70) „I powiedział do mnie: Oto Ja uczynię cię płodnym i rozmnożę cię” (wa-jomer elaj: hineni mafr’cha we-hirbejticha). Rabbi Aba otworzył i powiedział: ten werset – „Teraz nie będzie się wstydził Jaakow i teraz nie zblednie jego oblicze” (Rabbi Aba patach wa-amar: hai kra – lo atah jewosz Jaakow, we-lo atah panaw jechawaru). Czy jest ktoś, kto mówi dobro człowiekowi jak on sam, a jeśli nie spełni tego, co powiedział, jego oblicze się zawstydza? (we-chi enisz de-amar taw le-bar nasza kawwatej – i la jaszlim ma de-amar, appohij misbajeszan). Tym bardziej od Wyższego do człowieka: jeśli nie przyniesie całego dobra, które powiedział o jego synach, oblicze Jego zawstydza się (a-kal wa-chomer min illa’a le-bar nasza, de-i la majtej kol taw de-amar al bnohi, anpoj misbajeszan).
Sulam
70)[1] „I powiedział do mnie: «Oto rozmnożę cię i rozmnożę cię obficie»[2]. Odezwał się Rabbi Aba: „Powiedziano: «Nie będzie teraz zawstydzony Jaakow i nie zblednie teraz jego oblicze»[3]. Jeśli człowiek, który obiecał dobro drugiemu człowiekowi, podobnemu do siebie, i nie spełnił tego, co obiecał, to ma wyraz wstydu na twarzy, to cóż dopiero mówić o obietnicy danej człowiekowi przez wyższych – jeśli nie przyniesie mu całego dobra, obiecanego jego synom, to wstyd odbija się na jego obliczu”.
71) Powiedział Święty, niech będzie błogosławiony, do niego: „Ja jestem Israel Wyższy, Ja cię rozmnożę i pomnożę” (amar Kudsza Brich Hu le: ana Israel illa’a, de-ana mafisznach we-asgijnach). To błogosławieństwo, które Mi dał: „I dam tę ziemię twojemu potomstwu” – nie było [jeszcze] w ziemi, nie było z nimi (hai birchata de-jahej li, we-etten jat ar’a hada li-wrechon – la hawa be-ar’a, la hawa immohon). Gdy nadejdzie koniec Masziacha i się dopełni, powiedział Święty, niech będzie błogosławiony: „Teraz nie będzie się wstydził Jaakow” (kad jejtej kicca de-Meszicha we-isztalem, amar Kudsza Brich Hu: lo atah jewosz Jaakow). Teraz oblicze Jaakowa z Wyższego nie będzie się wstydzić z tego, co powiedział im: „I dam” – bo aż dotąd nie było to w jego ręku i jego oblicze się zawstydzało (ke-an anfoj de-Jaakow de-le’ejla la misbajeszan mi-da’amar le-hon: we-netati, arej ad ke-an la hawu be-jadej, we-hawu anfohi misbajeszan). Teraz jego oblicze zostaje wspomożone przez Pana nieba i ziemi (ke-an didej mistajaj min kodam Marej szmaja we-ar’a).
Sulam
71) „Powiedział Stwórca do Jaakowa: «Ja, wyższy Israel, oto rozmnożę cię i rozmnożę obficie, i oddam tę ziemię twojemu potomstwu» – za pomocą błogosławieństwa danego Mi przez Binę: «I dam tę ziemię waszym synom»[4]. Ale jego synowie nie znajdują się na tej ziemi, i Stwórca nie jest z nimi” – przecież to wstyd, gdy ktoś obiecuje i nie spełnia. „A gdy nadejdzie koniec dni Masziacha i spełni się to, co On obiecał, powie Stwórca: «Nie będzie teraz zawstydzony Jaakow» – teraz nie będzie już wstydu na obliczu wyższego Jaakowa z powodu Jego obietnicy: «I oddam tę ziemię twemu potomstwu po tobie jako wieczne dziedzictwo» – bo dotąd nie miał możliwości jej im dać i wstyd był na Jego obliczu. Lecz teraz Jego obietnica spełniła się przed Władcą nieba i ziemi”.
72) Tak jak powiedzieliśmy: walka z Amalekiem, gdy dopełni się kres, nie będzie inaczej jak tylko z siłą Ręki, tak jak było w dniu bitwy (ke-ma de-amrinan: agachna de-Amalek, kad isztalem kicca, la jehe ela bi-tkof jada, ke-ma de-hawet be-jom kerav). „I wyjdzie AWAJa i będzie walczył z tymi narodami” – On sam, a nie kto inny (we-jaca AWAJa we-nilcham ba-goyim ha-hem – didej, we-la achara).
Sulam
72) „I już mówiliśmy[5], że wojna z Amalekiem przy zakończeniu końca dni będzie prowadzona ręką silną, jak «w dzień bitwy», o którym powiedziano: «I wyjdzie Stwórca i będzie walczył z tymi narodami, jak w dzień, kiedy walczył On, w dzień bitwy» – wyjdzie On sam, a nie kto inny”.
[1] Punkt 69 w tej redakcji tekstu nie jest przytoczony.
[2] Tora, Bereszit, 48:4. «I powiedział do mnie: „Oto rozmnożę cię i pomnożę cię, i uczynię cię zgromadzeniem narodów, i dam tę ziemię twojemu potomstwu po tobie jako dziedzictwo wieczne”».
[3] Prorocy, Jeszajahu, 29:12. «I zostanie podane księgi uczonemu, mówiąc: „Przeczytaj to, proszę”. A on powie: „Nie mogę, bo jest zapieczętowana”».
[4] Patrz wyżej, p. 64.
[5] Patrz wyżej, p. 61.