337) Chodź i zobacz: „Nasycą się drzewa Stwórcy, cedry Libanu, które zasadził” (ta chazei, jisbe’u acej Haszem, arzei Levanon aszer nata). Kto to jest „Liban”? – To już wyjaśniono i powiedziano, że ten werset: „Gdzie ptaki gniazdują, bocian – wśród cyprysów jego dom” (ha okmuha we-itmar, hai kra: aszer szam ciporim jekanenu, chasida be-roszim bejtah). „Gdzie ptaki gniazdują” – w tym miejscu, w Libanie (aszer szam ciporim jekanenu, be-an atar, ba-Lewanon). A są to dwa ptaki, o których mówiliśmy w wielu miejscach (we-ilein inun trein ciporim, de-kaamaran be-kamma atar), i z nich pochodzą inne ptaki (u-me-ilein, itparszan kamma ciporin achranin). Ale te są wyższe i wychodzą z Libanu, który jest wyższy (aval ilein ila’in, we-nafkin mi-Lewanon, de-ihu le-ejla). I to jest tajemnica słów: „A Laban miał dwie córki” itd. (we-raza de-milla, u-le-Laban szetej banot we-go).
Sulam
337) „Nasycają się drzewa Stwórcy – cedry Lewanonu, które On zasadził”[1]. „Lewanon” – to Bina, która powróciła do Hochmy. Bo „Lewanon (לבנון)” – to „trzydzieści dwa (lamed-bet לב)” ścieżki Hochmy i „pięćdziesiąt (nun נון)” bram Biny[2]. „I tam gnieżdżą się ptaki, mieszkanie bociana – w cyprysach”1044. „I tam gnieżdżą się ptaki” – w jakim miejscu? „W Lewanonie” – w wyższej Binie Arich Anpina, która powróciła do Hochmy. „I to są dwa ptaki, o których mówi się w wielu miejscach” – tzn. dwie Nukwy Zeir Anpina: Lea i Rachela. „I od nich oddzielają się inne ptaki” – tzn. w BEA. „Ale te dwa ptaki – one są wyższe” – w Acilut. „One pochodzą z Lewanonu, który jest u góry, i to jest ukryty sens słów: «A Laban miał dwie córki»”[3] – tzn. dwa ptaki: Lea i Rachela. A Laban to właściwość Lewanonu, ponieważ Laban – to zachar, a Lewanon – to zachar z nukwą.
338) „Bocian – wśród cyprysów jej dom” – w tych sześciu wyższych synach, sześciu stronach świata, jak powiedziano (chasida be-roszim bejtah, be-inun szit bnin ila’in, szit sitrin de-alma, ke-ma de-itmar). Dlaczego nazywa się ją „bocian” (chasida)? Tylko dlatego, że ten wyższy świat, mimo że jest nukwą, nazywamy go męskim (ammai ikrei chasida? ella, hai alma ila’a, af al gaw de-nukwa ihi, karinana lah dachar), ponieważ kiedy się rozszerza, całe dobro i całe światło wychodzi z niego (de-chad itpaszat, kol tibu, we-kol nehiru, mineh nafik).
Sulam
338) „Mieszkanie bociana – w cyprysach”1044 – w sześciu wyższych synach, sześciu zakończeniach świata: HaGaT NeHI, które zstępują z wyższego świata, Biny, i są uważane za mieszkanie Biny. Dlaczego Bina nazywana jest bocianem? Chociaż ten wyższy świat jest nukwą, tzn. Biną, nazywa się ją zacharem, ponieważ gdy rozprzestrzenia się całe dobro i całe światło, ono rozchodzi się i wychodzi od niej, a dający nazywany jest zacharem.
339) I dlatego, że ona jest chasida – wychodzi z niej Hesed, który jest pierwszym światłem, jak napisano: „I powiedział Elohim: Niech stanie się światło” (u-begin kach de-ihi chasida, nafik minah Chesed, de-ihu nehura kadmaa, de-ketiv wajomer Elohim jehi or). I dlatego „wśród cyprysów jej dom” – „cyprysy” (be-roszim) – nie czytaj „cyprysy”, ale „głowy” (al tikrei be-roszim ella be-raszim), bo świat inny, na dole, ma dom w dolnych, i on jest domem sądu świata (de-ha alma achra, be-tata’in bejtah, we-ihi bej dina de-alma). I czasami nazywa się go jak ten wyższy, wszystkimi tymi imionami (u-le-zimnin ikrei ke-gawna de-le-ejla, be-chol inun szmahan).
Sulam
339) I ponieważ Bina to „chasida (aist, חסידה)”, wychodzi od niej światło Chesed, które jest pierwszym światłem, o którym powiedziano: „I rzekł Wszechmogący: Niech stanie się światłość!”[4]. I dlatego powiedziano, że jej mieszkanie jest „w cyprysach”. Należy jednak czytać nie „bruszim (cyprysy, ברושים)”, lecz „be-ro’szim (w wierzchołkach, בראשים)”, ponieważ Bina to GaR, a jej mieszkanie – HaGaT NeHI – znajduje się w „ro’szim” – tzn. w właściwości rosz i GaR. Bo mieszkanie świata niższego, Nukwy, znajduje się w dolnych, a nie w roszim; tzn. jest ona właściwością WaK, a nie rosz i GaR, i ona jest sądową komnatą świata. A czasami świat niższy, Nukwa, nazywany jest tak samo jak świat wyższy, Bina – wszystkimi jego imionami – tzn. wtedy, gdy Nukwa, wznosząc się, obłacza Binę.
340) I o tym miejscu napisano: „I pożałował Stwórca i zasmucony był w sercu swoim” – „gniew Stwórcy” (we-al atar da ketiw, wajinachem Haszem, wajitacew el libbo. charon af Haszem), bo to zależy od tego miejsca (de-ha ba-atar da talja), ponieważ wszystko, co jest w górze, jest całe w świetle, życiem dla wszystkich stron (de-ha kol ma de-le-ejla, kol-la ihu bi-nehiru, chajin le-kol sitrin). I dlatego uczyliśmy: „Nie ma smutku przed Miejscem” – „przed” dosłownie (we-al da taninan, ein acwut lifne ha-Makom, lifne dajka). I dlatego napisano: „Służcie Stwórcy z radością, przyjdźcie przed Jego oblicze z weselem” (we-al da ketiw: „iwdu et Haszem be-simcha, bo’u le-fanaw bi-rnana”). „Służcie Stwórcy z radością” – to względem świata wyższego (iwdu et Haszem be-simcha, le-kabel alma ila’a), „przyjdźcie przed Jego oblicze z weselem” – to względem świata niższego (bo’u le-fanaw bi-rnana, le-kabel alma tata’a). Błogosławieni są Israelici w tym świecie i w świecie, który przychodzi (zakkajin inun Israel be-alma dein u-be-alma de-ate), dlatego napisano: „Szczęśliwy jesteś, Israelu! Któż jak ty, lud ocalony przez Stwórcą, tarcza twej pomocy i który jest mieczem twojej chwały, i będą kłamać…” itd. (be-gin kach ketiw: aszrecha Israel, mi kamocha, am nosza ba-Haszem, magen ezrecha, we-aszer cherew gaavatecha, we-jikachaszun we-go).
Sulam
340) I o tej Nukwie powiedziano: „I pożałował Stwórca… i zasmucił się”[5] – ponieważ z tym miejscem związane są sądy i smutek. Natomiast wszystko, co znajduje się w górze, w Binie, jest wypełnione światłem i życiem we wszystkich kierunkach. Uczyliśmy: „Nie ma smutku przed obliczem Stwórcy”. Właśnie „przed obliczem”, co wskazuje na wewnętrzną właściwość – Binę – i tylko tam nie ma smutku. Ale w zewnętrznej właściwości, czyli w Nukwie, smutek istnieje. Dlatego powiedziano: „Służcie Stwórcy w radości, przyjdźcie przed Jego oblicze z pieśnią”[6]. „Służcie Stwórcy w radości” – odnosi się do świata wyższego. „Przyjdźcie przed Jego oblicze z pieśnią” – odnosi się do świata niższego.
[1] Pisma, Tehilim, 104:16-17. „Nasycają się drzewa Stwórcy – cedry Lewanonu, które On zasadził. Tam ptaki budują gniazda; dom bociana – w cyprysach.”
[2] Zob. Zohar, parasza Bereszit, część 1, p. 295.
[3] Tora, Bereszit, 29:16. „A Laban miał dwie córki: imię starszej – Lea, a imię młodszej – Rachela.”
[4] Tora, Bereszit, 1:3. „I rzekł Wszechmogący: Niech będzie światłość. I stała się światłość.”
[5] Tora, Bereszit, 6:6. „I zasmucił się Stwórca, że uczynił człowieka na ziemi, i zabolało Go w sercu Jego.”
[6] Pisma, Tehilim, 100:2. „Służcie Stwórcy z radością, przychodźcie przed Jego oblicze z weselem!”