368) W międzyczasie ten judejczyk otworzył usta i powiedział: „Ofiarę moją, chleb mój na ogień dla mnie…” itd. (ad-hachei patach hahu Jehudai we-amar: et korbani lachmi le-iszaj we-go). Ofiara Świętego, Błogosławionego On, każdego dnia – po to, by żywić świat i dawać zaopatrzenie górze i dołowi (korbana de-Kudsza Berich Hu be-kol joma, be-gin le-meizan alma, u-le-mejhav sipuka le-ejla we-tata), bo przez wzbudzenie z dołu budzi się góra, i dzięki temu nasycają się wszyscy – każdy zgodnie z tym, co mu się należy (de-ha be-it’aruta de-le-tata, it’ar le-ejla, u-be-da mistapkjin kol chad we-chad kidka jaot).
Sulam
368)[1] „Ofiarę dla Mnie, chleb Mój jako ofiarę ogniową dla Mnie, ku miłemu zapachowi dla Mnie”[2]. Codzienna ofiara dla Stwórcy – to po to, aby żywić świat, dawać zaopatrzenie w górze i w dole, ponieważ poprzez przebudzenie z dołu, wraz z codziennym składaniem ofiary, budzi się z góry udzielanie obfitości i dzięki temu każdy otrzymuje pożywienie, jak należy. Pokarm – to obfitość światła chasadim. Zaopatrzenie – to Hochma obleczona w chasadim, czyli składa się z dwóch stron, i to jest sens słowa „zaopatrzenie (kalkala כַלְכָּלָה)”.
369) „Ofiarę moją, chleb mój” – to jest to, co napisano: „Zjadłem mój plaster miodu z moim miodem, wypiłem moje wino z moim mlekiem” (et korbani lachmi – hada hu di-ketiv: achalti ja’ari im diwshi, szatiti jejni im chalawi). „Na ogień dla mnie” – to jest to, co napisano: „Jedzcie, przyjaciele…” itd. (le-iszaj – hada hu di-ketiv: ichlu re’im we-go). A co Święty, Błogosławiony On, nakazuje? – By wzbudzić pożywienie w górze, aby dzięki temu było wzbudzone pożywienie na dole z tego pożywienia (u-ma Kudsza Berich Hu pakid le-it’ara mezona le-ejla, be-gin le-it’ara mezona le-tata me-hahu mezona). Kto daje pożywienie, by utrzymać duszę – o ileż bardziej Święty, Błogosławiony On, błogosławi mu i wzbudza dla niego pożywienie z góry, i świat jest błogosławiony z jego powodu (man de-jahev mezona le-kajma nafsza, al achat kama we-kama de-Kudsza Berich Hu barech leih, we-jit’ar leih mezona de-le-ejla, we-jitbarech alma be-gineih).
Sulam
369) „Ofiarę Moją, chleb Mój”1085 – jak powiedziano: „Spożyłem plaster miodu mego z miodem, wypiłem wino moje z mlekiem”[3] – i to wskazuje na zaopatrzenie, o którym mówiliśmy. „Jako ofiary ogniowe dla Mnie”1085 – jak powiedziano: „Jedzcie, przyjaciele! Pijcie i upajajcie się, umiłowani!”1086 – i to wskazuje na pokarm. A jeśli Stwórca nakazuje, by wzbudzić zaopatrzenie w górze, aby przekazać pożywienie w dół z tego wyższego pokarmu, to człowieka, który daje pożywienie biedakowi, by podtrzymać życie – Stwórca tym bardziej błogosławi i daje mu wyższe zaopatrzenie, a świat błogosławiony jest ze względu na niego.
370) Powiedział Rabbi Jicchak: „Z pewnością ta tajemnica jest trafna i dobrze powiedziana” (amar Rabi Jicchak: waddej raza da kidka chazei, we-szapir ka’amar). Powiedział Rabbi Jejsa: „Z pewnością z tego powodu powiedziano, że człowiek nie powinien lekceważyć żadnego innego człowieka na świecie. Na dwa sposoby zasłużyliśmy dzięki temu człowiekowi” (amar Rabi Jejsa: waddej al da amaro, de-la jezalzel bar nasz le-szum bar nasz achra be-alma, bi-trei gawnei zakina le-hai bar nasz).
Sulam
370) O tym powiedziano, że nie wolno lekceważyć żadnego człowieka na świecie. Bo dzięki takiemu człowiekowi można dostąpić dwóch rodzajów nagrody: zasłużyć przez niego na przyszły świat, dając mu jałmużnę, oraz zasłużyć na usłyszenie od niego odkryć w Torze.
371) Otworzył i powiedział: ten werset – powiedział Rabbi Elazar – „Ofiarę moją, chleb mój na ogień dla mnie” – „ofiarę moją” – to tajemnica Keneset Israel, jak napisano: „et” – właśnie „et” dokładnie (patach we-amar: hai kra – amar Rabi Elazar: et korbani lachmi le-iszaj. Et korbani – raza de-Keneset Israel, de-ketiv „et”, „et” dajka). „Ofiarę moją” – to jest ofiara i złączenie, by się związać (korbani – da ihu korbana, u-kiszura le-itkashra). „Chleb mój” – to pożywienie, które przychodzi z góry przez wzbudzenie z dołu (lachmi – da mezona, de-atei mil-ejla, be-it’aruta de-letata). „Na ogień dla mnie” – by włączyć inne siły, które potrzebują pożywienia, każdy zgodnie z tym, co mu się należy (le-iszaj – le-itkelala sze’ar cheilin achranin, de-icztarichu le-itzana, kol chad we-chad kidka chazei leih). „Zapach kojący dla mnie” – to wola i związek, że wszystko się łączy w tajemnicy świata wyższego (reach nichochi – da re’uta u-kishura, de-it’achada kol-la, be-raza de-alma ila’a).
Sulam
371) Inne wyjaśnienie: „Ofiarę dla Mnie, chleb Mój jako ofiarę ogniową dla Mnie, ku miłemu zapachowi dla Mnie”1085. „Ofiarę dla Mnie (et korbani את קרבני)” – to Kneset Israel, czyli Nukwa. Bo powiedziano: „et”, co wskazuje na Nukwę. Innymi słowy, Pismo daje nam do zrozumienia, że chodzi tu o Nukwę. „Ofiara dla Mnie (korbani קרבני)” – to bliskość (kirwa קרבה) i połączenie, by się zjednoczyć, tzn. zbliżyć (lekarew לקרב) i połączyć Nukwę z Zeir Anpinem. „Chleb Mój” – to pokarm, obfitość mochin, która pojawia się w górze dzięki przebudzeniu z dołu podczas codziennego składania ofiary. „Jako ofiary ogniowe dla Mnie” – aby włączyć wszystkich pozostałych aniołów, którzy mają się z tego pożywić – każdy zgodnie ze swoją właściwością. „Ku miłemu zapachowi dla Mnie” – to pragnienie zjednoczenia, aby wszystko zjednoczyło się w wyższym świecie – w Binie. To znaczy: to objawienie świecenia Hochmy z wyższego świata, które świeci z dołu do góry i nazywane jest „błogą wonią”[4].
372) „Będziecie pilnować, aby składać Mi w wyznaczonym czasie” – co oznacza „w wyznaczonym czasie”? W czasie, gdy wzbudził się Awraham, by pełnić Jego wolę, jak napisano: „I wstał Awraham wcześnie rano” (tiszmru le-hakriv li be-moado – man moado? bi-zman de-it’ar Awraham le-me’bad re’uteih, di-ketiv: wajaszkem Awraham ba-boker). I w czasie, gdy Icchak został związany na ołtarzu – w tej godzinie było to między wieczorami (u-we-zimna de-it’akad Icchak al gabej madbecha, de-hahi sza’ata, bein ha-arbaim hawa). Rabbi Jejsa powiedział: „Jeśli tak, to dlaczego jest napisane be-moado – «w wyznaczonym czasie»? Powinno być be-mo’adim – «w wyznaczonych czasach»” (amar Rabi Jejsa: i hachei, hai di-ketiv be-moado, be-mo’adim mibaei leih). Odpowiedział mu: „W tej godzinie ogień włącza się w wodę, a woda w ogień, i dlatego jest napisane be-moado” (amar lo: hahi sza’ata, itkelel esza be-maja, u-maja be-esza, u-vegin kach ketiv be-moado).
Sulam
372) „Przestrzegajcie, składając Mi w wyznaczonym czasie”1085. Kiedy przypada ten wyznaczony czas? To ten moment, gdy Awraham się przebudził, by wypełnić wolę Stwórcy, jak powiedziano: „I wstał Awraham wcześnie rano”[5] – czyli czas codziennej ofiary porannej. A gdy Icchak został związany na ołtarzu – o zmierzchu – to czas codziennej ofiary wieczornej. W takim razie dlaczego powiedziano „w wyznaczonym czasie” w liczbie pojedynczej? Przecież należałoby powiedzieć „w wyznaczonych czasach” w liczbie mnogiej, skoro są dwa czasy? Ale rzecz w tym, że podczas codziennej ofiary właściwość Awrahama – woda – zawiera się we właściwości Icchaka – ogień – i odwrotnie. Dlatego powiedziano „w wyznaczonym czasie” w liczbie pojedynczej, ponieważ one zawarły się jedno w drugim.
373) Chodź i zobacz: w przypadku wszystkich ofiar nie jest napisane tak, jak jest napisane tutaj: „Będziecie pilnować, aby składać Mi” (ta chazei, be-kol korbanin, la ketiv ke-ma de-ketiv hacha: tiszmru le-hakriv li). „Będziecie pilnować” – to tajemnica szamor (pilnowania), która potrzebuje zbliżenia do wyższego (tiszmru – raza de-szamor, de-ihu czricha le-karva le-gabei ejla), jak napisano: „Będziecie pilnować, aby składać Mi w wyznaczonym czasie” – z prawej i z lewej strony, jak zostało powiedziane o Awrahamie i Icchaku (di-ketiv: tiszmru le-hakriv li be-moado, bi-jemina u-szmala, ke-ma de-itmar be-Awraham we-Icchak). I wszystko to w wyższej tajemnicy (we-kol-la be-raza ila’a).
Sulam
373) O wszystkich ofiarach nie powiedziano „przestrzegajcie”, jak powiedziano tutaj: „Przestrzegajcie, składając”1085. A to dlatego, że „przestrzegajcie (tiszmeru תשמרו)” odnosi się do przykazania „chroń (szemor שמור)”, czyli do Nukwy, którą należy przybliżyć ku górze – do Zeir Anpina. Jak powiedziano: „Przestrzegajcie, składając Mi” – tzn. przybliżając Nukwę – „w wyznaczonym czasie” – czyli w prawej i lewej stronie Zeir Anpina, a to są Awraham i Icchak, jak już wyjaśniliśmy.
374) Powiedział Rabbi Jejsa: „Gdybyśmy przyszli tutaj tylko po to, by usłyszeć te słowa – wystarczyłoby” (amar Rabi Jejsa: ilmalei la ateina hacha, ella le-mishma milin ilein – daji). Błogosławieni są Israelici – w tym świecie i w świecie, który przyjdzie (zakka’in inun Israel, be-alma dein u-be-alma de-ate). Dlatego jest napisane: „A lud twój – wszyscy sprawiedliwi, na wieki odziedziczą ziemię, latorośl mojej sadzonki, dzieło rąk moich – bym się chlubił” (al da ketiv: we-amecha kullam cadikim, le-olam jirszu arec, necer mata’ai, ma’aseh yadai lehitpa’er).
[1] Punkty 366 i 367 nie są przytoczone w tej wersji tekstu.
[2] Tora, Bemidbar, 28:2. „Przekaż synom Israela i powiedz im: ‘Ofiarę Moją, chleb Mój na ofiarę spalaną dla Mnie, o miłej woni dla Mnie – pilnie będziecie Mi składać w wyznaczonym czasie.’”
[3] Pisma, Szir ha-Szirim, 5:1. „Przyszedłem do ogrodu mego, siostro moja, oblubienico, zebrałem mirrę moją z wonnościami moimi, zjadłem plaster mój z miodem moim, wypiłem wino moje z mlekiem moim. Jedzcie, przyjaciele, pijcie, upajajcie się, umiłowani!”
[4] Zob. Zohar, parasza Toldot, p. 134.
[5] Tora, Bereszit, 19:27. „I wstał Awraham rano i poszedł na to miejsce, gdzie stał przed Stwórcą.”