matronity (le-kaszra lon be-hadej, be-inun hechal’in de-Matronita).

Sulam

319) „Dlatego Jaakow dokonywał rozdzielenia między wyższymi świętymi stopniami a innymi stopniami pozostałych narodów, jak powiedziano: «Trzymał swoje stada oddzielnie i nie zostawiał ich razem z bydłem Labana»”[22]. Oddzielał stada dla siebie, aby jego udział nie był taki jak u pozostałych narodów – tak jak Jaakow wyróżniał dla siebie stopnie wiary w górze – tzn. „owce silne”¹⁰¹², które rodzą się z Nukwy, zwanej „wiarą”, i które oddzielał od zewnętrznych hufców wychodzących z lewej linii. „I tak samo musiał oddzielać również stopnie świętych hufców w dole” – jagnięta, rodzące się z silnych owiec, oddzielał od słabych, które rodzą się z hufców zewnętrznych, „aby połączyć je ze sobą w pałacach Pani” – tzn. Nukwy. Powiedziano o nich: „A jagnięta oddzielał Jaakow”¹⁰³³.

320) I wszystkie są zapisane w zapisie Króla Wyższego (we-chulhu reszimin, bi-reszimu de-Malka ila’a). Tak jak Israel jest zapisany na dole pośród wszystkich innych narodów (ke-ma de-Israel, reszimin le-tata, bein kol sze’ar ammamin), tak też stopnie wyższych sług są zapisane dla swego udziału dla Świętego, niech będzie błogosławiony (of dargin de-maszirin ila’in, reszimin inun le-chulakaj le-Kudsza berich Hu), pośród wszystkich innych sił i wyższych sług (bein kol sze’ar cheilin u-maszirin ila’in). I dlatego Jaakow wybrał dla siebie i dla swojego dziedzictwa w tajemnicy wiary (u-we-ad de-barer Jaakow le-chulakaj u-we-adbe, be-raza de-mehejm’nuta), tak też Święty, niech będzie błogosławiony, wybrał go spośród wszystkich innych sił i sług świata (of hachi Kudsza berich Hu, barer le, mi-kol sze’ar cheilin u-maszirin de-alma).

Sulam

320) „I wszyscy oni są wpisani do rejestru najwyższego Króla” – Zeir Anpina, czyli linii środkowej. „Ponieważ tak jak Israel jest zapisany i oznaczony pośród wszystkich narodów, tak i stopnie hufców wyższych świętych aniołów są zapisane jako dział Stwórcy pośród innych zastępów i hufców aniołów” – tych, które nie pochodzą z linii środkowej. I dlatego Jaakow wybrał wiarę – Nukwę – jako swój dział i los. „I Stwórca również wybrał Jaakowa spośród wszystkich pozostałych zastępów i hufców świata”.

321) A wyżsi słudzy oddzielają się jedni od drugich (u-maszirin ila’in, mitparsze’an ilein me-ilein). W czasie, gdy blask ognia w świetle Szechiny się objawia (be-sza’ata de-zahara de-nura bi-nehiru de-Szechinta itgalleja), wszystkie te inne stopnie zakrywają się i otulają tym blaskiem (kol inun dargin achoranin, itkaspan, u-mitatpe me-ha-hu zahara), i nie mogą się do niego zbliżyć (we-la jachlu le-karva le-gabej). A wszystkie te święte stopnie, które są jego uporządkowaniem (we-kol inun dargin kadishin, de-inun tikuna di-lej), w czasie gdy ten blask się objawia, natychmiast się cieszą (be-sza’ata de-itgalleja ha-hu zahara, mi-jad chadan), i wznoszą się, by zbliżyć się do niego, i połączyć się z nim (we-salkan le-itkarva ba-hadej, u-le-itkaszra le-gabej), i on w nich się porządkuje (we-ihew be-hu ittakkanat). A tajemnica tego to: „A upstrzone należały do Labana, a związane do Jaakowa” (u-sitra da we-haju ha-atufim le-Laban, we-ha-keszurim le-Jaakow).

Sulam

321) Wyższe hufce są oddzielone jedne od drugich, ponieważ w chwili, gdy w świeceniu Szchiny objawia się blask ognia, wszystkie inne stopnie – pochodzące z lewej linii – wstydzą się i zakrywają, tzn. ukrywają się, z powodu żarliwego pragnienia, które pochodzi od tego blasku, do którego nie są w stanie się zbliżyć. A wszystkie te święte stopnie, które należą do naprawy jego – tzn. linii środkowej, Jaakowa – w chwili, gdy ten blask się objawia, radują się i natychmiast wznoszą, aby się do niego zbliżyć i ustanowić połączenie – i blask ten utrwala się w nich. I to oznacza powiedziane: „Słabe (atufim עטופים) przypadały Labanowi”[23] – ci, którzy pochodzą z lewej linii i zakrywają się (mitatfim מתעטפים) przy objawieniu się blasku, „a silne – Jaakowowi”¹⁰³⁴ – ci, którzy są naprawieni, aby nawiązać z nim więź.

322) I potrzebne było oddzielenie i wyodrębnienie świętych stopni, które są jego udziałem (we-icztarich le-varra u-le-itparsza dargin kadishin de-chulakiej), od tych stopni należących do pozostałych ludów (me-inun dargin di-sze’ar ammin). A we wszystkim musiał Jaakow, święty, dokonać rozeznania (u-be-cholla icztarich Jaakow kadisza), i dlatego w Torze, którą napisał Stwórca, zapisano jego wierność (we-al-da Kudsza Berich Hu ketiw be-Orajta, meheimnuta di-lej), w tych ukrytych tajemnicach słów (be-go sitrej milin ilein). Błogosławiony jego udział (zakkah chulakiej). (Dotąd tajemnice Tory).

Sulam

322) „I Jaakow musiał wybierać i oddzielać święte stopnie swojego udziału” – które są silne – „od stopni pozostałych narodów” – które są słabe. „Wszystko to musiał czynić Jaakow. I dlatego Stwórca kolejno przekazał w Torze o wierności i prawości Jaakowa poprzez te słowa, niosące ukryty sens. Szczęśliwy jego los”.

---

[1] Tora, Bereszit, 30:37. „I wziął sobie Jaakow pręty z topoli świeżej, z drzewa migdałowego i kasztanowca, i obrał na nich białe smugi, obnażając biel, która była na prętach.”

[2] Pisma, Tehilim, 135:4. „Bo wybrał sobie Stwórca Jaakowa, Israela – na szczególną własność swoją.”

[3] Tora, Dewarim, 32:9. „Bo część Stwórcy to Jego lud, Jaakow – dziedzictwo Jego dziedziny.”

[4] Zob. wyżej, p. 304.

[5] Tora, Bereszit, 49:27. „Binjamin – wilk drapieżny: rano pożre zdobycz, a wieczorem rozdzieli łup.”

[6] Zob. Zohar, parasza Waera, p. 48, od słów: „I powiedziano: «Trzeci kolor…»”

[7] Zob. Zohar, parasza Lech lecha, p. 6, od słów: „W chwili, gdy ruach…”

[8] Prorocy, Jeszajahu, 29:22. „Dlatego tak mówi Stwórca do domu Jaakowa – On, który odkupił Awrahama: «Od teraz Jaakow nie będzie się wstydził, i nie poblednie więcej oblicze jego».

[9] Pisma, Miszlej, 5:5. „Nogi jej schodzą ku śmierci, kroki jej opierają się o Szeol.”

[10] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 126.

[11] Prorocy, Zecharia, 14:9. „I będzie Stwórca Królem nad całą ziemią; w owym dniu Stwórca będzie Jeden, i Imię Jego – Jedno.”

[12] Pisma, Tehilim, 23:1–3. „Psalm Dawida. Stwórca – pasterz mój, nie braknie mi niczego. Na zielonych pastwiskach każe mi leżeć, nad spokojne wody mnie prowadzi. Ożywia duszę moją, prowadzi mnie ścieżkami sprawiedliwości dla imienia swego.”

[13] Tora, Bereszit, 25:27. „I dorastali chłopcy, i stał się Esaw człowiekiem biegłym w łowiectwie, człowiekiem pola, a Jaakow – człowiekiem nieskazitelnym, mieszkającym w namiotach.”

[14] Tora, Bereszit, 30:41. „I było tak: przy każdym rozgrzaniu się owiec mocnych, Jaakow stawiał pręty w korytach przed oczami tych owiec, aby rozgrzewały się przy prętach.”

[15] Tora, Dewarim, 14:1. „Dziećmi jesteście wy dla Stwórcy, Wszechmogącego waszego – nie będziecie się nacinać i nie uczynicie sobie łysiny między oczami dla zmarłego.”

[16] Zob. wyżej, p. 299.

[17] Początkowe słowa fragmentu pierwszej sekcji tefilin: Tora, Szemot, 13:1 i dalej aż do słów „z roku na rok” (13:10):

„I przemówił Stwórca do Moszego, mówiąc: Poświęć Mi każdego pierworodnego…”

[18] Początkowe słowa fragmentu drugiej sekcji tefilin: Tora, Szemot, 13:11 i dalej aż do słów „wyprowadził nas Stwórca z Micraim” (13:16):

„I będzie, gdy wprowadzi cię Stwórca do ziemi…”

[19] Początkowe słowa fragmentu trzeciej sekcji tefilin: Tora, Dewarim, 6:4 i dalej aż do słów „na bramach twoich” (6:9):

„Słuchaj, Israel! Stwórca jest naszym Wszechmogącym, Stwórca jest jeden…”

[20] Początkowe słowa fragmentu czwartej sekcji tefilin: Tora, Dewarim, 11:13 i dalej aż do słów „dopóki dni niebios nad ziemią” (11:21):

„I będzie, jeżeli pilnie będziecie słuchać Moich przykazań…”

[21] Zob. wyżej, p. 305.

[22] Tora, Bereszit, 30:40. „A jagnięta oddzielał Jaakow, i kierował trzodę ku temu, co miało pręgi na kolanach, i ku całemu brunatnemu między bydłem Labana; i oddzielił swoje trzody osobno, i nie mieszał ich z bydłem Labana.”

[23] Tora, Bereszit, 30:41–42. „I było tak: przy każdym rozgrzaniu się silnych owiec, Jaakow kładł pręty w korytach przed oczami owiec, by się rozgrzewały przy prętach. A gdy owce były słabe – nie kładł. I słabe przypadały Labanowi, a silne – Jaakowowi.”